ଆଗ୍ନେଯଂ ଯୋଜଯାମାସ ସମରେ ନୃପପୁଂଗଵଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ନୃପେନ୍ଦ୍ରୋ ଵାରୁଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚିକ୍ଷେପ ସମରେ ମୁନୌ
ରାଜାଧିରାଜ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁନିଙ୍କ ଉପରେ ବରୁଣଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵାଯଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଂ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସମରେ ତଦା
ତାପରେ, ରାଜାଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାୟୁଅସ୍ତ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ନାଗାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ରଣମୂର୍ଦ୍ଧନି
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ନାଗଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ।
ମାହେଶ୍ଵରଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଶତସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ମହାନ ମାହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ, ଯାହା ଶତସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵୈଷ୍ଣଵାସ୍ତ୍ରେଣ ଦିଵ୍ଯେନ ତ୍ରିଲୋକଵ୍ଯାପକେନ ଚ
ତିନି ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପିଥିବା ଦିବ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବଅସ୍ତ୍ର ସହିତ—
ମୁନିର୍ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ଚିକ୍ଷିପେ ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ମୁନି ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ବକ ନାରାୟଣଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ଭ୍ରମଣଂ କୃତ୍ଵା କ୍ଷଣଂ ଦୀପ୍ତ୍ଵା ଦିଶୋ ଦଶ
ଏହିଅସ୍ତ୍ର ଉପରକୁ ଘୂରି, ଦଶ ଦିଗରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜଳନ୍ତ ହୋଇ ରହିଲା—
ଜୃମ୍ଭଣାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ସ ମୁନିଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ରଣମୂର୍ଦ୍ଧନି
ମୁନି ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ଜ୍ରୁମ୍ଭଣଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନୃପଂ ନିଦ୍ରିତଂ ତଂ ଚାର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରେଣ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ରାଜାଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ।
ମୁକୁଟଂ ଚ କ୍ଷୁରପ୍ରେଣ ଚ୍ଛତ୍ରଂ ସନ୍ନାହମେଵ ଚ
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରାଜାଙ୍କର ମୁକୁଟ, ଛତ୍ର ଓ କବଚ କାଟିଦେଲେ।
ମୁନିସ୍ତତ୍ସଚିଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନାଗାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଲୀଲଯା
ମୁନି ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସହ ନାଗାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସହଜରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଶ କଲେ।
ମୁନିସ୍ତଂ ବୋଧଯାମାସ ସୁମନ୍ତ୍ରେଣୈଵ ଲୀଲଯା
ମୁନି ସୁମନ୍ତୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି ସହଜରେ ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରିଦେଲେ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ନୃପଂ ତାଂଶ୍ଚ ମୋଚଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ମୁନି ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖାଇ, ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲେ।
ରାଜା କୋପାତ୍ସମୁତ୍ଥାଯ ଶୂଲମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଯତ୍ନତଃ
ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଉଠି, ସାବଧାନରେ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଉଠାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମା ସମାଗତ୍ଯ ରଣସ୍ଥଲମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ମୁନିର୍ନନାମ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ରଣସ୍ଥଲେ
ମୁନି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ମୁନିର୍ଯଯୌ ସ୍ଵାଶ୍ରମଂ ଚ ସ୍ଵ ଲୋକଂ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ମୁନି ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚଲିଗଲେ, ଓ କମଳୋଦ୍ଭବ ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଜଗାମ ମହାରଣ୍ଯେ ଜମଦଗ୍ନ୍ଯାଶ୍ରମଂ ପୁନଃ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ପୁଣି ମହାବନରେ ଥିବା ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ।
ରଥାନାଂ ଚ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ରଥିନାଂ ଦଶଲକ୍ଷକମ୍
ସେଠାରେ ଚାରି ଲକ୍ଷ ରଥ ଓ ଦଶ ଲକ୍ଷ ରଥୀ ଥିଲେ।
ରାଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ମହାବଲପରାକ୍ରମମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ।
ସର୍ଵତୋ ଵେଷ୍ଟଯାମାସ ଜମଦଗ୍ନ୍ଯାଶ୍ରମଂ ମୁଦା
ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ସବୁଦିକୁଁଠୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ସୈନ୍ଯଶବ୍ଦୈର୍ଵାଦ୍ଯଶବ୍ଦୈର୍ମହାକୋଲାହଲୈର୍ମୁନେ
ସେଠାରେ ସେନାର ଶବ୍ଦ, ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ଓ ବଡ଼ କୋଳାହଳ ହେଉଥିଲା, ମୁନି।
କୁଟୀଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ବଲଵାନ୍ଗୃହୀତ୍ଵା କପିଲାଂ ଶୁଭାମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଶୁଭ କପିଳା ଗାଈକୁ ଧରିନେଲେ।
ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ସଶରଂ ଧନୁଃ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ନେଇ ଉଠିଲେ।
ଆଶ୍ରମସ୍ଥାଞ୍ଜନାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଚ ଯତ୍ନତଃ
ସେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସାବଧାନରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ନିର୍ମମେ ଶରଜାଲଂ ଚ ସ ମୁନିର୍ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵକମ୍
ମୁନି ମନ୍ତ୍ର ପୂର୍ବକ ଏକ ବାଣର ଜାଲ ବନାଇଲେ।
ଅପରଂ ଶରଜାଲଂ ଚ ନିର୍ମମେ ମୁନିପୁଙ୍ଗଵଃ
ମହାନ୍ତ ମୁନି ଆଉ ଏକ ବାଣର ଜାଲ ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ମୁନିନା ଶରଜାଲେନ ସର୍ଵସୈନ୍ଯଂ ସମାଵୃତମ୍
ମୁନିଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାରେ ସମସ୍ତ ସେନା ଆବୃତ ହୋଇଗଲା।
ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ପୁରଃ
ରାଜା, ମହାମୁନିଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ରଥରୁ ଅବତରିଲେ।