ତେନ କୁର୍ଵନ୍ତି ସନ୍ତଶ୍ଚ ସନ୍ତତଂ କର୍ମଣଃ କ୍ଷଯମ୍
ଏହିକାରଣରୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ସଦା କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ସା ମାତା ସ ପିତା ପୁତ୍ରସ୍ତତ୍କ୍ଷଯଂ କାରଯେତ୍ତୁ ଯଃ
ଯିଏ ଏହାର ଶେଷ କରେ, ସେଇ ପୁଅ; ସେ ମାଆ, ସେ ବାପା।
ଭକ୍ତଵୈଦ୍ଯସ୍ତଂ ନିହନ୍ତି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରସାଯନାତ୍
ଭକ୍ତ ଚିକିତ୍ସକ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିର ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନଶାଇଦିଅନ୍ତି।
ପରିତୁଷ୍ଟା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଭକ୍ତେଭ୍ଯୋ ବୁଦ୍ଧିଦାଯିନୀ
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ମାଆ ଭକ୍ତମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମାଯାଂ ତସ୍ମୈ ମୋହଯିତୁଂ ନ ଵିଵେକଂ କଦାଚନ
ସେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମୋହ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିବେକ କେବେ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ରାଜୋଵାଚ ମହ୍ଯଂ ଭକ୍ତାଯ ଭକ୍ତେଶ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକ
ରାଜା କହିଲେ: ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ—
ଯୁଷ୍ମଦ୍ଵିଧାନାଂ ଦାତୄଣାମଦେଯଂ ନାସ୍ତି ଭାରତେ
ତୁମ ପରି ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାରତରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।
ଭ୍ରୂଭଂଗଲୀଲାମାତ୍ରେଣ ତପୋରାଶେ ତପୋଧନ
ତୁମ ଭୂଁହ ଚଳାଣର ଖେଳରେ, ତପସ୍ଵୀ ଧନୀ, ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ।
ମୁନିରୁଵାଚ ଦାନଂ ଦାସ୍ଯାମି ଵିପ୍ରୋଽହଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଯ କଥଂ ନୃପ
ମୁନି କହିଲେ: ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ କିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବି, ରାଜା?
କୃଷ୍ଣେନ ଦତ୍ତା ଗୋଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନା
ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଭୃଗଵେ ଦତ୍ତା ପ୍ରିଯପୁତ୍ରାଯ ଭୂମିପ
ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇଥିଲେ, ରାଜା।
ଗୋଲୋକଜା କାମଧେନୁର୍ଦୁର୍ଲଭା ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କାମଧେନୁ ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ।
ନାହଂ ରେ ହାଲିକୋ ମୂଢସ୍ତୁତ୍ଯା ନୋତ୍ଥାପିତୋ ବୁଧଃ
ମୁଁ ମୂର୍ଖ ହାଳିଆ ନୁହେଁ, ପ୍ରଶଂସାରେ ବୁଦ୍ଧି ହରାଇ ଉଠିନାହିଁ।
ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ମେ କୋପଂ ନୈଵ ଵର୍ଦ୍ଧଯ
ଘରକୁ ଯାଅ, ଘରକୁ ଯାଅ; ମୋର କ୍ରୋଧ ବଢ଼େଇବା ନାହିଁ।
ମୁନେସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ସ ନରାଧିପଃ
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ସୈନ୍ଯସକାଶଂ ସ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଠୁଣ୍ଠୁ ଗଡ଼ି ତାଙ୍କ ସେନା ପାଖକୁ ଗଲେ।
କପିଲାସନ୍ନିଧିଂ ଗତ୍ଵା ରୁରୋଦ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କପିଳଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ, ସେ ମହାମୁନି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ରୁଦନ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରଭିସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ସୁରଭି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁରଭିରୁଵାଚ ଶାସ୍ତା ପାଲଯିତା ଦାତା ସ୍ଵଵସ୍ତୂନାଂ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ସୁରଭି କହିଲେ: ନିୟମକ, ରକ୍ଷକ ଓ ଦାତା ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଜିନିଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଚେନ୍ନୃପେନ୍ଦ୍ରାଯ ମାଂ ଦଦାସି ତପୋଧନ
ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଉଛ, ହେ ତପସ୍ୱୀ,
ଅଥଵା ନ ଦଦାସି ତ୍ଵଂ ନ ଗମିଷ୍ଯାମି ତେ ଗୃହାତ୍
ନହେଲେ, ଯଦି ଦେଉନାହାଁ, ମୁଁ ତୁମ ଘର ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ।
କଥଂ ରୋଦିଷି ସର୍ଵଜ୍ଞ ମାଯାମୋହିତଚେତନଃ
ତୁମେ କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ, ହେ ସବୁଜ୍ଞ, ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ମନବଳୀ?
ତ୍ଵଂ ଵା କୋ ମେ ତଵାହଂ କା ସମ୍ବନ୍ଧଃ କାଲଯୋଜିତଃ
ମୁଁ କିଏ ତୁମ ପାଇଁ, କିମ୍ବା ତୁମେ କିଏ ମୋ ପାଇଁ? ସମୟ ଯୋଗେ କେଉଁ ସମ୍ପର୍କ ହେଲା?
ମନୋ ଜାନାତି ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯମାତ୍ମୀଯଂ ଚେତି କେଵଲମ୍
ମନେ ଯାହାକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର ବୋଲି ଭାବେ, ସେଠି ଭିନ୍ନତା ତିନିକି ମନର କାମ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କାମଧେନୁଶ୍ଚ ସୁଷାଵ ଵିଵିଧାନି ଚ
ଏଭଳି କହି, କାମଧେନୁ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ।
ନିର୍ଗତାଃ କପିଲାଵକ୍ତ୍ରାତ୍ତ୍ରିକୋଟ୍ଯଃ ଖଡ୍ଗଧାରିଣାମ୍
କପିଳଙ୍କ ମୁଖରୁ ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଵିନିସ୍ସୃତା ଲୋଚନାଭ୍ଯାଂ ଶତକୋଟିଧନୁର୍ଦ୍ଧରା
ତାଙ୍କ ଦୁଇ ଆଖିରୁ ଶତ କୋଟି ଧନୁର୍ଧର ଯୋଦ୍ଧା ବାହାରିଲେ।
ଵକ୍ଷସ୍ସ୍ଥଲାନ୍ନିସ୍ସୃତାଶ୍ଚ ତ୍ରିକୋଟ୍ଯଶ୍ଶକ୍ତିଧାରିଣାମ୍
ତାଙ୍କ ଛାତିରୁ ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଵିନିସ୍ସୃତାଃ ପାଦତଲାଦ୍ଵାଦ୍ଯଭାଣ୍ଡାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ତାଙ୍କ ପାଦତଳରୁ ହଜାର-ହଜାର ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ବାହାରିଲା।
ଵିନିର୍ଗତା ଗୁହ୍ଯଦେଶାତ୍ତ୍ରିକୋଟିମ୍ଲେଚ୍ଛଜାତଯଃ।। ଦତ୍ତ୍ଵା ସୈନ୍ଯାନି କପିଲା ମୁନଯେ ଚାଭଯଂ ଦଦୌ। ଯୁଦ୍ଧଂ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସୈନ୍ଯାନି ତ୍ଵଂ ନ ଯାହୀତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରୁ ତିରିଶି ଲକ୍ଷ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଜାତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେ ସେନା ଦେଇ, କପିଳ ମୁନିଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଲେ, କହିଲେ, 'ସେନାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁନ୍ତୁ, ତୁମେ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।'