ନୃପାଜ୍ଞଯା ଚ ସଚିଵଃ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନେର୍ଗୃହେ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ମୁନିଙ୍କ ଘରେ ସବୁକିଛି ଦେଖିଲେ।
ସଚିଵ ଉଵାଚ ଵହ୍ନିକୁଣ୍ଡଂ ଯଜ୍ଞକାଷ୍ଠକୁଶପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଵିତମ୍
ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: "ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ଯଜ୍ଞ କାଠ, କୁଶ ଘାସ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଖିଲି।"
କୃଷ୍ଣଚର୍ମସ୍ରୁଵସ୍ରୁଗ୍ଭିଃ ଶିଷ୍ଯସଂଘୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲମ୍
କଳା ମୃଗଚର୍ମ, ଚମଚ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଭିତରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷଚର୍ମପରୀଧାନା ଦୃଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଜଟାଧରାଃ
ସମସ୍ତେ ଗଛ ଛାଲର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଜଟାଧାରୀ ଥିଲେ।
ଚାର୍ଵଂଗୀ ରୁଦ୍ରଵର୍ଣାଭା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଥିବା ଜଣେ ଜଣା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଏବଂ ଆଖି ଲାଲ ମାନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି।
ସର୍ଵସମ୍ପଦ୍ଗୁଣାଧାରା ସାକ୍ଷାଦିଵ ହରିପ୍ରିଯା
ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଗୁଣର ଆଧାର, ମନେ ହେଉଛି ନିଜେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ମୁନିଂ ଯଯାଚେ ତାଂ ଧେନୁଂ ନିବଦ୍ଧଃ କାଲପାଶତଃ
ସମୟର ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ି, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ସେ ଗାଈ ମାଗିଲେ।
ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ଦୈଵାଦ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଽଯାଚତ ଦ୍ଵିଜମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିବା ରାଜା ଦ୍ୱିଜକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ପାପାତ୍ପ୍ରଜାଯତେ କର୍ମ ପାପରୂପଂ ଭଯାଵହମ୍
ପାପରୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଭୟ ଆଣେ।
ପାପାଦ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନରକଂ କୁତ୍ସିତଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିନାମ୍
ପାପ କରି ନରକ ଭୋଗିଲାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦୁଃଖଦ ଜନ୍ମ ପାଉଛନ୍ତି।
ତେନ କୁର୍ଵନ୍ତି ସନ୍ତଶ୍ଚ ସନ୍ତତଂ କର୍ମଣଃ କ୍ଷଯମ୍
ଏହିକାରଣରୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ସଦା କାର୍ମିକ ବନ୍ଧନ ଶେଷ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ସା ମାତା ସ ପିତା ପୁତ୍ରସ୍ତତ୍କ୍ଷଯଂ କାରଯେତ୍ତୁ ଯଃ
ଯିଏ ଏହାର ଶେଷ କରେ, ସେଇ ପୁଅ; ସେ ମାଆ, ସେ ବାପା।
ଭକ୍ତଵୈଦ୍ଯସ୍ତଂ ନିହନ୍ତି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରସାଯନାତ୍
ଭକ୍ତ ଚିକିତ୍ସକ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିର ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ନଶାଇଦିଅନ୍ତି।
ପରିତୁଷ୍ଟା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ଭକ୍ତେଭ୍ଯୋ ବୁଦ୍ଧିଦାଯିନୀ
ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିବା ମାଆ ଭକ୍ତମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମାଯାଂ ତସ୍ମୈ ମୋହଯିତୁଂ ନ ଵିଵେକଂ କଦାଚନ
ସେ ତାଙ୍କୁ କେବେ ମୋହ ଦେଇନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବିବେକ କେବେ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ରାଜୋଵାଚ ମହ୍ଯଂ ଭକ୍ତାଯ ଭକ୍ତେଶ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକ
ରାଜା କହିଲେ: ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ନାଥ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ—
ଯୁଷ୍ମଦ୍ଵିଧାନାଂ ଦାତୄଣାମଦେଯଂ ନାସ୍ତି ଭାରତେ
ତୁମ ପରି ଦାତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭାରତରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନାହିଁ।
ଭ୍ରୂଭଂଗଲୀଲାମାତ୍ରେଣ ତପୋରାଶେ ତପୋଧନ
ତୁମ ଭୂଁହ ଚଳାଣର ଖେଳରେ, ତପସ୍ଵୀ ଧନୀ, ସମସ୍ତ କିଛି ସମ୍ଭବ।
ମୁନିରୁଵାଚ ଦାନଂ ଦାସ୍ଯାମି ଵିପ୍ରୋଽହଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଯ କଥଂ ନୃପ
ମୁନି କହିଲେ: ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ କିପରି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବି, ରାଜା?
କୃଷ୍ଣେନ ଦତ୍ତା ଗୋଲୋକେ ବ୍ରହ୍ମଣେ ପରମାତ୍ମନା
ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ବ୍ରହ୍ମଣା ଭୃଗଵେ ଦତ୍ତା ପ୍ରିଯପୁତ୍ରାଯ ଭୂମିପ
ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଏହା ଦେଇଥିଲେ, ରାଜା।
ଗୋଲୋକଜା କାମଧେନୁର୍ଦୁର୍ଲଭା ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଗୋଲୋକରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା କାମଧେନୁ ଏଇ ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ।
ନାହଂ ରେ ହାଲିକୋ ମୂଢସ୍ତୁତ୍ଯା ନୋତ୍ଥାପିତୋ ବୁଧଃ
ମୁଁ ମୂର୍ଖ ହାଳିଆ ନୁହେଁ, ପ୍ରଶଂସାରେ ବୁଦ୍ଧି ହରାଇ ଉଠିନାହିଁ।
ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ମେ କୋପଂ ନୈଵ ଵର୍ଦ୍ଧଯ
ଘରକୁ ଯାଅ, ଘରକୁ ଯାଅ; ମୋର କ୍ରୋଧ ବଢ଼େଇବା ନାହିଁ।
ମୁନେସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚୁକୋପ ସ ନରାଧିପଃ
ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ରାଜା ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଗତ୍ଵା ସୈନ୍ଯସକାଶଂ ସ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରଃ
ସେ କ୍ରୋଧରେ ଠୁଣ୍ଠୁ ଗଡ଼ି ତାଙ୍କ ସେନା ପାଖକୁ ଗଲେ।
କପିଲାସନ୍ନିଧିଂ ଗତ୍ଵା ରୁରୋଦ ମୁନିପୁଂଗଵଃ
କପିଳଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇ, ସେ ମହାମୁନି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ରୁଦନ୍ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରଭିସ୍ତମୁଵାଚ ହ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ସୁରଭି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁରଭିରୁଵାଚ ଶାସ୍ତା ପାଲଯିତା ଦାତା ସ୍ଵଵସ୍ତୂନାଂ ଚ ସନ୍ତତମ୍
ସୁରଭି କହିଲେ: ନିୟମକ, ରକ୍ଷକ ଓ ଦାତା ସେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ଜିନିଷ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଚେନ୍ନୃପେନ୍ଦ୍ରାଯ ମାଂ ଦଦାସି ତପୋଧନ
ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଉଛ, ହେ ତପସ୍ୱୀ,