ସୂତ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କ କଥା ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ କଥା।
ଏକଦା କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଜଗାମ ମୃଗଯାଂ ମୁନେ
ଏକଦିନ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ୍ୟ ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ।
ନିଶାମୁଖେ ଦିନେଽତୀତେ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଵନେ ନୃପଃ
ରାତି ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଗଲେ ।
ପ୍ରାତଃ ସରୋଵରେ ରାଜା ସ୍ନାତଃ ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ
ସକାଳେ ରାଜା ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଭଲଭାବେ ସଜିଥିଲେ ।
ମୁନିର୍ଦଦର୍ଶ ରାଜାନଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ମୁନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜାଙ୍କ ଗଳା, ଠোঁଟ ଓ ତାଳୁ ସୁକିଯାଇଛି ।
ନନାମ ସମ୍ଭମାଦ୍ରାଜା ମୁନିଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ରାଜା ଚାନଶନାଦିକମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କର ଭୋକ ଏବଂ ଉପବାସ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ତଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ସେଥିପରେ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଉଵାଚ ସା ମୁନିଂ ଭୀତଂ ଭଯଂ କିଂ ତେ ମମ ସ୍ଥିତୌ
ସେ ଭୟଭୀତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ?'
ରାଜଭୋଜନଯୋଗ୍ଯାର୍ହଂ ଯଦ୍ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯାଚସେ
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁଠିକି ବସ୍ତୁ ଦେଉଛ, ସେସବୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।
ସୌଵର୍ଣାନି ଚ ରୌପ୍ଯାଣି ପାତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ବାତିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭାଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ଦେଉଛ।
ପାତ୍ରାଣି ସ୍ଵାଦୁପୂର୍ଣାନି ପ୍ରଦଦୌ ମୁନଯେ ଚ ସା
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ମିଠା ଖାଦ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଭାଣ୍ଡା ଦେଲେ।
ପନସାମ୍ରଶ୍ରୀଫଲାନି ନାରିକେଲାଦିକାନି ଚ
ପନସ, ଆମ୍ବ, ବେଲ, ନଡିଆ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଯଵଗୋଧୂମଚୂର୍ଣାନାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଯବ ଓ ଗହମ ଚୁଣାରୁ ବନାଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଦୁଗ୍ଧାନାଂ ଚ ଘୃତାନାଂ ଚ ନଦୀର୍ଦଧ୍ନାଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ଦହିର ଧାରା ଦେଲେ।
ପୃଥୁକାନାଂ ସୁଶାଲୀନାଂ ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ରଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଖୁସିରେ ଉତ୍ତମ ଓ ସୁସିଧା ଚିଡ଼ାର ପାହାଡ଼ ଦେଲେ।
ନୃପଯୋଗ୍ଯଂ କୌତୁକାଚ୍ଚ ସୁନ୍ଦରଂ ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣମ୍
ଖୁସିରେ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଭୋଜଯାମାସ ରାଜାନଂ ସସୈନ୍ଯମପି ଲୀଲଯା ଜଗାମ ଵିସ୍ମଯଂ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାତ୍ରାଣ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ହସି ହସି ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ। ରାଜା ଏତେ ଭାଣ୍ଡା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ,
ରାଜୋଵାଚ ମମାସାଧ୍ଯାନି ସହସା କ୍ଵାଗତାନ୍ଯଵଲୋକଯ
ରାଜା କହିଲେ: "ମୋ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବା ବସ୍ତୁ ଏତେ ହଠାତ୍ କେଉଁଠୁ ଆସିଗଲା?"
ନୃପାଜ୍ଞଯା ଚ ସଚିଵଃ ସର୍ଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନେର୍ଗୃହେ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ମୁନିଙ୍କ ଘରେ ସବୁକିଛି ଦେଖିଲେ।
ସଚିଵ ଉଵାଚ ଵହ୍ନିକୁଣ୍ଡଂ ଯଜ୍ଞକାଷ୍ଠକୁଶପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଵିତମ୍
ମନ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: "ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ଯଜ୍ଞ କାଠ, କୁଶ ଘାସ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଖିଲି।"
କୃଷ୍ଣଚର୍ମସ୍ରୁଵସ୍ରୁଗ୍ଭିଃ ଶିଷ୍ଯସଂଘୈଶ୍ଚ ସଂକୁଲମ୍
କଳା ମୃଗଚର୍ମ, ଚମଚ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଭିତରେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ।
ଵୃକ୍ଷଚର୍ମପରୀଧାନା ଦୃଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵେ ଜଟାଧରାଃ
ସମସ୍ତେ ଗଛ ଛାଲର ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଜଟାଧାରୀ ଥିଲେ।
ଚାର୍ଵଂଗୀ ରୁଦ୍ରଵର୍ଣାଭା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନା
ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶରୀର ଥିବା ଜଣେ ଜଣା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ରଙ୍ଗ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପରି ଏବଂ ଆଖି ଲାଲ ମାନ୍ଦାର ଫୁଲ ପରି।
ସର୍ଵସମ୍ପଦ୍ଗୁଣାଧାରା ସାକ୍ଷାଦିଵ ହରିପ୍ରିଯା
ସେ ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଗୁଣର ଆଧାର, ମନେ ହେଉଛି ନିଜେ ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ମୁନିଂ ଯଯାଚେ ତାଂ ଧେନୁଂ ନିବଦ୍ଧଃ କାଲପାଶତଃ
ସମୟର ବନ୍ଧନରେ ପଡ଼ି, ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ସେ ଗାଈ ମାଗିଲେ।
ପୁଣ୍ଯଵାନ୍ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ଦୈଵାଦ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଽଯାଚତ ଦ୍ଵିଜମ୍
ଭାଗ୍ୟରେ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଥିବା ରାଜା ଦ୍ୱିଜକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ପାପାତ୍ପ୍ରଜାଯତେ କର୍ମ ପାପରୂପଂ ଭଯାଵହମ୍
ପାପରୁ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଭୟ ଆଣେ।
ପାପାଦ୍ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନରକଂ କୁତ୍ସିତଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିନାମ୍
ପାପ କରି ନରକ ଭୋଗିଲାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦୁଃଖଦ ଜନ୍ମ ପାଉଛନ୍ତି।