ଯତ୍କର୍ମ ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ କୁରୁତେ ମୂଢଧୀଃ ଶଠଃ
ଯିଏ ମୂଢ଼ ଏବଂ ଚତୁର୍ ଲୋକେ ଦାନ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କାମ କରେ।
ମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଯୋପଜୀଵୀ ଚ ଗ୍ରାମଯାଜୀ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ଗ୍ରାମ ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ।
ଵିଵାହଂ ଧର୍ମକାର୍ଯଂ ଵା ଯୋ ନିହନ୍ତି ଚ କୋପତଃ
ଯେ କେହି କ୍ରୋଧରେ ବିବାହ କିମ୍ବା ଧର୍ମକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀରନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଜଗାମ ହ
ଏପରି କହି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ।
ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ବଭୂଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟଯଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ହେଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ଲକ୍ଷ୍ମୀଚରିତମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି, ଓ ଶିଶୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା କହାଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଗଣେଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁଁ ଗଣେଶଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଛି।
ଦନ୍ତଦ୍ଵଯଯୁତଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଗଜରାଜସ୍ଯ ବାଲକେ
ହାତୀମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମର ମୁହଁରେ ଦୁଇଟି ଦାଁତ ଅଛି—
କୁତୋ ଗତୋଽସ୍ଯ ଦନ୍ତୋଽନ୍ଯସ୍ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ତାହାର ଅନ୍ୟ ଦାଁତ କେଉଁଠି ଗଲା? ଏହି କଥା କହିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କ କଥା ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ କଥା।
ଏକଦା କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଜଗାମ ମୃଗଯାଂ ମୁନେ
ଏକଦିନ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ୍ୟ ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ।
ନିଶାମୁଖେ ଦିନେଽତୀତେ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଵନେ ନୃପଃ
ରାତି ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଗଲେ ।
ପ୍ରାତଃ ସରୋଵରେ ରାଜା ସ୍ନାତଃ ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ
ସକାଳେ ରାଜା ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଭଲଭାବେ ସଜିଥିଲେ ।
ମୁନିର୍ଦଦର୍ଶ ରାଜାନଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ମୁନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜାଙ୍କ ଗଳା, ଠোঁଟ ଓ ତାଳୁ ସୁକିଯାଇଛି ।
ନନାମ ସମ୍ଭମାଦ୍ରାଜା ମୁନିଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ରାଜା ଚାନଶନାଦିକମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କର ଭୋକ ଏବଂ ଉପବାସ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ତଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ସେଥିପରେ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଉଵାଚ ସା ମୁନିଂ ଭୀତଂ ଭଯଂ କିଂ ତେ ମମ ସ୍ଥିତୌ
ସେ ଭୟଭୀତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ?'
ରାଜଭୋଜନଯୋଗ୍ଯାର୍ହଂ ଯଦ୍ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପ୍ରଯାଚସେ
ତୁମେ ରାଜାଙ୍କ ଭୋଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁଠିକି ବସ୍ତୁ ଦେଉଛ, ସେସବୁ ମୁଁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।
ସୌଵର୍ଣାନି ଚ ରୌପ୍ଯାଣି ପାତ୍ରାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସୁନା ଓ ଚାଁଦିର ବାତିଲା ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଭାଣ୍ଡା ମଧ୍ୟ ଦେଉଛ।
ପାତ୍ରାଣି ସ୍ଵାଦୁପୂର୍ଣାନି ପ୍ରଦଦୌ ମୁନଯେ ଚ ସା
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ମିଠା ଖାଦ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଭାଣ୍ଡା ଦେଲେ।
ପନସାମ୍ରଶ୍ରୀଫଲାନି ନାରିକେଲାଦିକାନି ଚ
ପନସ, ଆମ୍ବ, ବେଲ, ନଡିଆ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଯଵଗୋଧୂମଚୂର୍ଣାନାଂ ଭକ୍ଷ୍ଯାଣି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଯବ ଓ ଗହମ ଚୁଣାରୁ ବନାଇଥିବା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ଦୁଗ୍ଧାନାଂ ଚ ଘୃତାନାଂ ଚ ନଦୀର୍ଦଧ୍ନାଂ ଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ଦହିର ଧାରା ଦେଲେ।
ପୃଥୁକାନାଂ ସୁଶାଲୀନାଂ ପର୍ଵତାନ୍ପ୍ରଦଦୌ ମୁଦା
ସେ ଖୁସିରେ ଉତ୍ତମ ଓ ସୁସିଧା ଚିଡ଼ାର ପାହାଡ଼ ଦେଲେ।
ନୃପଯୋଗ୍ଯଂ କୌତୁକାଚ୍ଚ ସୁନ୍ଦରଂ ଵସ୍ତ୍ରଭୂଷଣମ୍
ଖୁସିରେ ରାଜାଙ୍କ ଯୋଗ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ଭୋଜଯାମାସ ରାଜାନଂ ସସୈନ୍ଯମପି ଲୀଲଯା ଜଗାମ ଵିସ୍ମଯଂ ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାତ୍ରାଣ୍ଯୁଵାଚ ହ
ସେ ହସି ହସି ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ। ରାଜା ଏତେ ଭାଣ୍ଡା ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ କହିଲେ,
ରାଜୋଵାଚ ମମାସାଧ୍ଯାନି ସହସା କ୍ଵାଗତାନ୍ଯଵଲୋକଯ
ରାଜା କହିଲେ: "ମୋ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ଥିବା ବସ୍ତୁ ଏତେ ହଠାତ୍ କେଉଁଠୁ ଆସିଗଲା?"