କନ୍ଯାନ୍ନଵେଦଵିକ୍ରେତା ନରଘାତୀ ଚ ହିଂସକଃ
ଯିଏ କନ୍ୟା ବା ବେଦ ବିକ୍ରୟ କରେ, ମଣିଷ ହତ୍ୟା କରେ ଏବଂ ହିଂସା କରେ।
ମାତରଂ ପିତରଂ ଭାର୍ଯାଂ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ଗୁରୁଂ ସୁତମ୍
ମାଆ, ବାପା, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗୁରୁଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗୁରୁ ଏବଂ ପୁଅ—
କାର୍ପଣ୍ଯାଦ୍ଯୋ ନ ପୁଷ୍ଣାତି ସଞ୍ଚଯଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଯିଏ କଞ୍ଜୁସି ଦ୍ୱାରା ଏମାନେଠାରେ ରଖିବା ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇନଥାଏ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରେ।
ଦଶନଂ ଵସନଂ ଯସ୍ଯ ସମଲଂ ରୂକ୍ଷମସ୍ତକମ୍
ଯାହାର ଦାନ୍ତ, ପୋଶାକ ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ମେଳା ଏବଂ କଠୋର।
ମୂତ୍ରଂ ପୁରୀଷମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଯସ୍ତତ୍ପଶ୍ଯତି ମନ୍ଦଧୀଃ
ଯିଏ ପିଶାବ କିମ୍ବା ପଖାନ୍ଡ କରିବା ପରେ, ତାହାକୁ ଦେଖେ, ସେ ମନ୍ଦମତି।
ଅଧୌତପାଦଶାଯୀ ଯୋ ନଗ୍ନଃ ଶେତେଽତିନିଦ୍ରିତଃ
ଯିଏ ଅଧୋଇଥିବା ପା ନେଇ ଶୋଏ, ନଗ୍ନ ହୋଇ ଶୋଏ କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତ ଶୋଏ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ତୈଲଂ ପୁରୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ଯୋଽନ୍ଯଦଙ୍ଗମୁପସ୍ପୃଶେତ୍
ମୁଣ୍ଡରେ ତେଲ ଲଗାଇ ଧୋଇନଥିବାବେଳେ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗକୁ ଛୁଏ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତୈଲଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଗାତ୍ରେ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଂ ଯଃ ସମୁତ୍ସୃଜେତ୍
ମୁଣ୍ଡ କିମ୍ବା ଦେହରେ ତେଲ ଲଗାଇ ପରେ ଯିଏ ପଖାନ୍ଡ କିମ୍ବା ପିଶାବ କରେ।
ତୃଣଂ ଛିନତ୍ତି ନଖରୈର୍ନଖରୈର୍ଵିଲିଖେନ୍ମହୀମ୍
ଯିଏ ନଖରେ ଘାସ କାଟେ କିମ୍ବା ନଖରେ ମାଟି ଖୋଦେ।
ସ୍ଵଦତ୍ତାଂ ପରଦତ୍ତାଂ ଵା ବ୍ରହ୍ମଵୃତ୍ତିଂ ସୁରସ୍ଯ ଚ
ଯିଏ ନିଜେ ଦେଇଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଦେଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଜୀବିକା କିମ୍ବା ଦେବତାଙ୍କର ଜିନିଷ ନିଜେ ନେଇଥାଏ।
ଯତ୍କର୍ମ ଦକ୍ଷିଣାହୀନଂ କୁରୁତେ ମୂଢଧୀଃ ଶଠଃ
ଯିଏ ମୂଢ଼ ଏବଂ ଚତୁର୍ ଲୋକେ ଦାନ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କାମ କରେ।
ମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଯୋପଜୀଵୀ ଚ ଗ୍ରାମଯାଜୀ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯିଏ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଉପରେ ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, ଗ୍ରାମ ପୁରୋହିତ କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ।
ଵିଵାହଂ ଧର୍ମକାର୍ଯଂ ଵା ଯୋ ନିହନ୍ତି ଚ କୋପତଃ
ଯେ କେହି କ୍ରୋଧରେ ବିବାହ କିମ୍ବା ଧର୍ମକାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀରନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନଂ ଜଗାମ ହ
ଏପରି କହି, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତାଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମୁନଯଶ୍ଚ ମୁଦାଽନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ।
ନେଦୁର୍ଦୁନ୍ଦୁଭଯଃ ସ୍ଵର୍ଗେ ବଭୂଵୁଃ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟଯଃ
ସ୍ୱର୍ଗରେ ଡ଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ହେଲା ଏବଂ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ଲକ୍ଷ୍ମୀଚରିତମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି, ଓ ଶିଶୁ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କଥା କହାଯାଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଗଣେଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ, ମୁଁ ଗଣେଶଙ୍କର ଶୁଭ କଥା ଶୁଣିଛି।
ଦନ୍ତଦ୍ଵଯଯୁତଂ ଵକ୍ତ୍ରଂ ଗଜରାଜସ୍ଯ ବାଲକେ
ହାତୀମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମର ମୁହଁରେ ଦୁଇଟି ଦାଁତ ଅଛି—
କୁତୋ ଗତୋଽସ୍ଯ ଦନ୍ତୋଽନ୍ଯସ୍ତଦ୍ଭଵାନ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହତି
ତାହାର ଅନ୍ୟ ଦାଁତ କେଉଁଠି ଗଲା? ଏହି କଥା କହିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ସୂତ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏକଦନ୍ତସ୍ଯ ଚରିତଂ ସର୍ଵମଂଗଲମଂଗଲମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏକଦନ୍ତଙ୍କ କଥା ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ କଥା।
ଏକଦା କାର୍ତ୍ତଵୀର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ଜଗାମ ମୃଗଯାଂ ମୁନେ
ଏକଦିନ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ୍ୟ ଶିକାର କରିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ ।
ନିଶାମୁଖେ ଦିନେଽତୀତେ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଵନେ ନୃପଃ
ରାତି ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ରାଜା ଜଙ୍ଗଲରେ ରହିଗଲେ ।
ପ୍ରାତଃ ସରୋଵରେ ରାଜା ସ୍ନାତଃ ଶୁଚିରଲଂକୃତଃ
ସକାଳେ ରାଜା ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଭଲଭାବେ ସଜିଥିଲେ ।
ମୁନିର୍ଦଦର୍ଶ ରାଜାନଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ମୁନି ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜାଙ୍କ ଗଳା, ଠোঁଟ ଓ ତାଳୁ ସୁକିଯାଇଛି ।
ନନାମ ସମ୍ଭମାଦ୍ରାଜା ମୁନିଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭମ୍
ସମ୍ମାନ ସହିତ ରାଜା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ରାଜା ଚାନଶନାଦିକମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କର ଭୋକ ଏବଂ ଉପବାସ ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାପ୍ଯ ତଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ସେଥିପରେ, ମୁନିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଉଵାଚ ସା ମୁନିଂ ଭୀତଂ ଭଯଂ କିଂ ତେ ମମ ସ୍ଥିତୌ
ସେ ଭୟଭୀତ ମୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଡରୁଛ?'