ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ଯୋଗ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ନାପରଂ ଚଞ୍ଚଲାଽଧମା
ବେଶ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଚାହିଁ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହିନାହାନ୍ତି, ଅସ୍ଥିର ଓ ନିମ୍ନ ହେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାରଣ୍ଯଂ ତଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଏହାକୁ ରଖି, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସାଽତୋ ବଭୂଵ ଵଶଗା ଯୋଷିଜ୍ଜାତିଃ ସୁଖାର୍ଥିନୀ
ତାପରେ ସେ ଅନୁଗତ ହେଲେ; ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁଥିବା ଯୋଷିତ୍ ଜାତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଗଲା।
ହରିସ୍ତନ୍ମସ୍ତକଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଯୋଜଯାମାସ ବାଲକେ ଗଜାସ୍ଯଯୋଜନାଯାଶ୍ଚ କାରଣଂ ପାପନାଶନମ୍
ହରି ତାହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଶିଶୁରେ ଯୋଡିଦେଲେ; ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଯୋଡିବାର କାରଣ ହେଲା ପାପ ନାଶ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ବଭୂଵୁସ୍ତଦ୍ରହସ୍ଯଂ ଚ ଗୋପନୀଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ସେ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଲୁଚିଗଲା ଓ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା।
କଥଂ ଵା ପ୍ରାପୁରେତେ ତାଂ କମଲାଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରସୂମ୍
ଏମାନେ କିପରି ସେ କମଳା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଫୁଲ, ପାଇଲେ?
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଦୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସ ଜଗାମାମରାଵତୀମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀ ହରାଇ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଅମରାବତୀକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ନିରାନନ୍ଦୋ ନିରାନନ୍ଦାଂ ପୁରୀଂ ମୁନେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆନନ୍ଦ ନଥିଲା; ମୁନି, ସେହି ସହର ମଧ୍ୟ ନିରାନନ୍ଦ ଥିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୂତମୁଖାଜ୍ଜଗାମ ଗୁରୁମନ୍ଦିରମ୍
ଦୂତର ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ନନାମ ତଂ ଶକ୍ରଃ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତଥା ଗୁରୁଃ
ଯାଇ, ଶକ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଂ କଥଯାମାସ ଵାକ୍ପତିସ୍ତଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍
ବାକ୍ପଟି ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଘଟଣା ବିବରଣ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀସମଶଚୀଭର୍ତ୍ତା ପରସ୍ତ୍ରୀଲୋଲୁପଃ ସଦା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଶଚୀଙ୍କ ପତି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସମାନ, କିନ୍ତୁ ସେ ସଦା ଅନ୍ୟା ନାରୀ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ।
ଗୌତମସ୍ଯାଭିଶାପେନ ଭଗାଂଗଃ ସୁରସଂସଦି
ଗୌତମଙ୍କର ଶାପରେ ଭଗାଙ୍କର ଦେହରୁ ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ ହରାଇଗଲା।
ଯଃ ପରସ୍ତ୍ରୀଷୁ ନିରତସ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରୀ ଵା କୁତୋ ଯଶଃ
ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟର ଝିଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରହିଥାଏ, ସେଠି ଧନ କିମ୍ବା ମାନ୍ୟ ରହିପାରିବ କେମିତି?
ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଶ୍ରୀହରେରେଵ ଦତ୍ତଂ ଦୁର୍ଵାସସା ଚ ତେ
ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ନୈବେଦ୍ୟ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
କ୍ଵ ସା ରମ୍ଭା ସର୍ଵଭୋଗ୍ଯା କ୍ଵାଧୁନା ତ୍ଵଂ ଶ୍ରିଯା ହତଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ ରମ୍ଭା କେଉଁଠି? ଏବେ ତୁମେ ଧନ ହରାଇ ଅବସ୍ଥା କେମିତି ହେଲା?
ଵେଶ୍ଯା ସଶ୍ରୀକମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ନିଃଶ୍ରୀକଂ ନ ଚ ଚଞ୍ଚଲା
ଏକ ବେଶ୍ୟା ଧନ ଚାହିଁ ଅନେକ ଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ, ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ସେ କେବେ ରହେନାହିଁ।
ଯଦ୍ଗତଂ ତଦ୍ଗତଂ ଵତ୍ସ ନିଷ୍ପନ୍ନଂ ନ ନିଵର୍ତ୍ତତେ
ଯାହା ଘଟିଯାଇଛି, ବୋଉ, ସେ ହେଇଯାଇଛି; ଏହା ପୁଣି ଫେରିଆସିପାରିବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତଂ ଜଗତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ଦଦୌ
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶ୍ଲୋକ ଓ କବଚ ଦେଲେ।
ସ ତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚ ଗୁରୁଣା ହ୍ଯଜପନ୍ମନ୍ତ୍ରମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ଗୁରୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ଇଚ୍ଛିତ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ।
ଵର୍ଷମେକଂ ନିରାହାରୋ ଭାରତେ ପୁଣ୍ଯଦେ ଶୁଭେ
ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଭାରତ ଭୂମିରେ ଅନ୍ନ ଛାଡି ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ତଂ ହରିସ୍ତସ୍ମୈ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚ ଵରଂ ଦଦୌ
ହରି ଆସି, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବର ପ୍ରଦାନ କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠମିନ୍ଦ୍ରଃ କ୍ଷୀରୋଦମେଵ ଚ
ବର ଦେଇ, ସେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୀରସାଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସୁରେଶ୍ଵରୋଽରିଂ ଜିତ୍ଵା ଵୈ ହ୍ଯଲଭଚ୍ଚାମରାଵତୀମ୍
ଦେବତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତି, ଅମରାବତୀ ଅଧିକାର କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ତୃତୀଯେ ଗଣପତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଶକ୍ରଲକ୍ଷ୍ମୀପ୍ରାପ୍ତିର୍ନାମୈକଵିଂଶତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ତୃତୀୟ ଗଣେଶଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ଶକ୍ରଙ୍କ ଲକ୍ଷ୍ମୀଲାଭ' ନାମକ ଏକୋଇଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଶସ୍ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ତପୋଧନ
ନାରଦ କହିଲେ: ତପୋଧନ, ମୋତେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିଷୟରେ କହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ରୈଵ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଜଣକୁ ଦେଖି, ହରି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତମୁଵାଚ ହୃଷୀକେଶୋ ଵରଂ ଵୃଣୁ ଯଥେପ୍ସିତମ୍
ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଯେଉଁ ବର ଚାହଁ, ଚୟନ କର।'
ଵରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ହୃଷୀକେଶଃ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ବର ଦେଇ, ହୃଷୀକେଶ ପୁଣି କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନ ଉଵାଚ ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯଜନକଂ ସର୍ଵଶତ୍ରୁଵିମର୍ଦନମ୍
ଶ୍ରୀମଧୁସୂଦନ କହିଲେ: ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଇଥାଏ ଓ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରେ।