ଯାଵତ୍ତଡାଗେ ତୋଯାନି ତାଵଦ୍ଯାଦାଂସି ତେଷୁ ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଖରୀରେ ପାଣି ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଖରୀର ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ରହନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରୋଽସି କାମିନୀନାଂ ଚ ଵାଞ୍ଛିତଃ
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଝିଅମାନଙ୍କ ଆଶାର ମୂଳ।
ଯୁଵାନଂ ରସିକଂ ଶାନ୍ତଂ ସୁଵେଷଂ ସୁନ୍ଦରଂ ପ୍ରିଯମ୍
ଯୁବକ, ରସରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାନ୍ତ, ଭଲ ଜମା, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପ୍ରିୟ—
ଦୁଶ୍ଶୀଲଂ ରୋଗିଣଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ରତିଶକ୍ତିଵିଯୋଜିତମ୍
ନ ଦୁଷ୍ଟ, ନ ରୋଗୀ, ନ ବୃଦ୍ଧ, ନ କାମଶକ୍ତିହୀନ—
କା ମୂଢା ନ ଚ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତ୍ଵାମେଵଂ ଗୁଣସାଗରମ୍
ଏପରି ଗୁଣର ସାଗର ତୁମକୁ କେଉଁ ମୂଢ଼ା ଝିଅ ଆଶା କରିନଥିବେ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ସା ଚ ତଂ ପପୌ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ଏପରି କହି ସେ ହସି ଟେଁକିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲା।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଂ ସ୍ମରାର୍ତ୍ତାଯାଃ ସ୍ମରଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ମହିଳାର ମନର ଭାବ ବୁଝି, ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶୀ,
ଚୁଚୁମ୍ବ ରହସି ପ୍ରୌଢାଂ ନଗ୍ନାଂ ଚ ସୁଭଗାଂ ଵରାମ୍
ସେ ଗୁପ୍ତରେ ପ୍ରୌଢ଼ା, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଙ୍ଗାରାଦ୍ଵିପରୀତାଦିକାନ୍ମୁନେ
ନାନା ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଖେଳ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ମୁନି,
ତୌ କାମାହିତଚିତ୍ତୌ ନୋ ବୁବୁଧାତେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ, କାମନାରେ ମନ ଲଗାଇ, ଦିନ ରାତି ଭେଦ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥଲେ କ୍ରୀଡାଂ ତଯା ସହ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଭୂମିରେ ଖେଳିଲେ।
ସ ଚକାର ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ତଯା ସହ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ଖେଳିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତେନ ଵର୍ତ୍ମନା ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ପଥରେ, ମହାନ ମୁନି ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ତବ୍ଧମାନସଃ
ସେ ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଭୟରେ ମନ ଅଟକିଗଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ନାରାଯଣେନ ଵୈ
ଯେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ନାରାୟଣ ଦେଇଥିଲେ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ମହାଭାଗସ୍ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ଫୁଲ ଦେଇ, ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀକୁ କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ମୂର୍ଧ୍ନୀଦଂ ଯସ୍ଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଜଯସ୍ତସ୍ଯୈଵ ସର୍ଵତଃ
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ଯାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ଏହା ରଖାଯିବ, ସେ ସବୁଦିନ ବିଜୟୀ ହେବ।
ପୁରଃପୂଜା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାମଗ୍ରଣୀର୍ଭଵେତ୍। ତଚ୍ଛାଯେଵ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନ ଜହାତି କଦାଽପି ତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ; ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିନାହାନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ମୂର୍ଧ୍ନି ନ ଗୃହ୍ଣାତି ଯୋଽହଂକାରେଣ ପାମରଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଂକରାଂଶଶ୍ଚ ହ୍ଯଗମଚ୍ଛଂକରାଲଯମ୍
ଯଦି କେହି ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡରେ ନେଇନାହାନ୍ତି, ଅହଂକାରରେ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଦୁଃଖୀ ହେବେ; ଏହା କହି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ସ ରମ୍ଭାଂତିକେ ତିଷ୍ଠଂଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଗଜମସ୍ତକେ
ରମ୍ଭାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହି, ସେ ଏହାକୁ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।
ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ଯୋଗ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍ତୀ ନାପରଂ ଚଞ୍ଚଲାଽଧମା
ବେଶ୍ୟା ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷକୁ ଚାହିଁ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଚାହିନାହାନ୍ତି, ଅସ୍ଥିର ଓ ନିମ୍ନ ହେଇଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାରଣ୍ଯଂ ତଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ନିଜ ତେଜରେ ଏହାକୁ ରଖି, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସାଽତୋ ବଭୂଵ ଵଶଗା ଯୋଷିଜ୍ଜାତିଃ ସୁଖାର୍ଥିନୀ
ତାପରେ ସେ ଅନୁଗତ ହେଲେ; ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁଥିବା ଯୋଷିତ୍ ଜାତି ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଗଲା।
ହରିସ୍ତନ୍ମସ୍ତକଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଯୋଜଯାମାସ ବାଲକେ ଗଜାସ୍ଯଯୋଜନାଯାଶ୍ଚ କାରଣଂ ପାପନାଶନମ୍
ହରି ତାହାର ମୁଣ୍ଡ କାଟି, ଶିଶୁରେ ଯୋଡିଦେଲେ; ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଯୋଡିବାର କାରଣ ହେଲା ପାପ ନାଶ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ବଭୂଵୁସ୍ତଦ୍ରହସ୍ଯଂ ଚ ଗୋପନୀଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ସେ ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ଲୁଚିଗଲା ଓ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ହେଲା।
କଥଂ ଵା ପ୍ରାପୁରେତେ ତାଂ କମଲାଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରସୂମ୍
ଏମାନେ କିପରି ସେ କମଳା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଫୁଲ, ପାଇଲେ?
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଭ୍ରଷ୍ଟଶ୍ରୀର୍ଦୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସ ଜଗାମାମରାଵତୀମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀ ହରାଇ, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ସେ ଅମରାବତୀକୁ ଗଲେ।
ତାଂ ଦଦର୍ଶ ନିରାନନ୍ଦୋ ନିରାନନ୍ଦାଂ ପୁରୀଂ ମୁନେ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଆନନ୍ଦ ନଥିଲା; ମୁନି, ସେହି ସହର ମଧ୍ୟ ନିରାନନ୍ଦ ଥିଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୂତମୁଖାଜ୍ଜଗାମ ଗୁରୁମନ୍ଦିରମ୍
ଦୂତର ମୁଖରୁ ଏହା ଶୁଣି, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ନନାମ ତଂ ଶକ୍ରଃ ସୁରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ତଥା ଗୁରୁଃ
ଯାଇ, ଶକ୍ର ଦେବତାମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।