ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯରତିଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯନ୍ତୀଂ ପଦେ ପଦେ
ତାଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା, ସେ ପ୍ରତି ପଦେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିଲେ।
କାମଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ପୁରତସ୍ତସ୍ଥୌ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ନାରଦ
ଇଚ୍ଛାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ; ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ରମ୍ଭା ମହାଶୃଙ୍ଗାରଲୋଲୁପା
ସେ କଥା ଶୁଣି, ରମ୍ଭା ଅତି ଶୃଙ୍ଗାର ଆଶାରେ ବେଚେନା ହେଲେ।
ସ୍ମେରାନନା କଟାକ୍ଷେଣ ସ୍ତନୋର୍ଵୋର୍ଦର୍ଶନେନ ଚ
ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁ, ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟି, ଉରୋ ଓ ଉରୁ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ମିତଂ ସାରଂ ସୁମଧୁରଂ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଂ କୋମଲଂ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ ମିତ, ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ମଧୁର, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ, କୋମଳ ଏବଂ ପ୍ରିୟ କଥା କହିଥିଲେ।
ରମ୍ଭୋଵାଚ ନାହଂ ସନ୍ତୋଷଜନନୀ ଧୂର୍ତ୍ତାନାଂ ଦୁଷ୍ଟମିତ୍ରତା
ରମ୍ଭା କହିଲେ: ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସନ୍ତୋଷ ଦେବା ନୁହେଁ, ଦୁଷ୍ଟ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ମୋର ମିତ୍ରତା ନାହିଁ।
ଯଥା ମଧୁକରୋ ଲୋଭାତ୍ସର୍ଵପୁଷ୍ପାସଵଂ ଲଭେତ୍
ଯେପରି ମଧୁମକୁ ଲୋଭରେ ସମସ୍ତ ଫୁଲର ରସ ନେଇଥାଏ,
ତଥୈଵ କାମୁକୀ ଲୋକେ ଭ୍ରମେଦ୍ଭ୍ରମରଵତ୍ସଦା
ସେପରି ଏହି ଜଗତରେ ଏକ କାମନାପରା ଜଣେ ଝିଅ ମଧୁମକୁ ପରି ସବୁଠାରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ।
ସୁପୁମାନଙ୍ଗଵତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଯଥା ଶାଖାଶ୍ଚ ଶାଖିଷୁ
ସୁନ୍ଦର ଯୁବକ ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି ଚଡ଼ା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଡାଳି, ସେପରି ଅଟୁଟ।
ସ୍ଵକାର୍ଯ୍ଯମୁଦ୍ଧରେଦ୍ଯାଵତ୍ତାଵଦ୍ଵା ସ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦରକାର ରହିଥାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ କାମ ସାରିନେଇଥାଏ।
ଯାଵତ୍ତଡାଗେ ତୋଯାନି ତାଵଦ୍ଯାଦାଂସି ତେଷୁ ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଖରୀରେ ପାଣି ରହିଥାଏ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୋଖରୀର ପଶୁପକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟ ରହନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାମୀଶ୍ଵରୋଽସି କାମିନୀନାଂ ଚ ଵାଞ୍ଛିତଃ
ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଏବଂ ଝିଅମାନଙ୍କ ଆଶାର ମୂଳ।
ଯୁଵାନଂ ରସିକଂ ଶାନ୍ତଂ ସୁଵେଷଂ ସୁନ୍ଦରଂ ପ୍ରିଯମ୍
ଯୁବକ, ରସରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଶାନ୍ତ, ଭଲ ଜମା, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ପ୍ରିୟ—
ଦୁଶ୍ଶୀଲଂ ରୋଗିଣଂ ଵୃଦ୍ଧଂ ରତିଶକ୍ତିଵିଯୋଜିତମ୍
ନ ଦୁଷ୍ଟ, ନ ରୋଗୀ, ନ ବୃଦ୍ଧ, ନ କାମଶକ୍ତିହୀନ—
କା ମୂଢା ନ ଚ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ତ୍ଵାମେଵଂ ଗୁଣସାଗରମ୍
ଏପରି ଗୁଣର ସାଗର ତୁମକୁ କେଉଁ ମୂଢ଼ା ଝିଅ ଆଶା କରିନଥିବେ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ସା ଚ ତଂ ପପୌ ଵକ୍ରଚକ୍ଷୁଷା
ଏପରି କହି ସେ ହସି ଟେଁକିଆ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଲା।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଂ ସ୍ମରାର୍ତ୍ତାଯାଃ ସ୍ମରଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ
ସେ ମହିଳାର ମନର ଭାବ ବୁଝି, ପ୍ରେମ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଦର୍ଶୀ,
ଚୁଚୁମ୍ବ ରହସି ପ୍ରୌଢାଂ ନଗ୍ନାଂ ଚ ସୁଭଗାଂ ଵରାମ୍
ସେ ଗୁପ୍ତରେ ପ୍ରୌଢ଼ା, ନଗ୍ନ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଙ୍ଗାରାଦ୍ଵିପରୀତାଦିକାନ୍ମୁନେ
ନାନା ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଖେଳ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ, ମୁନି,
ତୌ କାମାହିତଚିତ୍ତୌ ନୋ ବୁବୁଧାତେ ଦିଵାନିଶମ୍
ସେମାନେ ଦୁଇଁଜଣ, କାମନାରେ ମନ ଲଗାଇ, ଦିନ ରାତି ଭେଦ ଜାଣିଲେ ନାହିଁ।
ସ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ଥଲେ କ୍ରୀଡାଂ ତଯା ସହ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ଭୂମିରେ ଖେଳିଲେ।
ସ ଚକାର ଜଲକ୍ରୀଡାଂ ତଯା ସହ ମୁଦା କ୍ଷଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ପାଣିରେ ମଧ୍ୟ ଖେଳିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତେନ ଵର୍ତ୍ମନା ମୁନିପୁଂଗଵଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଇ ପଥରେ, ମହାନ ମୁନି ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ତବ୍ଧମାନସଃ
ସେ ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବେନ୍ଦ୍ର ଭୟରେ ମନ ଅଟକିଗଲା।
ପାରିଜାତପ୍ରସୂନଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ନାରାଯଣେନ ଵୈ
ଯେ ପାରିଜାତ ଫୁଲ ନାରାୟଣ ଦେଇଥିଲେ,
ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ମହାଭାଗସ୍ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ଫୁଲ ଦେଇ, ସବୁଠୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀକୁ କୃପାମୟ ପ୍ରଭୁ କଥା କହିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଵାସା ଉଵାଚ ମୂର୍ଧ୍ନୀଦଂ ଯସ୍ଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ଜଯସ୍ତସ୍ଯୈଵ ସର୍ଵତଃ
ଦୁର୍ବାସା କହିଲେ: ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ଯାହାର ମୁଣ୍ଡରେ ଏହା ରଖାଯିବ, ସେ ସବୁଦିନ ବିଜୟୀ ହେବ।
ପୁରଃପୂଜା ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାମଗ୍ରଣୀର୍ଭଵେତ୍। ତଚ୍ଛାଯେଵ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନ ଜହାତି କଦାଽପି ତମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜାରେ ପ୍ରଥମ ହେବେ; ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଛାଡିନାହାନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ମୂର୍ଧ୍ନି ନ ଗୃହ୍ଣାତି ଯୋଽହଂକାରେଣ ପାମରଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଂକରାଂଶଶ୍ଚ ହ୍ଯଗମଚ୍ଛଂକରାଲଯମ୍
ଯଦି କେହି ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡରେ ନେଇନାହାନ୍ତି, ଅହଂକାରରେ ନେଇଥିଲେ, ସେ ଦୁଃଖୀ ହେବେ; ଏହା କହି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଅଂଶ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ସ ରମ୍ଭାଂତିକେ ତିଷ୍ଠଂଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ଗଜମସ୍ତକେ
ରମ୍ଭାଙ୍କ ନିକଟରେ ରହି, ସେ ଏହାକୁ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ।