ପୁଷ୍କରଂ ଗଚ୍ଛତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଭାସ୍କରଂ ଭଜତଂ ସୁତୌ
ପୁଷ୍କରକୁ ଶୀଘ୍ର ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଦୁଇ ଜଣେ ପୁଅ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ।
ତୌ ନିଷେଵ୍ଯ ଦିନେଶଂ ତଂ ନୀରୁଜୌ ସଂବଭୂଵତୁଃ
ସେମାନେ ଦିନର ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ପରେ, ଦୁଇ ଜଣେ ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ସର୍ଵଵିଘ୍ନହରଂ ସାରଂ ଵିଘ୍ନେଶଂ ଵିଘ୍ନନାଶନମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରେ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି ବାଧାର ମୂଳ, ବିଘ୍ନର ନାଥ, ବିଘ୍ନକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ତେଜସା ଵିକ୍ରମେଣୈଵ ମତ୍ପ୍ରଶ୍ନଂ ଶ୍ରୋତୁମର୍ହସି
ନାରଦ କହିଲେ: ତୁମର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା, ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନସ୍ଯ ଯଦ୍ଵିଘ୍ନଂ ଶ୍ରୁତଂ ତତ୍ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା ନିଜେ ବିଘ୍ନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଇଥିଲେ, ଏହା ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ଏହା ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପରଂ ସନ୍ଦେହଭଞ୍ଜନମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଯାହା ଉଚ୍ଚତମ ସନ୍ଦେହକୁ ଦୂର କରେ।
ସ୍ଥିତେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ବହୁଷୁ ଜନ୍ତୁଷ୍ଵବ୍ଜଭୁଵଃ ପତେ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିତ ନାଥ, ଅନେକ ଜୀବ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି—
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଗୋପ୍ଯଂ ସର୍ଵପୁରାଣେଷୁ ଵେଦେଷୁ ଚ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହା ସମସ୍ତ ପୁରାଣରେ ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ବେଦରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ତାରଣଂ ସର୍ଵଦୁଃଖାନାଂ କାରଣଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍
ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିର କାରଣ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଶ୍ଚ ଚରିତଂ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଚରିତ୍ର, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ।
ଶୃଣୁ ତାତ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯେଽହମିତିହାସଂ ପୁରାତନମ୍
ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଏବେ ପୁରାତନ ଏକ ଉପାଖ୍ୟାନ କହିବି।
ଏକଦୈଵ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାଂ ନଦୀଂ ଯଯୌ
ଏକ ଦିନ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ତୀରେଽତିରହଃସ୍ଥାନେ ପୁଷ୍ପୋଦ୍ଯାନେ ମନୋହରେ
ସେ ନଦୀର ତୀରରେ, ଅତି ମନୋହର ଫୁଲବାଗ ଏବଂ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନରେ—
ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରଵେ
ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁମକୁ ଗୁଞ୍ଜନ ଓ କୋଇଲାର ଡାକ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା—
ଦଦର୍ଶ ରମ୍ଭାଂ ତତ୍ରୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକାତ୍ସମାଗତାମ୍
ସେଠାରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରଲୋକରୁ ଆସିଥିବା ରମ୍ଭାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଇଚ୍ଛନ୍ତୀମୀପ୍ସିତାଂ କ୍ରୀଡାଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ମଦନାଶ୍ରମମ୍
ସେ ନିଜ ଇଛିତ କ୍ରୀଡା ପାଇଁ ମଦନ ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ସୁଶ୍ରୋଣୀଂ ସୁଦତୀଂ ଶ୍ଯାମାଂ ବିମ୍ବାଧରସରୋରୁହାମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁନାହିଁ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ବିମ୍ବଫଳ ଭଳି ଓ ପଦ୍ମ ଭଳି ଠୋଡ଼।
ସସ୍ମିତାସ୍ଯଶରଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଂ ସୁକଟାକ୍ଷଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ହସୁଥିଲା, ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଧରାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ମଣିର ଗହଣାରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ନୀଲୋତ୍ପଲଦଲଶ୍ଯାମକଜ୍ଜଲୋଜ୍ଜଲଲୋଚନାମ୍
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଗାଢ଼ କଜଳରେ ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚାମ୍ବା ନୀଳ ପଦ୍ମର ପତ୍ର ପରି ଥିଲା।
ଅତ୍ଯୁନ୍ନତଂ ସୁକଠିନଂ ପତ୍ରରାଜିଵିରାଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ଉରୋ ଅତି ଉଚ୍ଚ, ଦୃଢ଼ ଏବଂ ପତ୍ରରାଜା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ସର୍ଵଶୋଭାଂ ସୁଵେଷାଢ୍ଯାଂ ସୁଭଗାଂ ସୁରତୋତ୍ସୁକାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ଭୂଷା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ।
ଵରାମପ୍ସରସାଂ ରମ୍ଯାମତୀଵ ସ୍ଥିରଯୌଵନାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ତାଙ୍କର ଯୁବାବସ୍ଥା ସଦା ଅଟୁଟ ଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମତିଵେଷାଢ୍ଯାଂ ତତ୍କଟାକ୍ଷେଣ ପୀଡିତଃ
ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଭୂଷିତ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ହି ସୁଚିରାତ୍କଲ୍ଯାଣି ସୁଭଗେଽଧୁନା
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଏତେ ଦିନ ପରେ ଦେଖିଛି, ମୋର ଭାଗ୍ୟରେ ଏବେ ତୁମେ ଦେଖା ଦେଲା।
ତଵାନ୍ଵେଷଣକର୍ତ୍ତାଽହଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଚିକମଗ୍ରତଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ଆସିଛି, ପୂର୍ବରୁ ତୁମର ନାମ ଶୁଣିଥିଲି।
ସୁଵାସିତଜଲାର୍ଥୀ ଯଃ କିମିଚ୍ଛେତ୍ପଙ୍କିଲଂ ଜଲମ୍
ଯିଏ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଚାହେ, ସେ କେଉଁଠି ମାଟିଆ ଜଳ ଚାହିବ?
ସୁଧାର୍ଥୀ ନ ସୁରାମିଚ୍ଛେଦ୍ଦୁଗ୍ଧାର୍ଥୀ ନାଵିଲଂ ଜଲମ୍
ଯିଏ ଅମୃତ ଚାହେ, ସେ ମଦ୍ୟ ଚାହିବା ନୁହେଁ; ଯିଏ ଦୁଧ ଚାହେ, ସେ ଅଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଚାହିବା ନୁହେଁ।
ସ୍ଵର୍ଗୀ ଚ ନରକଂ ନେଚ୍ଛେତ୍ସୁଭୋଗୀ ଦୁଷ୍ଟଭୋଜନମ୍ ଵିହାଯ ରତ୍ନାଭରଣଂ କୋଽପୀଚ୍ଛେଲ୍ଲୋହଭୂଷଣମ୍
ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସୁଥିବା ଲୋକ ନରକ ଚାହିବା ନୁହେଁ; ଯିଏ ସୁଖରେ ରହିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ଚାହିବା ନୁହେଁ। ମଣିର ଗହଣା ଛାଡି ଅଉ କିଏ ଲୋହାର ଗହଣା ଚାହିବ?
ତ୍ଵାଂ ନାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ମହାଵିଜ୍ଞାଂ କାଂ ମୂଢୋ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛତି
ତୁମେ ଏତେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ହେଲେ, ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା ଛାଡି, କିଏ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯିବାକୁ ଚାହିବ?