କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଂ ଲୀଲାଧାମ ମନୋରମମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଲୀଳାର ନିବାସ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ।
ସଦ୍ରତ୍ନଭୂଷଣୌଘେନ ଭୂଷିତଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲମ୍
ଅସଂଖ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହଶୀଳ ।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷଃସଂଭ୍ରାଜତ୍କୌସ୍ତୁଭେନ ଵିରାଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ କୌସ୍ତୁଭ ମଣି ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଅଛି ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ 1.2.
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ବନମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୋଭିତ ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ସର୍ଵବୀଜଂ ସର୍ଵାଧାରଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମୂଳ କାରଣ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର ଓ ସର୍ବୋପରି ।
କୋଟିପୂର୍ଣେନ୍ଦୁଶୋଭାଢ୍ଯଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକମ୍
କୋଟି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା, ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି କୃପା କରୁଥିବା ।
ରାସମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ଶାନ୍ତଂ ରାସେଶ୍ଵରଂ ଵରମ୍
ରାସ ନୃତ୍ୟର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ଅଂଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ରାସର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାୟକ ।
ପରମାନନ୍ଦବୀଜଂ ଚ ସତ୍ଯମକ୍ଷରମଵ୍ଯଯମ୍ ।। । ସର୍ଵସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିରୂପଂ ଚ ସିଦ୍ଧିଦମ୍
ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର ବୀଜ, ସତ୍ୟ, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଅବିନାଶୀ; ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ଆକାର ଓ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା ।
ପ୍ରକୃତେଃ ପରମୀଶାନଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହମ୍
ପ୍ରକୃତିରୁ ସର୍ବୋପରି ଥିବା ଈଶ୍ୱର, ଗୁଣରହିତ ଓ ଚିରନ୍ତନ ଦେହଧାରୀ ।
ସତ୍ଯଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମେକଂ ଚ ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପକମ୍
ସତ୍ୟ, ସ୍ୱାଧୀନ, ଏକମାତ୍ର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ ।
ଏଵଂରୂପଂ ପରଂ ବିଭ୍ରଦ୍ଭଗଵାନେକ ଏଵ ସଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏକମାତ୍ର ଅଛନ୍ତି।
ସୌତିରୁଵାଚ ନିର୍ଜନ୍ତୁ ନିର୍ଜଲଂ ଘୋରଂ ନିର୍ଵାତଂ ତମସା ଵୃତମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟି ଶୂନ୍ୟ, ପାଣି ନଥିଲା, ଭୟଙ୍କର, ପବନ ଶୂନ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକା ଥିଲା।
ଵୃକ୍ଷଶୈଲସମୁଦ୍ରାଦିଵିହୀନଂ ଵିକୃତାକୃତମ୍
ଗଛ, ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କିଛି ନଥିଲା, ଏହା ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଆଲୋଚ୍ଯ ମନସା ସର୍ଵମେକ ଏଵାସହାଯଵାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ କଥା ମନରେ ଭାବି, ସେଉଁଠି ଏକାକି ଅଛିଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵୁଃ ସର୍ଗାଦୌ ପୁଂସୋ ଦକ୍ଷିଣପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ପୁରୁଷଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ।
ତତୋ ମହାନହଙ୍କାରଃ ପଞ୍ଚତନ୍ମାତ୍ର ଏଵ ଚ
ତାପରେ ବଡ଼ ଅହଂକାର ଓ ପାଞ୍ଚ ତନ୍ମାତ୍ରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ପଶ୍ଚାତ୍ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ସ୍ୱୟଂ ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଶଂଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଧରଃ ସ୍ମେରମୁଖାମ୍ବୁଜଃ
ସେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁରେ ପଦ୍ମ ପରି ହସ ଫୁଟିଥିଲା।
ଶ୍ରୀଵତ୍ସଵକ୍ଷାଃ ଶ୍ରୀଵାସଃ ଶ୍ରୀଵିଧିଃ ଶ୍ରୀଵିଭାଵନଃ
ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସେ ଶ୍ରୀଙ୍କର ନିବାସ, ଶ୍ରୀଙ୍କ ଉତ୍ସ ଓ ସମୃଦ୍ଧିର ମୂଳ।
କାମଦେଵପ୍ରଭାମୃଷ୍ଟରୂପଲାଵଣ୍ଯସୁନ୍ଦରଃ
କାମଦେବଙ୍କ ଚମକ ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ, ରୂପ ଓ ଲାବଣ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ କାରଣଂ କାରଣାନାଂ ଚ କର୍ମ ତତ୍କର୍ମକାରଣମ୍ ।। 1.3.
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର କାରଣ ଓ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟର କାରଣ ହେଉଛି।
ତପସ୍ତତ୍ଫଲଦଂ ଶଶ୍ଵତ୍ତପସ୍ଵୀଶଂ ଚ ତାପସମ୍
ତପସ୍ୟା, ତାହାର ଶାଶ୍ୱତ ଫଳ, ତପସ୍ୱୀଙ୍କର ନାଥ ଓ ତପସ୍ୱୀ ସ୍ୱୟଂ।
ନିଷ୍କାମଂ କାମରୂପଂ ଚ କାମଘ୍ନଂ କାମକାରଣମ୍
ନିର୍ଲୋଭ, କିନ୍ତୁ ଚାହାଣି ରୂପୀ, ଚାହାଣିକୁ ନଶ୍ୱ କରୁଥିବା ଓ ଚାହାଣିର କାରଣ।
ଵେଦରୂପଂ ଵେଦଭଵଂ ଵେଦୋକ୍ତଫଲଦଂ ଫଲମ୍
ବେଦର ରୂପ, ବେଦର ଉତ୍ସ, ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଫଳ ଓ ସେହି ଫଳ ନିଜେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ସ ଉଵାସ ତଦାଜ୍ଞଯା
ଏଭଳି କହି, ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ନାରାଯଣକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେତ୍ସୁସମାହିତଃ
ଯେଉଁଠି ନାରାୟଣଙ୍କ ରଚିତ ସ୍ତୋତ୍ର ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ପଢ଼େ—
ପୁତ୍ରାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଭାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପ୍ରିଯାମ୍
ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପୁଅ ପାଏ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଶା କରୁଥିବା ପ୍ରିୟାକୁ ପାଏ।
କାରାଗାରେ ଵିପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ମୁଚ୍ଯତେ
କାରାଗାରରେ ଦୁଃଖିତ ଥିବା ଲୋକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଙ୍କାଶଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରୋ ଦିଗମ୍ବରଃ
ସୌତି କହିଲେ — ସେ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଫଟିକ ପରି ପ୍ରକାଶମାନ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଥିଲା, ଓ ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭ ଜଟାଭାରଧରୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ତାପିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ମୁଣ୍ଡରେ ଜଟା ରହିଥିଲା, ଓ ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।