ଶ୍ଵେତଚ୍ଛତ୍ରଂ ରତ୍ନମାଲାଂ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଜଲେଶ୍ଵରଃ
ଜଳର ଦେବତା ଏକ ଧଳା ଛତା ଓ ରତ୍ନମାଳା ଦେଲେ।
ମନୋଯାଯିରଥଂ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସନ୍ନାହଂ ଚ ମନୋରମମ୍ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପାଯାନି ସର୍ଵେ ଦେଵା ଦଦୁର୍ମୁଦା
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନରେ ଚାଲିଥିବା ରଥ ଓ ଚମତ୍କାର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଉପାୟ ଦେଲେ।
କାମଶାସ୍ତ୍ରଂ କାମଦେଵୋ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
କାମଦେବ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, କାମଶାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ସସ୍ମିତା ହୃଷ୍ଟା ପରମାନନ୍ଦମାନସା
ପାର୍ବତୀ ହସି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ତାଙ୍କର ମନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲା।
ବୁଦ୍ଧିଂ ସୁନିର୍ମଲାଂ ଶାନ୍ତିଂ ତୁଷ୍ଟିଂ ପୁଷ୍ଟିଂ କ୍ଷମାଂ ଧୃତିମ୍
ସେ ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି, ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, କ୍ଷମା ଓ ଧୃତି ଦେଲେ।
ପ୍ରଜାପତିର୍ଦେଵସେନାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ପ୍ରଜାପତି ଦେବସେନାଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଭୂଷିତ କରି ଦେଲେ।
ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଵେଦମନ୍ତ୍ରୈର୍ଵିଵାହଵିଧିନା ସ୍ଵଯମ୍
ସେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ବିବାହ ବିଧିରେ, ନିଜ ହାତରେ ଦେଲେ।
ଅଭିଷିଚ୍ଯ କୁମାରଂ ଚ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଯଯୁର୍ଗୃହମ୍
କୁମାରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରାଯଣଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଧର୍ମଂ ତୁଷ୍ଟାଵ ଶଂକରଃ
ଶଂକର ନାରାୟଣ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯଯୌ ଚ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରଃ ସଗଣଃ ଶଂକରାର୍ଚିତଃ
ପାହାଡ଼ର ମହାପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ଶଂକରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ପରମାନନ୍ଦସଂଯୁକ୍ତୋ ଦେଵ୍ଯା ସହ ମହେଶ୍ଵରଃ ପୁଷ୍ଟିଂ ଦଦୌ ଵିଵାହେନ ଗଣେଶାଯ ମହାତ୍ମନେ
ମହେଶ୍ୱର ଦେବୀ ସହିତ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ମହାତ୍ମା ଗଣେଶଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଲେ।
ସୁତାଭ୍ଯାଂ ସଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ପାର୍ଵତୀ ହୃଷ୍ଟମାନସା
ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଓ ସହଚରମାନେ ସହିତ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କୁମାରସ୍ଯାଭିଷେଚନମ୍
ଏଭଳି କୁମାରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦିଆଯାଇଛି।
ପାର୍ଵତୀପୁତ୍ରଲାଭଶ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ଚ ସମାଗମଃ
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରାପ୍ତି ଓ ଦେବମାନେ ଏକଠା ହେବାର କଥା ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ନିତ ହୋଇଛି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାମହଂ କିଂଚିଦତିସନ୍ଦେହଵାନ୍ଯତଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ଏହି ବିଷୟରେ ମୋର ବଡ଼ ସନ୍ଦେହ ଅଛି।
ସୁତସ୍ଯ ତ୍ରିଦଶେଶସ୍ଯ ଶଂକରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏହା ଶଂକରଙ୍କ ପୁଅ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ।
ପରିପୂର୍ଣତମଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ପରମାତ୍ମା ପରାତ୍ପରଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ମଳ, ଶ୍ରୀମୟ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଏବଂ ସର୍ବାଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଅହୋ ଭଗଵତସ୍ତସ୍ଯ ମସ୍ତକଚ୍ଛେଦନଂ ଵିଭୋ
ହେ ପ୍ରଭୁ, କିପରି ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ କଟିଯାଇଥିଲା?
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଵିଘ୍ନେଶସ୍ଯ ବଭୂଵେଦଂ ଵିଘ୍ନଂ ଯେନ ଚ ନାରଦ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ନାରଦ, ଏହି ବିଘ୍ନ ଗଣେଶଙ୍କୁ ଆସିଥିଲା, ମୁଁ କିପରି ହେଲା ତାହା କହିବି।
ଏକଦା ଶଂକରଃ ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଜଘାନ ପରମଷ୍ଟଧା
ଏକଦା ଶଂକର ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆଘାତ କରି ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଗ କରିଦେଲେ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯୋଽମୋଘଶୂଲେନାଶନିତୁଲ୍ଯେନ ତେଜସା
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ ଅମୋଘ ଶୂଳ ଓ ଅଜୟ ତେଜରେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ ଚମକ ଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ କଶ୍ଯପଃ ପୁତ୍ରଂ ମୃତମୁତ୍ତାନଲୋଚନମ୍
କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୃତ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଉପରକୁ ଥିଲା।
ହାହାକାରଂ ସୁରାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଵିଲେପୁର୍ଭଯକାତରାଃ
ଦେବମାନେ ହାହାକାର କରି ଭୟରେ ବିଲାପ କରିଲେ।
ନିଷ୍ପ୍ରଭଂ ତନଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଶପତ୍କଶ୍ଯପଃ ଶିଵମ୍
ନିର୍ତ୍ତୀ ତାପର ପୁଅକୁ ଦେଖି କଶ୍ୟପ ଶିବଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମତ୍ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଯଥା ଵକ୍ଷଶ୍ଛିନ୍ନଂ ଶୂଲେନ ତେଽଦ୍ଯ ଵୈ
ଆଜି ମୋ ପୁଅର ଛାତି ତୁମ ଶୂଳରେ ଭିଦ୍ରା ହେଲା ଯେପରି—
ଶିଵଶ୍ଚ ଗଲିତକ୍ରୋଧଃ କ୍ଷଣେନୈଵାଶୁତୋଷକଃ
ଶିବଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଖସିଗଲା, ଏବଂ ସେ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶାନାମଂଶଶ୍ଚ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଅଂଶ ଓ ତିନି ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣର ନିଜରେ ଅଛନ୍ତି ।
ନନାମ ପିତରଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଶଂକରଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ସେ ଭକ୍ତିରେ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଅତି ଦୟାଳୁ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ।
ଵିଷଯାନ୍ନୈଵ ଜଗ୍ରାହ କୋପେନୈଵମୁଵାଚ ହ
ସେ କୌଣସି ଭୋଗ ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏପରି କହିଲେ ।
ସର୍ଵଂ ତୁଚ୍ଛମନିତ୍ଯଂ ଚ ନଶ୍ଵରଂ ଚେଶ୍ଵରଂ ଵିନା
ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ସବୁ କିଛି ଅନର୍ଥକ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ନଶ୍ୱର ।