କୃଷ୍ଣାଯତ୍ତଂ ଚ ତଦ୍ଦୈଵଂ ସ ଚ ଦୈଵାତ୍ପରସ୍ତତଃ
ସେଇ ଭାଗ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଏବଂ ସେ ଭାଗ୍ୟ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉପରେ।
ଦୈଵଂ ଵର୍ଦ୍ଧଯିତୁଂ ଶକ୍ତଃ କ୍ଷଯଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ଚାହିଲେ ଭାଗ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଇପାରନ୍ତି କିମ୍ବା ନିଜ ଖେଳରେ ଶେଷ କରିଦେଇପାରନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଭଜତ ଗୋଵିନ୍ଦଂ ମୋହଂ ତ୍ଯଜତ ଦୁଃଖଦମ୍
ସେଥିପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କର, ଭ୍ରମ ଛାଡ଼, ଯାହା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ।
ପରମାନନ୍ଦଜନନଂ ମୋହଜାଲନିକୃନ୍ତନମ୍
ସେ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ମୋହର ଜାଲକୁ କାଟିଦେଇଥାନ୍ତି।
କୋଽହଂ ଭଵାବ୍ଧୌ ଯୁଷ୍ମାକଂ କା ଵା ଯୂଯଂ ମମାତ୍ମିକାଃ
ଏହି ସଂସାର ସାଗରରେ ମୁଁ କିଏ, ତୁମେ କିଏ, ତୁମେ ମୋର ନିଜ ଜଣ।
ସଂଶ୍ଲେଷଂ ଵା ଵିଯୋଗଂ ଵା ସର୍ଵମୀଶ୍ଵରଚିନ୍ତଯା
ମିଳନ କିମ୍ବା ବିଚ୍ଛେଦ, ସବୁ କିଛି ଭଗବାନଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଜଲବୁଦ୍ବୁଦଵତ୍ସର୍ଵମନିତ୍ଯଂ ଚ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍
ତିନି ଜଗତ ସବୁ ଜଳରେ ବୁଦ୍ବୁଦ ଭଳି ଅସ୍ଥାୟୀ।
ସନ୍ତସ୍ତତ୍ର ନ ଲିପ୍ଯନ୍ତେ ଵାଯୁଵତ୍କୃଷ୍ଣଚେତସଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେଠାରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ମନ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଅଟୁଟ, ପବନ ଭଳି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତା ନତ୍ଵା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶଙ୍କରପାର୍ଷଦୈଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଦଦର୍ଶ ରଥମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଦେଖିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତଂ ମାଣିକ୍ଯେନ ଵିରାଜିତମ୍
ସେଇ ରଥ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ମାଣିକ୍ୟ ରେ ଶୋଭିତ।
ମଣୀନ୍ଦ୍ରଦର୍ପଣଃ ଶ୍ଵେତଚାମରୈରତିଦୀପିତମ୍
ମଣିର ଆଇନା ଭଳି ଚମକ ଏବଂ ଧଳା ଚାମରରେ ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା।
ଶତଚକ୍ରଂ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ମନୋଯାଯି ମନୋହରମ୍
ସେଇ ରଥରେ ଶତଚକ୍ର ଥିଲା, ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଇଚ୍ଛାମତେ ଚାଲୁଥିଲା।
ସମାରୁହନ୍ତଂ ଯାନଂ ତା ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ସେମାନେ ଯାନରେ ଚଢ଼ିବାବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ସ୍ଵପୁରଃ ସ୍କନ୍ଦଂ ସ୍ତଂଭିତାଶ୍ଚାତିଶୋକତଃ
ସେମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ନିଶ୍ଚଳ ହେଇ ରହିଲେ।
କୃତ୍ତିକା ଊଚୁଃ ଵିହାଯାସ୍ମାନ୍କ୍ଵ ଯାସି ତ୍ଵଂ ନାଯଂ ଧର୍ମ୍ମସ୍ତଵାଧୁନା
କୃତ୍ତିକାମାନେ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଏହା ଏବେ ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନୁହେଁ।'
ସ୍ନେହେନ ଵର୍ଦ୍ଧିତୋଽସ୍ମାଭିଃ ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମାକଂ ସ୍ଵଧର୍ମତଃ
'ଆମେ ସ୍ନେହରେ ତୁମକୁ ବଡ଼ କରିଛୁ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ତୁମେ ଆମ ପୁଅ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କୃତ୍ତିକାଃ ସର୍ଵାଃ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ତଂ ସୁତମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ କୃତ୍ତିକାମାନେ ସେ ପୁଅକୁ ଆପଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଧରିଲେ।
କୁମାରୋ ବୋଧଯିତ୍ଵା ତା ଅଧ୍ଯାତ୍ମଵଚନେନ ଵୈ
ସେ କୁମାର, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର କଥା କହି ସେମାନଙ୍କୁ ସଚେତନ କଲେ।
ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଂ ଦ୍ଵିଜଂ ଵେଶ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ଲଧାନ୍ଯାନି ଦର୍ପଣମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏକ ବେଶ୍ୟା, ଧଳା ଧାନ୍ୟ ଏବଂ ଏକ ଦର୍ପଣ,
ଵୃଷଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ତୁରଗଂ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଂ ସୁଵର୍ଣକମ୍
ଏକ ବୃଷ, ହାତୀର ମୁଣ୍ଡିଆ, ଘୋଡ଼ା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଏବଂ ସୁନା,
ପତିପୁତ୍ରଵତୀଂ ନାରୀଂ ପ୍ରଦୀପଂ ମଣିମୁତ୍ତମମ୍
ପତିପୁଅ ବିଶିଷ୍ଟ ଜନାନୀ, ଏକ ଦୀପ ଏବଂ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ମଣି,
ଦଦର୍ଶୈତାନି ଵସ୍ତୂନି ମଙ୍ଗଲାନି ପୁରୋ ମୁନେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଜିନିଷଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ, ମୁନି।
ରାଜହଂସଂ ମଯୂରଂ ଚ ଖଞ୍ଜନଂ ଚ ଶୁକଂ ପିକମ୍
ଏକ ରାଜହଁସ, ମୟୂର, ଖଞ୍ଜନା, ଶୁଆ ଏବଂ କୋଇଲି,
କୃଷ୍ଣସାରଂ ଚ ସୁରଭିଂ ଚମରୀଂ ଶ୍ଵେତଚାମରମ୍
କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗ, ସୁରଭି ଗାଈ, ଚମରୀ ଏବଂ ଧଳା ଚାମର,
ନାନାପ୍ରକାରଵାଦ୍ଯଂ ଚାପ୍ଯଶ୍ରୌଷୀନ୍ମଂଗଲଧ୍ଵନିମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଦ୍ୟର ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ସେ ଶୁଣିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଂ ସ ହ୍ଯଗମତ୍ତାତମନ୍ଦିରମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଦେଖି ଏବଂ ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
କୁମାରଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କୈଲାସଂ ନ୍ଯଗ୍ରୋଧାକ୍ଷଯମୂଲକେ
ସେ କୁମାର କୈଳାସ ପହଁଚି, ଅକ୍ଷୟ ବଟବୃକ୍ଷର ତଳେ ଗଲେ।
ପାର୍ଵତୀ ମଂଗଲଂ କୃତ୍ଵା ରାଜମାର୍ଗଂ ମନୋହରମ୍
ପାର୍ବତୀ ଶୁଭ ଆୟୋଜନ କରି, ରାଜପଥକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭାୟମାନ କଲେ।
ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭସମୂହୈଶ୍ଚ ପଟ୍ଟସୂତ୍ରାଂଶୁକୈସ୍ତଥା
କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ, ରେଶମ ଡୋରି ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ରରେ,