ଯୂଯଂ ଚ ସାକ୍ଷିଣୋ ଵିଶ୍ଵେ ସତତଂ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତେ, ହେ ବିଶ୍ୱେ, ସଦା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ।
ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସଭାଯାଂ କମ୍ପିତାଶ୍ଚ ତେ
ଇଶ୍ୱରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସଭାରେ ସେମାନେ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ଶ୍ରୀଧର୍ମ ଉଵାଚ ମଯା ଜ୍ଞାତମମୋଘଂ ତଚ୍ଛଙ୍କରସ୍ଯ ପ୍ରକୋପତଃ
ଶ୍ରୀଧର୍ମ କହିଲେ: ମୁଁ ଏହି ଅବିଫଳ ବିଷୟଟିକୁ ବୁଝିପାରିଛି, ଯାହା ଶଙ୍କରଙ୍କ ରୋଷରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଷିତିରୁଵାଚ ଅତୀଵ ଦୁର୍ଵହଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନବଲାଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି
କ୍ଷିତି କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟଦାୟକ; ଅଶକ୍ତମାନେକୁ ମାଫ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିରୁଵାଚ ଦୁର୍ବଲସ୍ଯ ଜଗନ୍ନାଥ କିଂ ଯଶଃ କିଂ ଚ ପୌରୁଷମ୍
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ଜଗନ୍ନାଥ, ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଖରେ କଣ ଯଶ କିମ୍ବା ପୁରୁଷତ୍ୱ ରହିଛି?
ଵାଯୁରୁଵାଚ ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରୋ ଵିଷ୍ଣୋ ସ୍ଵର୍ଣରେଖାନଦୀତଟେ
ବାୟୁ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣରେଖା ନଦୀର ତଟରେ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯ ଉଵାଚ ପ୍ରେରିତଃ କାଲଚକ୍ରେଣ ନିଶି ସଂସ୍ଥାତୁମକ୍ଷମଃ
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: କାଳଚକ୍ରର ପ୍ରେରଣାରେ ସେ ରାତିରେ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ଵିଷ୍ଣୋ ଗଚ୍ଛନ୍ବଦରିକାଶ୍ରମାତ୍
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ବଦରିକାଶ୍ରମ ଛାଡି ବିଷ୍ଣୁ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲା।
ଜଲମୁଵାଚ ଵର୍ଦ୍ଧଯାମାସୁରୀଶସ୍ଯ ତଂ ତାଃ ସୂର୍ଯ୍ଯାଧିକପ୍ରଭମ୍
ଜଳ କହିଲେ: ଉଇଶ୍ୟଙ୍କ ଦେବୀମାନେ ସେଠି ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିବା ସେଠିକୁ ପୋଷଣ କରିଥିଲେ।
ସନ୍ଧ୍ଯେ ଊଚତୁଃ ତନ୍ନାମ ଚକ୍ରୁସ୍ତାଃ ପ୍ରେମ୍ଣା କାର୍ତ୍ତିକେଯ ଇତି ସ୍ଵଯମ୍
ସନ୍ଧ୍ୟା କହିଲେ: ପ୍ରେମରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ 'କାର୍ତ୍ତିକେୟ' ନାମ ଦେଇଥିଲେ।
ରାତ୍ରିରୁଵାଚ ପ୍ରାଣେଭ୍ଯୋଽପି ପ୍ରେମପାତ୍ରଂ ଯଃ ପୋଷ୍ଟା ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରକଃ
ରାତ୍ରି କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମ ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ, ସେ ପୋଷକ ତାଙ୍କର ପୁଅ।
ଦିନମୁଵାଚ ପ୍ରଶଂସିତାନି ସ୍ଵାଦୂନି ଭୋଜଯାମାସୁରେଵ ତମ୍
ଦିନ କହିଲେ: ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବାକୁ ଦେଇଥିଲେ।
ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵାର୍ତ୍ତାଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ପାର୍ଵତୀ ହୃଷ୍ଟମାନସା ଦଦୌ ସର୍ଵାଣି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵାସାଂସି ଵିଵିଧାନି ଚ
ପୁଅର ସମ୍ବାଦ ପାଇ ପାର୍ବତୀ ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ଦ ଭରି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ଦେଇଥିଲେ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ ମେନା ସାଵିତ୍ରୀ ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ମେନା, ସାବିତ୍ରୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଷିତାମାନେ—
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପ୍ରେରିତୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଦେଵୈର୍ମୁନିଭିଃ ପର୍ଵତୈର୍ମୁନେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ମୁନି, ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା, ଋଷି ଏବଂ ପାହାଡ଼ମାନେର ପ୍ରେରଣାରେ—
ଦୂତାନ୍ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ମହାବଲପରାକ୍ରମାନ୍
ସେ ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଶୂରତ୍ୱ ଥିବା ଦୂତମାନେକୁ ପଠାଇଲେ।
ନନ୍ଦୀଶ୍ଵରଂ ମହାକାଲଂ ଵଜ୍ରଦନ୍ତଂ ଭଗନ୍ଦରମ୍
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ମହାକାଳ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ, ଭଗନ୍ଦର—
ଲକ୍ଷଂ ଚ କ୍ଷେତ୍ରପାଲାନାଂ ଭୂତାନାଂ ଚ ତ୍ରିଲକ୍ଷକମ୍
କ୍ଷେତ୍ରପାଳମାନଙ୍କର ଏକ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ଭୂତମାନଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ—
କୂଷ୍ମାଣ୍ଡାନାଂ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାନ୍
କୁଷ୍ମାଣ୍ଡମାନଙ୍କର ଚାରି ଲକ୍ଷ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ—
ରୁଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭୈରଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଶିଵତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମାନ୍
ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ଭୈରବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କ ପରି ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ପ୍ରବଳ, ସେମାନେ ଥିଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଶିଵଦୂତାଶ୍ଚ ନାନାଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କ ଦୂତ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାନ୍କୃତ୍ତିକାଃ ସର୍ଵା ଭଯଵିହ୍ଵଲମାନସାଃ
ସେମାନେକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୃତ୍ତିକାମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଗଲେ।
କୃତ୍ତିକା ଊଚୁଃ ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ କସ୍ଯ କରାଲାନି ଚ ବାଲକ
କୃତ୍ତିକାମାନେ କହିଲେ: “ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶିଶୁମାନେ କାହାର?”
କାର୍ତ୍ତିକେଯ ଉଵାଚ ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯଃ କର୍ମପାକୋ ମାତରଃ କେନ ଵାର୍ଯ୍ଯତେ
କାର୍ତ୍ତିକେୟ କହିଲେ: “ମାଆନେ, କର୍ମର ଫଳକୁ ବାରଣ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ଏହାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?”
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ସେନାନୀର୍ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ସେନାପତି ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ନନ୍ଦିକେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ପ୍ରେଷିତସ୍ଯ ସୁରେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଂହର୍ତୁଃ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ
ନନ୍ଦିଶ୍ୱର କହିଲେ: “ଦେବତାମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଓ ସଂହାରକ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି।”
କୈଲାସେ ସର୍ଵଦେଵାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
କୈଳାଶ ପର୍ବତରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଥିଲେ।
ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରକନ୍ଯା ତଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜଗତାଂ ପରିପାଲକମ୍
ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛ ଦେଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତାନ୍କ୍ରମେଣାଵାପ୍ତିହେତଵେ
ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଅନୁକ୍ରମରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେହି ସଫଳତାର କାରଣ ଜାଣିବା ପାଇଁ।