ତାଵତ୍ପତ୍ନୀ ସୁତସ୍ତାଵତ୍ତାଵଦୈଶ୍ଵର୍ଯ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍
ସେଇ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନରେ ଜନ୍ମ, ପତ୍ନୀ, ପୁଅ ଓ ଆଶା କରାଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ରହିଥାଏ,
କୃଷ୍ଣେ ମନସି ସଂଜାତେ ଭକ୍ତିଖଡ୍ଗୋ ଦୁରତ୍ଯଯଃ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ମନରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତିର ତଳୱାର ଉଦିତ ହୁଏନି।
ଭଵେଦ୍ଯେଷାଂ ସୁକୃତିନାଂ ପୁତ୍ରାଃ ପରମଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପୁଅ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ହୁଏ, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଚରିତାର୍ଥଃ ପୁମାନେକାଦ୍ଵରମିଚ୍ଛୁର୍ଵରାଦହୋ
ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ମିଳିଲେ ମାନେ ମନେ ଯେଉଁ ଆଶା ଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପୂରଣ ହୁଏ—ଏହା କେତେ ଶୁଭ!
ଧନଂ ସଂଚିତମସ୍ମାକଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ପାଇଁ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଵରଯାନ୍ଯଂ ଵରଂ ଵତ୍ସ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଂଛିତମ୍ 1.12.
ହେ ପୁଅ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଆଶା ଅଛି, ଆଉ ଏକ ଦାନ ଚାହିଁ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ମହାଯୋଗଂ ଜ୍ଞାନଂ ମୃତ୍ଯୁଜଯାଦିକମ୍
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ମହାଯୋଗ, ଜ୍ଞାନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଉପରେ ଜୟ—
ଶଙ୍କରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୋଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ଶଙ୍କରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ, ଓଠ ଓ ଜିଭା ଶୁଖିଗଲା।
ଗନ୍ଧର୍ଵ ଉଵାଚ ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵଂ ସ୍ଵପ୍ନତୁଲ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତୋ ନ ଚେଚ୍ଛତି
ଗନ୍ଧର୍ବ କହିଲେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତି ନ ଥିଲେ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ସ୍ୱପ୍ନ ସମାନ।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଵା ସିଦ୍ଧିଯୋଗାଦିକଂ ଶିଵ
ହେ ଶିବ, ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ୱ, ଅମରତ୍ୱ କିମ୍ବା ଯୋଗସିଦ୍ଧି—
ସାଲୋକ୍ଯସାର୍ଷ୍ଟିସାମୀପ୍ଯସାଯୁଜ୍ଯଂ ଶ୍ରୀହରେରପି
ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ରହିବା, ଏଶ୍ୱର୍ୟ୍ୟ, ସାମୀପ୍ୟ କିମ୍ବା ଏକତା—
ଶଶ୍ଵତ୍ତତ୍ର ଦୃଢା ଭକ୍ତିର୍ହରିଦାସ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ସେଠାରେ ଚିରକାଳ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ଓ ହରିଙ୍କ ଦାସ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ତଦ୍ଦାସ୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵସୁତଂ ଦେହି କଲ୍ପତରୋ ଵରମ୍
ହେ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ, ମୋତେ ଏହି ଦୟା କର — ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପୁଅଙ୍କର ଦାସ ହେବି।
ନ ଦାସ୍ଯସୀଦଂ ଚେଚ୍ଛମ୍ଭୋ ଵରଂ ଦୁଷ୍କୃତିନଂ ଚ ମାମ୍
ଯଦି ଏହି ଦୟା ଦେଉନାହାଁତ, ହେ ଶିବ, ତେବେ ମୁଁ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିବା ଲୋକ ହେଇଯିବି।
ଗନ୍ଧର୍ଵଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତମୁଵାଚ କୃପାନିଧିଃ
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦୟାର ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଶଂକର ଉଵାଚ ଚିରାଯୁଷଂ ଚ ଗୁଣିନଂ ଶଶ୍ଵତ୍ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନମ୍ ।। 1.12.
ଶ୍ରୀଶଙ୍କର କହିଲେ — ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଗୁଣବାନ, ସଦା ଯୁବକ ଓ ଦୃଢ଼ ହେଉ।
ଜ୍ଞାନିନଂ ସୁନ୍ଦରଵରଂ ଗୁରୁଭକ୍ତଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍
ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ସୁନ୍ଦର, ଗୁରୁଭକ୍ତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ ହେଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଂକରସ୍ତସ୍ମାଜ୍ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁନେ
ଏଭଳି କହି, ଶଙ୍କର ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ମୁନି।
ପ୍ରଫୁଲ୍ଲମାନସାଃ ସର୍ଵେ ମାନଵାଃ ସିଦ୍ଧକର୍ମଣଃ
ସମସ୍ତ ମାନବଙ୍କର ମନ ଖୁସିରେ ଫୁଲିଉଠିଲା, ସେମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ।
ସୁଷାଵ ପୁତ୍ରଂ ସା ଵୃଦ୍ଧା ପର୍ଵତେ ଗନ୍ଧମାଦନେ
ସେ ବୃଦ୍ଧା ଜଣେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ରେ ଏକ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ବାଲକସ୍ଯ ଚ ତସ୍ଯୈଵ ମଙ୍ଗଲଂ ମଙ୍ଗଲେ ଦିନେ ପୂଜ୍ଯାନାମଧିକୋ ବାଲସ୍ତେନୋପବର୍ହଣାଭିଧଃ
ଶୁଭ ଦିନରେ ସେଇ ଶିଶୁର ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଲା; ସେ ବଡ଼ମାନେଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଉପବର୍ହଣ ନାମ ଦିଆଗଲା।
ସୌତିରୁଵାଚ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜଃ ପ୍ରଦଦୌ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ମୁଦାଽନ୍ଵିତଃ
ସୌତି କହିଲେ — ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
ଉପବର୍ହଣସ୍ତୁ କାଲେନ ହରେର୍ମନ୍ତ୍ରଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ଉପବର୍ହଣ ହରିଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
ଏକଦା ଗଣ୍ଡକୀତୀରେ ତଂ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଯୌଵନମ୍
ଏକ ଦିନ, ଗଣ୍ଡକୀ ନଦୀ କୂଳରେ ସେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବକ ହେଲେ।
ତାଶ୍ଚ ତୀଵ୍ରଂ ତପଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରାଣାନ୍ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ଯୋଗତଃ
ସେମାନେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରି, ଯୋଗ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କଲେ।
ଉପବର୍ହଣଗନ୍ଧର୍ଵଂ ତାଶ୍ଚ ତଂ ଵଵ୍ରିରେ ପତିମ୍
ସେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଉପବର୍ହଣ ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ବାଛିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଶ୍ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଯୁଵା ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନଃ
ଯୁବକ ଓ ସଦା ଯୁବ ଥିବା ଗନ୍ଧର୍ବ ସେମାନେଙ୍କୁ ଗୃହଣ କଲେ।
ତତୋଽପି ସୁଚିରଂ ରାଜ୍ଯଂ କୃତ୍ଵା ତାଭିଃ ସହାନିଶମ୍
ତାପରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେମାନେ ସହିତ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ରମ୍ଭାରମ୍ଭୋରୁନର୍ତନେ କଠିନଂ ସ୍ତନମ୍
ରମ୍ଭା ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଅଂଶ ଦେଖି,
ଦ୍ରୁତଂ ତତ୍ଯାଜ ସଙ୍ଗୀତଂ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ ସଭାତଲେ
ସେ ତୁରନ୍ତ ସଙ୍ଗୀତ ଛାଡ଼ି, ସଭା ମଝିରେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।