ସଂପୂଜ୍ଯାନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦେଵା ଆନନ୍ଦସଂପ୍ଲୁତାଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସୁଃ କାରଯାମାସୁରୁତ୍ସଵମ୍
ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଓ ଉତ୍ସବ ଆୟୋଜନ କଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶକମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ— ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶକଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଈଶ ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁମିଚ୍ଛାମି ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିଃ ସନାତନମ୍
ହେ ଈଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମକୁ, ନିତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ୟୋତି, ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ପ୍ରଵରଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ଗୁରୁମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଯୋଗୀମାନେଙ୍କ ଗୁରୁ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତମକ୍ଷରଂ ନିତ୍ଯଂ ସତ୍ଯମାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣମ୍
ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅକ୍ଷୟ, ନିତ୍ୟ, ସତ୍ୟ ଏବଂ ଆତ୍ମାର ସ୍ୱରୂପ।
ସଂସାରାର୍ଣଵପାରେ ଚ ମାଯାପୋତେ ସୁଦୁର୍ଲଭେ
ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରର ପାରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ମାୟାର ନୌକାରେ।
ଵରଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ଵରଦାନାମପୀଶ୍ଵରମ୍
ବରଦାତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଏବଂ ବରଦାତାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ।
ଧ୍ଯାନାତିରିକ୍ତଂ ଧ୍ଯେଯଂ ଚ ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଚ ଧାର୍ମିକମ୍
ଧ୍ୟାନ ଠାରୁ ଉପରେ ଯିଏ ଧ୍ୟେୟ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଧାର୍ମିକ।
ବୀଜଂ ସଂସାରଵୃକ୍ଷାଣାମଂକୁରଂ ଚ ତଦାଶ୍ରଯମ୍
ସଂସାର ଗଛମାନେର ମୂଳ, ତାଙ୍କର ଅଂକୁର ଓ ଆଧାର।
ସର୍ଵାଦ୍ଯମଗ୍ରପୂଜ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ଗୁଣାର୍ଣଵମ୍
ସମସ୍ତର ଆଦି, ସର୍ବପ୍ରଥମ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜା ପାଏ, ଗୁଣର ସାଗର ଯିଏ, ସେଇ ହେଉଛନ୍ତି।
ନ କ୍ଷମଃ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚ ନ କ୍ଷମଶ୍ଚତୁରାନନଃ ନ ଶକ୍ତାଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵେଦାଃ କେ ଵା ତେ ଵେଦଵାଦିନଃ
ପଞ୍ଚମୁଖୀ ବା ଚତୁର୍ମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଚାରିଟି ବେଦ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ତେବେ ବେଦର କଥା କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ କିଏ?
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ମୁନୀଶସୁରସଂସଦି
ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରି, ମୁନିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ଥିବା ସଭାରେ,
ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣୁକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଗଣେଶସ୍ଯ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍
ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଗଣେଶଙ୍କର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଯିଏ ପଢ଼େ,
ତଦ୍ଵିଘ୍ନନାଶଂ କୁରୁତେ ଵିଘ୍ନେଶଃ ସତତଂ ମୁନେ
ମୁନି, ବିଘ୍ନବିନାଶକ ସେ ତାଙ୍କର ସବୁ ବିଘ୍ନ ସଦା ଦୂର କରନ୍ତି।
ଯାତ୍ରାକାଲେ ପଠିତ୍ଵା ଯୋ ଯାତି ତଦ୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ଯିଏ ଯାତ୍ରା ବେଳେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ପଢ଼ି ଯାଏ,
ତେନ ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ଦୁସ୍ସ୍ଵପ୍ନଂ ସୁସ୍ଵପ୍ନମୁପଜାଯତେ
ତାଙ୍କର ଦେଖିଥିବା ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଲ ସ୍ୱପ୍ନରେ ପରିଣତ ହୁଏ।
ଭଵେଦ୍ଵିନାଶଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ବନ୍ଧୂନାଂ ଚାପି ଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହେବେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ବଢ଼ିବେ।
ସ୍ଥିରା ଭଵେଦ୍ଗୃହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଵିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଘରେ ଦୃଢ଼ ରହିବେ, ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ବଢ଼ିବେ।
ଫଲଂ ଚାପି ଚ ତୀର୍ଥାନାଂ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଯଦ୍ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତିର୍ଥଯାତ୍ରା ଓ ଯଜ୍ଞର ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳିଥାଏ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଵଚଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଭଵତାରଣମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାରକ, ଏବେ ମୁଁ ସେଇ କବଚ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସର୍ଵେଷାଂ ତାରକଂ ଜଗତାଂ ଗୁରୁମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତଙ୍କ ଉଦ୍ଧାରକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗୁରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।
ଶନୈଶ୍ଚର ଉଵାଚ କଵଚଂ ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନସ୍ଯ ଵଦ ଵେଦଵିଦାଂଵର
ଶନି କହିଲେ: ବେଦଜ୍ଞମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଘ୍ନ ହରାଇବା ଦେବତାଙ୍କର କବଚ କହ।
ବଭୂଵ ନୋ ଵିଵାଦଶ୍ଚ ଶକ୍ତ୍ଯା ଵୈ ମାଯଯା ସହ
ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଶକ୍ତି କିମ୍ବା ମାୟା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବିବାଦ ହୋଇନଥିଲା।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ସୁଗୋପ୍ଯଂ ଚ ପୁରାଣେଷୁ ଦୁର୍ଲଭଂ ଚାଗମେଷୁ ଚ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ଏହା ପୁରାଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗୁପ୍ତ ଓ ଆଗମଗ୍ରନ୍ଥରେ ଦୁର୍ଲଭ।
ଉକ୍ତଂ କୌଥୁମଶାଖାଯାଂ ସାମଵେଦେ ମନୋହରମ୍
ଏହା କୌଥୁମ ଶାଖା ସାମବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ, ଶୁଣିବାକୁ ମଧୁର।
ରାଜ୍ଯଂ ଦେଯଂ ଶିରୋ ଦେଯଂ ପ୍ରାଣା ଦେଯାଶ୍ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯଜ
ରାଜ୍ୟ ଦେଇପାରିବା, ମୁଣ୍ଡ ଦେଇପାରିବା, ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇପାରିବା, ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର।
ଆଵିର୍ଭାଵସ୍ତିରୋଭାଵଃ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ଯସ୍ଯ ମାଯଯା
ଯାହାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପ୍ରକଟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ହୁଏ।
ପୂଜାଽସ୍ଯ ନିତ୍ଯା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେଽସ୍ତି ସନ୍ତତମ୍
ତାଙ୍କର ପୂଜା ଏବଂ ସ୍ତୁତି ସବୁବେଳେ ରହିଥାଏ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଏହା ଅବିରତ ଚାଲିଥାଏ।
ଯଥା ମଦଵତାରେଷୁ ଜନ୍ମଵିଗ୍ରହଧାରଣମ୍
ମୋର ଅବତାରମାନେ ଯେପରି ଜନ୍ମ ଓ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେହିପରି।