ତୁଷ୍ଟାଵ କମଲାକାନ୍ତଂ ଶାନ୍ତଂ ସସ୍ମିତମୀଶ୍ଵରମ୍ ଗରୁଡସ୍ଥଂ ଜଗତ୍କାନ୍ତଂ ଭ୍ରାମଯନ୍ତଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ ଏବଂ ହସୁଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବସିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆନନ୍ଦ ଓ ଯଶସ୍ବୀ, ଏବଂ ଯିଏ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଘୁଞ୍ଚାଉଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନିଷେକଂ ଖଣ୍ଡିତୁଂ ଶକ୍ତଂ ନିଷେକଜନକଂ ଵିଭୁମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ଭାଙ୍ଗିପାରନ୍ତି ଏବଂ ସେଇ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ କାରଣ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ।
ପ୍ରଭୁସ୍ତତ୍ସ୍ତଵନାତ୍ତୁଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯୈ ଵିପ୍ର ଵରଂ ଦଦୌ
ସେଇ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଜୀଵଯାମାସ ତଂ ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନେନ ସର୍ଵଵିତ୍
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ କଥା ଜଣା ଭଗବାନ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୁଣି ଜୀବନ ଦେଲେ।
ତ୍ଵଂ ଜୀଵାକଲ୍ପପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ପରିଵାରୈଃ ସମଂ ଗଜ
ହେ ହାତୀ, ତୁମେ ତୁମର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଜୀବମାନଙ୍କ ଯୁଗ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଞ୍ଚିବ।
ଆହୃତ୍ଯ ପାର୍ଵତୀହସ୍ତାଦ୍ବାଲଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ପାର୍ବତୀଙ୍କ ହାତରୁ ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇ, ସେ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ରଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପୋ ଭଗଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନେନ ଲୀଲଯା
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଭଗବାନ, ସେ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ ଓ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା—
ପାର୍ଵତୀଂ ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ଚ ତଂ ଶିଶୁମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ବୁଝାଇ, ଶିଶୁଟିକୁ ତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ରଖିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଜଗଦ୍ବୁଦ୍ଧିସ୍ଵରୂପାଽସି ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି କିଂ ଶିଵ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ବୁଦ୍ଧିର ସ୍ୱରୂପ, ଏହି କଥା ତୁମେ ଜାଣନାହାଁ କି, ହେ ଶିବ?
କଲ୍ପକୋଟିଶତଂ ଭୋଗୀ ଜୀଵିନାଂ ତତ୍ସ୍ଵକର୍ମଣା
କୋଟି କୋଟି କଲ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ନିଜ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା କୀଟଯୋନୌ ଜନ୍ମ ଲଭେତ୍ସତି
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କୀଟ ପ୍ରଜାତିରେ ଜନ୍ମ ନେଇପାରନ୍ତି।
ସିଂହୋଽପି ମକ୍ଷିକାଂ ହନ୍ତୁମକ୍ଷମଃ ପ୍ରାକ୍ତନଂ ଵିନା
ସିଂହ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବ କାରଣ ଛଡ଼ା ଏକ ମକି ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସୁଖଂ ଦୁଃଖ ଭଯଂ ଶୋକମାନନ୍ଦଂ କର୍ମଣଃ ଫଲମ୍
ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ ଓ ଆନନ୍ଦ—ସବୁ କର୍ମର ଫଳ।
ଇହୈଵ କର୍ମଣୋ ଭୋଗଃ ପରତ୍ର ଚ ଶୁଭାଶୁଭୈଃ
ଏଠି ଏବଂ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ, ଭଲ ଓ ଖରାପ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ମିଳେ।
କର୍ମଣଃ ଫଲଦାତା ଚ ଵିଧାତା ଚ ଵିଧେରପି
ସେ କର୍ମର ଫଳ ଦେଇଥିବା ଏବଂ ନିୟମକୁ ମଧ୍ୟ ନିୟମ କରୁଥିବା।
ସଂହର୍ତୁରପି ସଂହର୍ତ୍ତା ପାତୁଃ ପାତା ପରାତ୍ପରଃ
ସେ ସଂହାରକୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରନ୍ତି, ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵଯଂ ଯସ୍ଯ କଲାଃ ପୁଂସୋ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁମହେଶ୍ଵରାଃ
ଆମେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର, ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କର କେବଳ ଅଂଶ।
କଲାଂଶାଃ କେଽପି ତଦ୍ଧର୍ମେ କଲାଶାଂଶାଶ୍ଚ କେଚନ
ଅନେକେ ତାଙ୍କର ଅଂଶର ଅଂଶ, ଆଉ କେହି କେହି ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶର ଅଂଶ ଅଟୁଟ ଅନୁସୃତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଵିଷ୍ଣୋର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିତୁଷ୍ଟା ଚ ପାର୍ଵତୀ
ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ପାର୍ବତୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ପାର୍ଵତୀ ତୁଷ୍ଟା ପ୍ରେରିତା ଶଂକରେଣ ଚ
ଶିବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଖୁସି ହୋଇ ପାର୍ବତୀ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଆଶିଷଂ ଯୁଯୁଜେ ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶିଶୁଂ ଚ ଶିଶୁମାତରମ୍
ବିଷ୍ଣୁ ଶିଶୁ ଓ ତାଙ୍କ ମାଆଁକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦଦୌ ସ୍ଵମୁକୁଟଂ ଧର୍ମୋ ଵୈ ରତ୍ନଭୂଷଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ମୁକୁଟ ଦେଲେ, ଧର୍ମ ରତ୍ନର ଭୂଷଣ ଦେଲେ।
ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ମହାଦେଵଶ୍ଚାତ୍ଯନ୍ତଂ ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ମହାଦେବ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଅଶ୍ଵାନାଂ ଚ ଗଜାନାଂ ଚ ସହସ୍ରାଣି ଶତାନି ଚ
ସହସ୍ର ସହସ୍ର ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ହିମାଲଯଶ୍ଚ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ହୃଷ୍ଟା ଦେଵାଶ୍ଚ ତତ୍ର ଵୈ
ହିମାଳୟ ଖୁସି ହେଲେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଶନିଂ ସଂଲଜ୍ଜିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଵତୀ କୋପଶାଲିନୀ
ଶନିଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ ଦେଖି, ପାର୍ବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶପ୍ତଂ ଶନିଂ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ କଶ୍ଯପଶ୍ଚ ଯମସ୍ତଥା
ଶନିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉଥିବା ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, କଶ୍ୟପ ଓ ଯମ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା କଲେ।
ରକ୍ତାକ୍ଷାସ୍ତେ ରକ୍ତମୁଖାଃ କୋପପ୍ରସ୍ଫୁରିତାଧରାଃ
ସେମାନଙ୍କର ଆଖି ଲାଲ ହୋଇଗଲା, ମୁହଁ ରକ୍ତିମ ହେଲା, ଓ ଠୋଠ କ୍ରୋଧରେ କମ୍ପିତ ହେଲା।
ବ୍ରହ୍ମା ତାନ୍ବୋଧଯାମାସ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରେରିତଃ ସୁରୈଃ
ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ସେମାନେଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।