ଶନିରୁଵାଚ ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ କୋଟିକଲ୍ପୈର୍ନ ଲୁପ୍ଯତେ
ଶନି କହିଲେ: ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
କର୍ମଣା ଜାଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାର୍ଯ୍ଯମମନ୍ଦିରେ
କାର୍ମରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆର୍ୟମା ଓ ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ ମଧ୍ୟ।
କର୍ମଣା ନରକଂ ଯାତି ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯାତି କର୍ମଣା
କାର୍ମରେ ନରକକୁ ଯିବା, କାର୍ମରେ ଭି ଵୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
କର୍ମଣା ସୁନ୍ଦରଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା
କାର୍ମରେ କେହି ସବୁବେଳେ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ, ନିଜ କାର୍ମରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
କର୍ମଣା ଧନଵାଁଲ୍ଲୋକୋ ଦୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା
କାର୍ମରେ ଲୋକ ଧନୀ ହୁଏ, ନିଜ କାର୍ମରେ ଦୁଃଖ ଓ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼େ।
ସୁଭାର୍ଯଶ୍ଚ ସୁପୁତ୍ରଶ୍ଚ ସୁଖୀ ଶଶ୍ଵତ୍ସ୍ଵକର୍ମଣା
ନିଜ କାର୍ମରେ ଭଲ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସୁପୁତ୍ର ମିଳେ, ସବୁବେଳେ ସୁଖୀ ରହିଥାଏ।
ଇତିହାସଂ ଚାତିଗୋପ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ଶଙ୍କରଵଲ୍ଲଭେ
ଏବେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ ଶୁଣ, ହେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ଆବାଲ୍ଯାତ୍କୃଷ୍ଣଭକ୍ତୋଽହଂ କୃଷ୍ଣଧ୍ଯାନୈକମାନସଃ
ମୁଁ ଛୁଆଁବେଳୁ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ, ମୋର ମନ ସଦା କୃଷ୍ଣଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥାଏ।
ପିତା ଦଦୌ ଵିଵାହେ ତୁ କନ୍ଯାଂ ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ଚ
ମୋ ପିତା ବିବାହରେ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଏକଦା ସା ତ୍ଵୃତୁସ୍ନାତା ସୁଵେଷଂ ସ୍ଵଂ ଵିଧାଯ ଚ
ଏକଦିନ ସେ ଋତୁସ୍ନାନ କରି, ନିଜେ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ହରେଃ ପାଦଂ ଧ୍ଯାଯମାନଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ମଦମୋହିତା
ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଦରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ଶଶାପ ମାମପଶ୍ଯନ୍ତମୃତୁନାଶାଚ୍ଚ କୋପତଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି ନାହିଁବୋଲି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ, ତାହାରେ ଋତୁ ନାଶ ହେଲା।
ନ ଦୃଷ୍ଟାଽହଂ ତ୍ଵଯା ଯେନ ନ କୃତଂ ହ୍ଯୃତୁରକ୍ଷଣମ୍ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ଯଦ୍ଵସ୍ତୁ ମୂଢ ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ମୁଁ ତୋତେ ଦେଖିନଥିଲି, ତେଣୁ ତୁ ଯଥାସମୟରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିନଥିଲୁ। ଏବଂ ତୁ ଯାହାକୁ ଦେଖୁଛୁ, ମୂଡ଼, ସେ ସବୁ କଥା ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଏ।
ଅହଂ ଚ ଵିରତୋ ଧ୍ଯାନାତ୍ତୋଷଯଂସ୍ତାଂ ତଦା ସତୀମ୍
ମୁଁ ଧ୍ୟାନରୁ ହଟି, ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲି।
ତେନ ମାତର୍ନ ପଶ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିଦ୍ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷା
ଏହି କାରଣରୁ, ମା, ମୁଁ ମୋ ଚକ୍ଷୁରେ କିଛି ଦେଖୁନି।
ଶନୈଶ୍ଚରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାହସତ୍ପାର୍ଵତୀ ମୁନେ
ଶନିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ହସିଲେ, ମୁନି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଈଶ୍ଵରେଚ୍ଛାଵଶୀଭୂତଂ ଜଗଦେଵେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚାଲିଛି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ସା ଚ ଦେଵୀ ଦୈଵଵଶା ଶନିଂ ପ୍ରୋଵାଚ କୌତୁକାତ୍
ସେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଆଗ୍ରହରେ ଶନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶନିର୍ମେନେ ହୃଦା ସ୍ଵଯମ୍ ଯଦି ବାଲୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶନି ମନରେ ଭାବିଲେ — 'ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଅସୁବିଧା ହେବ।'
ଅନ୍ଯଥା ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ପୁରତଃ ସ୍ଵାତ୍ମରକ୍ଷଣମ୍ ବାଲଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ନ ତୁ ତନ୍ମାତରଂ ଶନିଃ
ଅନ୍ୟଥା, ଆଗରୁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉତ୍ତମ। ଶନି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମାକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ଵିଷଣ୍ଣମାନସଃ ପୂର୍ଵଂ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକଃ
ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖିତ ଥିଲା, ଗଳା, ଠୋଡ଼ ଓ ମୁହଁ ଶୁଖି ଥିଲା।
ଶନେଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛିଦେ ମସ୍ତକଂ ମୁନେ
ମୁନି, ଶନିଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିବା ସହିତ, ଶିଶୁର ମୁଣ୍ଡ କଟିଯାଇଲା।
ତସ୍ଥୌ ଚ ପାର୍ଵତୀକ୍ରୋଡେ ତତ୍ସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ସଲୋହିତମ୍
ସମସ୍ତ ଦେହ ରକ୍ତରେ ଭା ହୋଇ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗୋଦିରେ ରହିଗଲା।
ମୂର୍ଚ୍ଛା ସଂପ୍ରାପ ସା ଦେଵୀ ଵିଲପ୍ଯ ଚ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ
ସେ ଦେବୀ ଅଚେତ ହେଇପଡ଼ିଲେ, ଦୁଃଖରେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ।
ଵିସ୍ମିତାସ୍ତେ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଚିତ୍ରପୁତ୍ତଲିକା ଯଥା
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଶ୍ଚର୍ୟଚକିତ ହେଇଗଲେ, ଚିତ୍ରିତ ପୁତଳିକା ପରି।
ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵାରୁହ୍ଯ ଗରୁଡଂ ହରିଃ
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଚେତ ଦେଖି, ହରି ଗରୁଡ଼ରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାନଦୀତୀରେ ହ୍ଯପଶ୍ଯତ୍କାନନେ ସ୍ଥିତମ୍
ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର କୂଳରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ଏକା ଦେଖିଲେ।
ତଥୋଦକ୍ଛିରସଂ ରମ୍ଯଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ସୁରତଶ୍ରମାତ୍
ସେଠାରେ, ଜଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, ରମ୍ୟ ହାତୀ ମନ୍ତ୍ରଣା ଦୁଃଖରେ ଅଚେତ ହୋଇଥିଲା।
ଶୀଘ୍ରଂ ସୁଦର୍ଶନେନୈଵ ଚିଚ୍ଛିଦେ ତଚ୍ଛିରୋ ମୁଦା
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରରେ ଶୀଘ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦରେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ କଟିଦେଲେ।
ଗଜଚ୍ଛିନ୍ନାଙ୍ଗଵିକ୍ଷେପାତ୍ପ୍ରବୋଧଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହସ୍ତିନୀ ରୁରୋଦ ଶାଵକୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସା ଵିଲପ୍ଯ ଶୁଚାତୁରା
ହାତୀର ଅଙ୍ଗ କଟିଯିବାରେ ହସ୍ତିନୀ ସଚେତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଶାବକମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖରେ ବାରମ୍ବାର କାନ୍ଦିଲେ।