ପ୍ରଧାନଦ୍ଵାରମାସାଦ୍ଯ ଶିଵତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ପ୍ରଧାନ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି, ଶିବଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶନୈଶ୍ଚର ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରମୁଖଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାମନୁରୋଧତଃ
ଶନିଦେବ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି,
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ଚ ମାଂ ଗନ୍ତୁଂ ପାର୍ଵତୀସନ୍ନିଧିଂ ବୁଧ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋତେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଵିଶାଲାକ୍ଷ ଉଵାଚ ମାର୍ଗଂ ଦାତୁଂ ନ ଶକ୍ତୋଽହଂ ଵିନା ମନ୍ମାତୁରାଜ୍ଞଯା
ବିଶାଳାକ୍ଷ କହିଲେ: ମୋ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ମାର୍ଗ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽଭ୍ଯନ୍ତରଭ୍ଯେତ୍ଯ ପ୍ରେରିତଃ ସ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ଏହିପରି କହି, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶନିରଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ଚାନମନ୍ନମ୍ରକନ୍ଧରଃ
ଶନି ଭିତରକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ସଖୀଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସେଵିତାଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚଜଣୀ ସଖୀ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ନେଇ ସବୁବେଳେ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ନତଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଗା ସଂଭାଷ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ନମ୍ର ହୋଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁର୍ଗା ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କିଂ ନ ପଶ୍ଯସି ମାଂ ସାଧୋ ବାଲକଂ ଵା ଗ୍ରହେଶ୍ଵର
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ବା ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖୁନାହାଁ, ହେ ଗ୍ରହପତି?
ଶନିରୁଵାଚ ଶୁଭାଶୁଭଂ ଚ ଯତ୍କର୍ମ କୋଟିକଲ୍ପୈର୍ନ ଲୁପ୍ଯତେ
ଶନି କହିଲେ: ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ।
କର୍ମଣା ଜାଯତେ ଜନ୍ତୁର୍ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାର୍ଯ୍ଯମମନ୍ଦିରେ
କାର୍ମରେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆର୍ୟମା ଓ ଯମଙ୍କ ଗୃହରେ ମଧ୍ୟ।
କର୍ମଣା ନରକଂ ଯାତି ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯାତି କର୍ମଣା
କାର୍ମରେ ନରକକୁ ଯିବା, କାର୍ମରେ ଭି ଵୈକୁଣ୍ଠ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ।
କର୍ମଣା ସୁନ୍ଦରଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା
କାର୍ମରେ କେହି ସବୁବେଳେ ସୁନ୍ଦର ହୁଏ, ନିଜ କାର୍ମରେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
କର୍ମଣା ଧନଵାଁଲ୍ଲୋକୋ ଦୈନ୍ଯଯୁକ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମଣା
କାର୍ମରେ ଲୋକ ଧନୀ ହୁଏ, ନିଜ କାର୍ମରେ ଦୁଃଖ ଓ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼େ।
ସୁଭାର୍ଯଶ୍ଚ ସୁପୁତ୍ରଶ୍ଚ ସୁଖୀ ଶଶ୍ଵତ୍ସ୍ଵକର୍ମଣା
ନିଜ କାର୍ମରେ ଭଲ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ସୁପୁତ୍ର ମିଳେ, ସବୁବେଳେ ସୁଖୀ ରହିଥାଏ।
ଇତିହାସଂ ଚାତିଗୋପ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ଶଙ୍କରଵଲ୍ଲଭେ
ଏବେ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଇତିହାସ ଶୁଣ, ହେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା।
ଆବାଲ୍ଯାତ୍କୃଷ୍ଣଭକ୍ତୋଽହଂ କୃଷ୍ଣଧ୍ଯାନୈକମାନସଃ
ମୁଁ ଛୁଆଁବେଳୁ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ, ମୋର ମନ ସଦା କୃଷ୍ଣଧ୍ୟାନରେ ଲାଗିଥାଏ।
ପିତା ଦଦୌ ଵିଵାହେ ତୁ କନ୍ଯାଂ ଚିତ୍ରରଥସ୍ଯ ଚ
ମୋ ପିତା ବିବାହରେ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଚିତ୍ରରଥଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଏକଦା ସା ତ୍ଵୃତୁସ୍ନାତା ସୁଵେଷଂ ସ୍ଵଂ ଵିଧାଯ ଚ
ଏକଦିନ ସେ ଋତୁସ୍ନାନ କରି, ନିଜେ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ।
ହରେଃ ପାଦଂ ଧ୍ଯାଯମାନଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ମଦମୋହିତା
ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଦରେ ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ମୋହିତ ହୋଇଗଲେ।
ଶଶାପ ମାମପଶ୍ଯନ୍ତମୃତୁନାଶାଚ୍ଚ କୋପତଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି ନାହିଁବୋଲି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଲେ, ତାହାରେ ଋତୁ ନାଶ ହେଲା।
ନ ଦୃଷ୍ଟାଽହଂ ତ୍ଵଯା ଯେନ ନ କୃତଂ ହ୍ଯୃତୁରକ୍ଷଣମ୍ ତ୍ଵଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ଚ ଯଦ୍ଵସ୍ତୁ ମୂଢ ସର୍ଵଂ ଵିନଶ୍ଯତି
ମୁଁ ତୋତେ ଦେଖିନଥିଲି, ତେଣୁ ତୁ ଯଥାସମୟରେ ଗର୍ଭଧାରଣ କରିନଥିଲୁ। ଏବଂ ତୁ ଯାହାକୁ ଦେଖୁଛୁ, ମୂଡ଼, ସେ ସବୁ କଥା ନଷ୍ଟ ହେଇଯାଏ।
ଅହଂ ଚ ଵିରତୋ ଧ୍ଯାନାତ୍ତୋଷଯଂସ୍ତାଂ ତଦା ସତୀମ୍
ମୁଁ ଧ୍ୟାନରୁ ହଟି, ସେ ସତୀ ନାରୀକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲି।
ତେନ ମାତର୍ନ ପଶ୍ଯାମି କିଞ୍ଚିଦ୍ଵସ୍ତୁ ସ୍ଵଚକ୍ଷୁଷା
ଏହି କାରଣରୁ, ମା, ମୁଁ ମୋ ଚକ୍ଷୁରେ କିଛି ଦେଖୁନି।
ଶନୈଶ୍ଚରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାହସତ୍ପାର୍ଵତୀ ମୁନେ
ଶନିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ହସିଲେ, ମୁନି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଈଶ୍ଵରେଚ୍ଛାଵଶୀଭୂତଂ ଜଗଦେଵେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ନାରାୟଣ କହିଲେ — ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଚାଲିଛି, ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ସା ଚ ଦେଵୀ ଦୈଵଵଶା ଶନିଂ ପ୍ରୋଵାଚ କୌତୁକାତ୍
ସେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଆଗ୍ରହରେ ଶନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶନିର୍ମେନେ ହୃଦା ସ୍ଵଯମ୍ ଯଦି ବାଲୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯ ଵିଘ୍ନୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶନି ମନରେ ଭାବିଲେ — 'ଯଦି ମୁଁ ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ଅସୁବିଧା ହେବ।'
ଅନ୍ଯଥା ସୁପ୍ରଶସ୍ତଂ ଚ ପୁରତଃ ସ୍ଵାତ୍ମରକ୍ଷଣମ୍ ବାଲଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ମନଶ୍ଚକ୍ରେ ନ ତୁ ତନ୍ମାତରଂ ଶନିଃ
ଅନ୍ୟଥା, ଆଗରୁ ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିବା ଉତ୍ତମ। ଶନି ଶିଶୁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମାକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।