ମେନକୋଵାଚ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତଃ ଶ୍ରୀପତିସମୋ ଧର୍ମ୍ମେ ଧର୍ମସମୋ ଭଵ
ମେନକା କହିଲେ: ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ, ଶ୍ରୀପତି ସମାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଧର୍ମ ସମାନ ହେଅ।
ଵସୁନ୍ଧରୋଵାଚ ନିର୍ଵିଘ୍ନୋ ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନଶ୍ଚ ଭଵ ଵତ୍ସ ଶୁଭାଶ୍ରଯଃ
ବସୁଧା କହିଲେ: ବିଘ୍ନରହିତ, ବିଘ୍ନ ଦୂରକରିବାର ଶକ୍ତି ଥିବା ଓ ଶୁଭ ଆଶ୍ରୟ ହେଅ, ପୁଅ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଭଵତ୍ଵତିଵିଶାରଦଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଭଗବାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ହେଅ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷଃ
ସମସ୍ତ ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ତେ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, ଏହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇମଂ ସୁମଂଗଲାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସୁଖଂ ଯତଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଶୁଭର ମୁଖ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବେ, ସେଠାରୁ ସୁଖ ପାଇବେ।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଧନୋ ଲଭତେ ଧନମ୍
ଯେଉଁଠି ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଠି ପୁଅ ମିଳେ; ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ଲଭେ।
ଭାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ପ୍ରଜାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପ୍ରଜାମ୍
ଯିଏ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହେ, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଏ; ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଆଶା କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଲଭେ।
ଭ୍ରଷ୍ଟପୁତ୍ରଂ ନଷ୍ଟଧନଂ ପ୍ରୋଷିତଂ ଚ ପ୍ରିଯଂ ଲଭେତ୍
ହାରାଇଥିବା ପୁଅ, ହାରାଇଥିବା ଧନ ଓ ଦୂରେ ଥିବା ପ୍ରିୟଜନ ମଧ୍ୟ ଫେରି ମିଳେ।
ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ଗଣେଶାଖ୍ଯାନକଶ୍ରୁତୌ
ଗଣେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ, ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଅଯଂ ଚ ମଙ୍ଗଲାଧ୍ଯାଯୋ ଯସ୍ଯ ଗେହଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ଶୁଭ ଅଧ୍ୟାୟ ଯେଉଁ ଘରେ ରହେ, ସେଠି ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।
ଯାତ୍ରାକାଲେ ଚ ପୁଣ୍ଯାହେ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯିଏ ଯାତ୍ରା ବେଳେ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦେଵୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧମଵସତ୍ତତ୍ର ସଂସଦି
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ ସେ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ଶଂକରସ୍ତସ୍ଯ ଵାମେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଥିଲେ ଶଙ୍କର, ବାମ ଦିଗରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା।
ତଥା ଧର୍ମସମୀପେ ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ଶକ୍ରଃ କଲାନିଧିଃ
ସେଠାରେ ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ।
ନନର୍ତ୍ତ ନର୍ତ୍ତକଶ୍ରେଣୀ ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵ କିନ୍ନରାଃ
ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶଙ୍କରନନ୍ଦନମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତନମ୍ରଵଦନ ଈଷନ୍ମୁଦ୍ରିତଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବହୁତ ନମ୍ର ଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ହାଲୁକା ହସରେ ଭରିଥିଲା।
ତପଃଫଲାଶୀ ତେଜସ୍ଵୀ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମଃ
ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବା, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶିଵଂ ଧର୍ମଂ ରଵିଂ ସୁରାନ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରଧାନଦ୍ଵାରମାସାଦ୍ଯ ଶିଵତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମମ୍
ପ୍ରଧାନ ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି, ଶିବଙ୍କ ପରି ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶନୈଶ୍ଚର ଉଵାଚ ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରମୁଖଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାମନୁରୋଧତଃ
ଶନିଦେବ କହିଲେ: ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠି ଅନୁରୋଧ କରିଛନ୍ତି,
ଆଜ୍ଞାଂ ଦେହି ଚ ମାଂ ଗନ୍ତୁଂ ପାର୍ଵତୀସନ୍ନିଧିଂ ବୁଧ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋତେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦିଅ।
ଵିଶାଲାକ୍ଷ ଉଵାଚ ମାର୍ଗଂ ଦାତୁଂ ନ ଶକ୍ତୋଽହଂ ଵିନା ମନ୍ମାତୁରାଜ୍ଞଯା
ବିଶାଳାକ୍ଷ କହିଲେ: ମୋ ମାଆଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ମାର୍ଗ ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାଽଭ୍ଯନ୍ତରଭ୍ଯେତ୍ଯ ପ୍ରେରିତଃ ସ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ଏହିପରି କହି, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶନିରଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ଚାନମନ୍ନମ୍ରକନ୍ଧରଃ
ଶନି ଭିତରକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ।
ସଖୀଭିଃ ପଞ୍ଚଭିଃ ଶଶ୍ଵତ୍ସେଵିତାଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ
ସେଠାରେ, ପାଞ୍ଚଜଣୀ ସଖୀ ଶ୍ୱେତ ଚାମର ନେଇ ସବୁବେଳେ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନାଂ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ନତଂ ସୂର୍ଯ୍ଯସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଗା ସଂଭାଷ୍ଯ ସତ୍ଵରମ୍
ନମ୍ର ହୋଇଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୁର୍ଗା ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କିଂ ନ ପଶ୍ଯସି ମାଂ ସାଧୋ ବାଲକଂ ଵା ଗ୍ରହେଶ୍ଵର
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ବା ଏହି ଶିଶୁକୁ ଦେଖୁନାହାଁ, ହେ ଗ୍ରହପତି?