ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରମୁଦିତସ୍ତତ୍ର ଵାଦଯାମାସ ଦୁନ୍ଦୁଭିମ୍ ଵେଦାଂଶ୍ଚ ପାଠଯାମାସ ପୁରାଣାନି ଚ ନାରଦ
ସେଠାରେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ ଢୋଳ ବଜାଇଲେ, ଓ ନାରଦ, ବେଦ ଓ ପୁରାଣ ପଢ଼ିଲେ।
ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାନାନଯାମାସ ପୂଜଯାମାସ ତାନ୍ମୁଦା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵଶ୍ଚୈ ଦେଵୀଭିର୍ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଶୁଭାଶିଷଃ
ସେ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଣି, ଆନନ୍ଦରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଦେବଦେବୀମାନେ ସହିତ ମିଶି, ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ପରାକ୍ରମେ ମଯା ତୁଲ୍ଯଃ ସର୍ଵସିଦ୍ଧୀଶ୍ଵରୋ ଭଵ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ପ୍ରାକ୍ରମରେ ମୋତେ ସମାନ ହେଅ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧିର ନାୟକ ହେଅ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସର୍ଵେଷାଂ ପୁରତଃ ପୂଜା ଭଵତ୍ଵତିସୁଦୁର୍ଲଭା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପୂଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ।
ଧର୍ମ୍ମ ଉଵାଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଶ୍ଚ ଦଯାଯୁକ୍ତୋ ହରିଭକ୍ତୋ ହରେଃ ସମଃ
ଧର୍ମ କହିଲେ: ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଦୟାଶୀଳ, ହରିଭକ୍ତ ଓ ହରି ସମାନ ହେଅ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଵିଦ୍ଯାଵାନ୍ପୁଣ୍ଯଵାଞ୍ଛାନ୍ତୋ ଦାନ୍ତଶ୍ଚ ପ୍ରାଣଵଲ୍ଲଭ
ମହାଦେବ କହିଲେ: ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ପୁଣ୍ୟଶୀଳୀ, ଶାନ୍ତ, ନିୟମିତ ଓ ପ୍ରାଣର ପ୍ରିୟ ହେଅ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ପତିଵ୍ରତା ମଯା ତୁଲ୍ଯା ଶାନ୍ତା କାନ୍ତା ମନୋହରା
ଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: ତୁମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମୋତେ ସମାନ ପତିବ୍ରତା, ଶାନ୍ତ, ରୂପସି, ମନୋହରା ହେଉ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ସ୍ମୃତିର୍ଵିଵେଚନାଶକ୍ତିର୍ଭଵତ୍ଵତିତରାଂ ସୁତ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: ମୋ ପୁଅ, ତୁମେ ବହୁତ ସ୍ମୃତି ଓ ବିବେକ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ହେଅ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ମନ୍ମନ୍ତ୍ରଜପଶୀଲଶ୍ଚ ପ୍ରଵରୋ ଵେଦଵାଦିନାମ୍
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ମୋ ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବେଦବାଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଅ।
ହିମାଲଯ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣତୁଲ୍ଯୋ ଗୁଣଵାନ୍ଭଵ କୃଷ୍ଣପରାଯଣଃ
ହିମାଳୟ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସମାନ ଗୁଣବାନ ଓ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତ ହେଅ।
ମେନକୋଵାଚ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତଃ ଶ୍ରୀପତିସମୋ ଧର୍ମ୍ମେ ଧର୍ମସମୋ ଭଵ
ମେନକା କହିଲେ: ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ, ଶ୍ରୀପତି ସମାନ ଓ ଧର୍ମରେ ଧର୍ମ ସମାନ ହେଅ।
ଵସୁନ୍ଧରୋଵାଚ ନିର୍ଵିଘ୍ନୋ ଵିଘ୍ନନିଘ୍ନଶ୍ଚ ଭଵ ଵତ୍ସ ଶୁଭାଶ୍ରଯଃ
ବସୁଧା କହିଲେ: ବିଘ୍ନରହିତ, ବିଘ୍ନ ଦୂରକରିବାର ଶକ୍ତି ଥିବା ଓ ଶୁଭ ଆଶ୍ରୟ ହେଅ, ପୁଅ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଭଵତ୍ଵତିଵିଶାରଦଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଭଗବାନ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଜ୍ଞାଶାଳୀ ହେଅ।
ଋଷଯୋ ମୁନଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଯୁଜୁରାଶିଷଃ
ସମସ୍ତ ଋଷି, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଂ ତେ କଥିତଂ ଵତ୍ସ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲମଙ୍ଗଲମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି, ଏହା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇମଂ ସୁମଂଗଲାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସୁଖଂ ଯତଃ
ଯେଉଁଠି ଏହି ଶୁଭର ମୁଖ୍ୟ କଥା ଶୁଣିବେ, ସେଠାରୁ ସୁଖ ପାଇବେ।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଧନୋ ଲଭତେ ଧନମ୍
ଯେଉଁଠି ପୁଅ ନାହିଁ, ସେଠି ପୁଅ ମିଳେ; ଗରିବ ଲୋକ ଧନ ଲଭେ।
ଭାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥୀ ଲଭତେ ଭାର୍ଯ୍ଯାଂ ପ୍ରଜାର୍ଥୀ ଲଭତେ ପ୍ରଜାମ୍
ଯିଏ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହେ, ସେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପାଏ; ଯିଏ ସନ୍ତାନ ଆଶା କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଲଭେ।
ଭ୍ରଷ୍ଟପୁତ୍ରଂ ନଷ୍ଟଧନଂ ପ୍ରୋଷିତଂ ଚ ପ୍ରିଯଂ ଲଭେତ୍
ହାରାଇଥିବା ପୁଅ, ହାରାଇଥିବା ଧନ ଓ ଦୂରେ ଥିବା ପ୍ରିୟଜନ ମଧ୍ୟ ଫେରି ମିଳେ।
ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ଗଣେଶାଖ୍ଯାନକଶ୍ରୁତୌ
ଗଣେଶଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ, ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଅଯଂ ଚ ମଙ୍ଗଲାଧ୍ଯାଯୋ ଯସ୍ଯ ଗେହଂ ଚ ତିଷ୍ଠତି
ଏହି ଶୁଭ ଅଧ୍ୟାୟ ଯେଉଁ ଘରେ ରହେ, ସେଠି ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ।
ଯାତ୍ରାକାଲେ ଚ ପୁଣ୍ଯାହେ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ
ଯିଏ ଯାତ୍ରା ବେଳେ କିମ୍ବା ପବିତ୍ର ଦିନରେ ଏହାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣେ, ସେ ପୁଣ୍ୟ ଲଭେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦେଵୈଶ୍ଚ ମୁନିଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧମଵସତ୍ତତ୍ର ସଂସଦି
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ ସେ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣେ ଶଂକରସ୍ତସ୍ଯ ଵାମେ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ଦିଗରେ ଥିଲେ ଶଙ୍କର, ବାମ ଦିଗରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା।
ତଥା ଧର୍ମସମୀପେ ଚ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ଶକ୍ରଃ କଲାନିଧିଃ
ସେଠାରେ ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ନିକଟରେ ବସିଥିଲେ।
ନନର୍ତ୍ତ ନର୍ତ୍ତକଶ୍ରେଣୀ ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵ କିନ୍ନରାଃ
ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ; ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶଙ୍କରନନ୍ଦନମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତନମ୍ରଵଦନ ଈଷନ୍ମୁଦ୍ରିତଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ବହୁତ ନମ୍ର ଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ହାଲୁକା ହସରେ ଭରିଥିଲା।
ତପଃଫଲାଶୀ ତେଜସ୍ଵୀ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଶିଖୋପମଃ
ତପସ୍ୟାର ଫଳ ଆଶା କରୁଥିବା, ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶିଵଂ ଧର୍ମଂ ରଵିଂ ସୁରାନ୍
ସେ ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଧର୍ମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।