ହଵ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଂ ଜଲଂ ଦ୍ରଵ୍ଯମଶୁଚେଶ୍ଚ ସୁରାସମମ୍
ଯେଉଁଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବି, ଫୁଲ, ପାଣି, ବା ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଦ ପରି ଅଶୁଭ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵାଗ୍ ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଶାନ୍ତା ଭଵ ଜଗନ୍ମାତସ୍ସ୍ଵସୁତଂ ପଶ୍ଯ ମନ୍ଦିରେ
ଶାନ୍ତ ହେଉ, ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ମନ୍ଦିରରେ ତୁମ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖ।
ସୁପୁଣ୍ଯକଵ୍ରତତରୋଃ ଫଲରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁକୃତ୍ୟ ବ୍ରତର ଗଛର ଚିରନ୍ତନ ଫଳ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ବୈଷ୍ଣବ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵଵିଘ୍ନୋ ଵିନଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ।
କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ଧ୍ଯାଯସି ଯଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କର, ସେ ତାହା।
ତଵ ଵାଞ୍ଛାପୂର୍ଣବୀଜଂ ତପଃକଲ୍ପତରୋଃ ଫଲମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୀଜ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫଳ।
ନାଯଂ ଵିପ୍ରଃ କ୍ଷୁଧାଽଽର୍ତ୍ତଶ୍ଚ ଵିପ୍ରରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ ସରସ୍ଵତୀ ତ୍ଵେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ନୁହଁନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ଅଟୁଛନ୍ତି; ସରସ୍ୱତୀ ଏଭଳି କହି, ନାରଦ, ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ତ୍ରସ୍ତା ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽଽକାଶଵାଣୀଂ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ସତୀ
ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଭୟଭୀତ ସତୀ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ଗେହଶିଖରଂ ଶତଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ଘରର ଶିଖରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶତଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
କୁର୍ଵନ୍ତଂ ଭ୍ରମଣଂ ତଲ୍ପେ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ମୁଦା
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦଦ୍ଭୁତଂ ରୂପଂ ତ୍ରସ୍ତା ଶଂକରସନ୍ନିଧିମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପଟିକୁ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ଧ୍ଯାଯସି ଯଂ ତଂ ପଶ୍ଯାଗତ୍ଯ ମନ୍ଦିରମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: 'ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲ, ସେଇଁ ଏବେ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଛି, ଦେଖ।'
ଶୀଘ୍ରଂ ପୁତ୍ରମୁଖଂ ପଶ୍ଯ ପୁଣ୍ଯବୀଜଂ ମହୋତ୍ସଵମ୍
ତୁରନ୍ତ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖ, ସେ ପୁଣ୍ୟର ବିଜ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ।
ସ୍ନାନଂ ଚ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ,
ସର୍ଵଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କ୍ଷ୍ମାପ୍ରଦକ୍ଷିଣତଶ୍ଚ ଯତ୍
ସମସ୍ତ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ,
ସର୍ଵୈସ୍ତପୋଭିର୍ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଦେଵାନଶନୈର୍ଵ୍ରତୈଃ
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବର୍ଷକାଳ ଉପବାସ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଯଦ୍ଵିପ୍ରଭୋଜନୈଃ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଦେଵ ସୁରସେଵନୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ ଦଦର୍ଶ ତଲ୍ପେ ସ୍ଵସୁତଂ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସନ୍ନିଭମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଶେଯ୍ୟାରେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ।
ହଦଯସ୍ଥଂ ଚ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦେଵାତିମନୋହରମ୍ ଚୁଚୁମ୍ବାନନ୍ଦଜଲଧୌ ନିମଗ୍ନା ସେତ୍ଯୁଵାଚ ତମ୍
ଯେ ରୂପ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଥିଲା, ସେଇ ଅତି ଆକର୍ଷକ ରୂପକୁ ସେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲୀନ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯାମୂଲ୍ଯରତ୍ନଂ ତ୍ଵାଂ ପୂର୍ଣମେଵ ସନାତନମ୍
'ମୁଁ ତୁମକୁ, ଏହି ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚିରନ୍ତନ ରୂପେ ଲାଗିଛି—'
କାନ୍ତେ ସୁଚିରମାଯାତେ ପ୍ରୋଷିତେ ଯୋଷିତୋ ଯଥା
'ଯେପରି ଏକ ପ୍ରିୟା ଜଣେ ଜଣେ ଘରୁ ବହୁଦିନ ଦୂରେ ଥିବା ପତିଙ୍କୁ ଫେରିବାବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କରେ—'
ସୁଚିରଂ ଗତମାଯାତମେକପୁତ୍ରା କଥା ସୁତମ୍
'ଯେପରି ଜଣେ ମାଁ, ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ବହୁଦିନ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରେ—'
ସଦ୍ରତ୍ନଂ ସୁଚିରଂ ଭ୍ରଷ୍ଟଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହୃଷ୍ଟୋ ଯଥା ଜନଃ
'ଯେପରି ଜଣେ ଲୋକ, ବହୁଦିନ ହରାଇଥିବା ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ପୁଣି ମିଳିଲେ ଖୁସି ହୁଏ—'
ଯଥା ସୁଚିରମନ୍ଧାନାଂ ସ୍ଥିତାନାଂ ଚ ନିରାଶ୍ରଯେ
'ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଅନ୍ଧ ଓ ନିରାଶ୍ରୟ ଲୋକମାନେ—'
ଦୁସ୍ତରେ ସାଗରେ ଘୋରେ ପତିତସ୍ଯ ଚ ସଂକଟେ
'ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଓ ଅପାର ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ି ଦୁଃଖରେ ଅଟକିଥିବା ଜଣେ—'
ତୃଷ୍ଣଯା ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠାନାଂ ସୁଚିରାଚ୍ଚ ସୁଶୀତଲମ୍
'ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତରସା ଗଳା ଶୁଖିଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଶିତଳ ପାଣି ପାଇଲେ—'
ଦାଵାଗ୍ନିପତିତାନାଂ ଚ ସ୍ଥିତାନାଂ ଚ ନିରାଶ୍ରଯେ
'ଯେପରି ଜଣେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଗୁନିରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଅଥବା ନିରାଶ୍ରୟ ଲୋକମାନେ—'
ଚିରଂ ବୁଭୁକ୍ଷିତାନାଂ ଚ ଵ୍ରତୋପୋଷଣକାରିଣାମ୍
'ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଖାଇନଥିବା ଓ ଉପବାସରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ—'