ଶୁଦ୍ଧଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଃ କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଦ୍ଧ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ହେବା ସହ, କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରତନୁଃ କାମଦେଵଵିମୋହନଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରେ ଲୋଚନେ ବିଭ୍ରଚ୍ଚାରୁପଦ୍ମଵିନିନ୍ଦକେ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଚମତ୍କାର ଅପୂର୍ବ ପଦ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିଲା।
କପାଲଂ ଚ କପୋଲଂ ଚ ପରମଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ ଓ ଗାଲ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଵୈ ନିରୁପମଂ ସର୍ଵାଂଗଂ ବିଭ୍ରଦୁତ୍ତମମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଷଣଂ କୃତ୍ଵା ବଭ୍ରାମ ପରିତୋ ମୁନେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଖୋଜି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମୁନି।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ହେ ତାତ ଦର୍ଶନଂ ଦେହି ପ୍ରାଣାନ୍ଵୈ ରକ୍ଷ ମେ ଵିଭୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ହେ ବାପା, ମୋତେ ତୁମେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଶିଵ ଶୀଘ୍ରଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଷଣଂ କୁରୁ
ଶିବ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଯାଅ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଖୋଜ।
ଅଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହାତ୍ପୂଜାଂ ଗୃହିଣୋଽତିଥିରୀଶ୍ଵର
ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ଘରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଅତିଥି ଭାବରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପିତରସ୍ତନ୍ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ପିଣ୍ଡଦାନଂ ଚ ତର୍ପଣମ୍
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ତର୍ପଣ କିମ୍ବା ପିଣ୍ଡ ଦାନ ପିତୃଗଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ହଵ୍ଯଂ ପୁଷ୍ପଂ ଜଲଂ ଦ୍ରଵ୍ଯମଶୁଚେଶ୍ଚ ସୁରାସମମ୍
ଯେଉଁଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ହବି, ଫୁଲ, ପାଣି, ବା ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ମଦ ପରି ଅଶୁଭ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵାଗ୍ ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଏହି ସମୟରେ ସେଠାରେ ଏକ ଦେହବିହୀନ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା।
ଶାନ୍ତା ଭଵ ଜଗନ୍ମାତସ୍ସ୍ଵସୁତଂ ପଶ୍ଯ ମନ୍ଦିରେ
ଶାନ୍ତ ହେଉ, ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ମନ୍ଦିରରେ ତୁମ ନିଜ ପୁଅକୁ ଦେଖ।
ସୁପୁଣ୍ଯକଵ୍ରତତରୋଃ ଫଲରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁକୃତ୍ୟ ବ୍ରତର ଗଛର ଚିରନ୍ତନ ଫଳ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ବୈଷ୍ଣବ ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ସର୍ଵଵିଘ୍ନୋ ଵିନଶ୍ଯତି
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ବାଧା ନଶ୍ୱର ହୋଇଯାଏ।
କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ଧ୍ଯାଯସି ଯଂ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କର, ସେ ତାହା।
ତଵ ଵାଞ୍ଛାପୂର୍ଣବୀଜଂ ତପଃକଲ୍ପତରୋଃ ଫଲମ୍
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ବୀଜ, ତୁମ ତପସ୍ୟାର କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଫଳ।
ନାଯଂ ଵିପ୍ରଃ କ୍ଷୁଧାଽଽର୍ତ୍ତଶ୍ଚ ଵିପ୍ରରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ ସରସ୍ଵତୀ ତ୍ଵେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ
ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୁଖରେ ପୀଡିତ ନୁହଁନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ଅଟୁଛନ୍ତି; ସରସ୍ୱତୀ ଏଭଳି କହି, ନାରଦ, ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ତ୍ରସ୍ତା ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽଽକାଶଵାଣୀଂ ଜଗାମ ସ୍ଵାଲଯଂ ସତୀ
ଆକାଶରୁ ଆସିଥିବା ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଭୟଭୀତ ସତୀ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ଗେହଶିଖରଂ ଶତଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭମ୍
ସେ ଘରର ଶିଖରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶତଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
କୁର୍ଵନ୍ତଂ ଭ୍ରମଣଂ ତଲ୍ପେ ପଶ୍ଯନ୍ତଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ମୁଦା
ସେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦରେ ଘୁରୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦଦ୍ଭୁତଂ ରୂପଂ ତ୍ରସ୍ତା ଶଂକରସନ୍ନିଧିମ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପଟିକୁ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ଶିବଙ୍କ ସମ୍ନିଧିକୁ ଯାଇଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ଧ୍ଯାଯସି ଯଂ ତଂ ପଶ୍ଯାଗତ୍ଯ ମନ୍ଦିରମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: 'ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଯାହାକୁ ତୁମେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲ, ସେଇଁ ଏବେ ମନ୍ଦିରକୁ ଆସିଛି, ଦେଖ।'
ଶୀଘ୍ରଂ ପୁତ୍ରମୁଖଂ ପଶ୍ଯ ପୁଣ୍ଯବୀଜଂ ମହୋତ୍ସଵମ୍
ତୁରନ୍ତ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖ, ସେ ପୁଣ୍ୟର ବିଜ, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ।
ସ୍ନାନଂ ଚ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵଯଜ୍ଞେଷୁ ଦକ୍ଷିଣମ୍
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞରେ ଦାନ କଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ,
ସର୍ଵଦାନେନ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ କ୍ଷ୍ମାପ୍ରଦକ୍ଷିଣତଶ୍ଚ ଯତ୍
ସମସ୍ତ ଦାନରେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ,
ସର୍ଵୈସ୍ତପୋଭିର୍ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଦେଵାନଶନୈର୍ଵ୍ରତୈଃ
ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ବର୍ଷକାଳ ଉପବାସ କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ,
ଯଦ୍ଵିପ୍ରଭୋଜନୈଃ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଦେଵ ସୁରସେଵନୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଯେତେ ଲାଭ ମିଳେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଯେତେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ—
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵଃ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ ଦଦର୍ଶ ତଲ୍ପେ ସ୍ଵସୁତଂ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସନ୍ନିଭମ୍
ପାର୍ବତୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଶିବଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେ ଶେଯ୍ୟାରେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଲେ।