ଇନ୍ଦ୍ରିଯଦ୍ରଵ୍ଯସଂଯୋଗସୁଖଂ ଵିଧ୍ଵଂସନାଵଧି
ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ବସ୍ତୁର ସଂଯୋଗରୁ ମିଳୁଥିବା ସୁଖ ତାହା ନଶ୍ଟ ହେଉଅଯ୍ୟନ୍ତ ରହେ,
ହରିସ୍ମରଣଶୀଲାନାଂ ନାଯୁର୍ଯାତି ସତାଂ ସତୀ
ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆୟୁ ହ୍ରାସ ପାଉନାହିଁ, ହେ ସତୀ,
ଚିରଂ ଜୀଵନ୍ତି ତେ ଭକ୍ତା ଭାରତେ ଚିରଜୀଵିନଃ
ଭାରତରେ ଏମିତି ଭକ୍ତମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘଜୀବୀ,
ଜାତିସ୍ମରା ହରେର୍ଭକ୍ତା ଜାନତେ କୋଟିଜନ୍ମନଃ
ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତ ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି,
ପରଂ ପୁନନ୍ତି ତେ ପୂତାସ୍ତୀର୍ଥାନି ସ୍ଵୀଯଲୀଲଯା
ସେଇ ପବିତ୍ର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ତୀର୍ଥମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି,
ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ପଦସ୍ପର୍ଶାତ୍ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁନ୍ଧରା
ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶରେ ମାଟି ମାନେ ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ
ଗୁରୋରାସ୍ଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଃ ଶ୍ରୁତୌ ଯସ୍ଯ ପ୍ରଵିଶ୍ଯତି
ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ କାନରେ ବିଷ୍ଣୁ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ।
ପୁରୁଷାଣାଂ ଶତଂ ପୂର୍ଵମୁଦ୍ଧରନ୍ତି ଶତଂ ପରମ୍
ସେ ନିଜ ପୂର୍ବପୁରୁଷ ଶତଜନଙ୍କୁ ଓ ପରେ ଆସୁଥିବା ଶତଜନ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ମାତାମହାନାଂ ପୁରୁଷାନ୍ଦଶ ପୂର୍ଵାନ୍ଦଶାପରାନ୍
ମା'ର ପକ୍ଷରୁ ଦଶ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦଶ ପରଜନଙ୍କୁ ସେ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ଭକ୍ତଦର୍ଶନମାଶ୍ଲେଷଂ ମାନଵାଃ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଯେ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ଆଲିଙ୍ଗନ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ନ ଲିପ୍ତାଃ ପାତକୈର୍ଭକ୍ତାଃ ସନ୍ତତଂ ହରିମାନସାଃ
ଯେମାନେ ସଦା ହରିଙ୍କୁ ମନେ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ରିକୋଟିଜନ୍ମନାମନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଜନ୍ମ ମାନଵମ୍
ତିରିସ କୋଟି ଜନ୍ମ ପରେ ମାନବ ଜନ୍ମ ମିଳେ।
ଭକ୍ତସଙ୍ଗାଦ୍ଭଵେଦ୍ଭକ୍ତେରଙ୍କୁରୋ ଜୀଵିତଃ ସତୀ
ଭକ୍ତଙ୍କ ସଙ୍ଗରୁ ଭକ୍ତିର ଅଙ୍କୁର ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଯାହା ଜୀବନର ସ୍ୱରୂପ।
ପୁନଃ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲତାଂ ଯାତି ଵୈଷ୍ଣଵାଲାପମାତ୍ରତଃ ୭୭ ତତ୍ତରୋଵର୍ଦ୍ଧମାନସ୍ଯ ହରିଦାସ୍ଯଂ ଫଲଂ ସତି
ବୈଷ୍ଣବଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କଲେ ଭକ୍ତି ଆଉଥରେ ଫୁଟିଉଠେ; ଯେତେବେଳେ ଏହି ମୂଳ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ ହେଉଛି ହରିଙ୍କ ସେବା।
ମହତି ପ୍ରଲଯେ ନାଶୋ ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ବଡ଼ ବିନାଶ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ନାଶ ହୁଏନି—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ତସ୍ମାନ୍ନାରାଯଣେ ଭକ୍ତିଂ ଦେହି ମାମମ୍ବିକେ ସଦା
ତେଣୁ ମା' ଅମ୍ବିକେ, ସଦା ମୋତେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦିଅ।
ତଦ୍ଵନ୍ତଂ ଲୋକଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ସ୍ଵତପସ୍ତଵ ପୂଜନମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖ୍ୟା ଦେବା ପାଇଁ ତୁମ ତପସ୍ୟା ଓ ପୂଜା ହେଇଥିଲା।
ଗଣେଶରୂପଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ତଵାତ୍ମଜଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମର ପୁଅ ଗଣେଶ ରୂପେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
କୃତ୍ଵାଽନ୍ତର୍ଧାନମୀଶଶ୍ଚ ବାଲରୂପଂ ଵିଧାଯ ସଃ
ପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ବାଳକ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ତଲ୍ପସ୍ଥେ ଶିଵଵୀର୍ଯ୍ଯେ ଚ ମିଶ୍ରିତଃ ସ ବଭୂଵ ହ
ସେ ଶିବଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ମିଶି, ତପସ୍ୟା ସ୍ଥଳରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଥିଲେ।
ଶୁଦ୍ଧଚମ୍ପକଵର୍ଣାଭଃ କୋଟିଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଦ୍ଧ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ପରି ହେବା ସହ, କୋଟି ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ଅତୀଵ ସୁନ୍ଦରତନୁଃ କାମଦେଵଵିମୋହନଃ
ତାଙ୍କର ରୂପ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିଥିଲା।
ସୁନ୍ଦରେ ଲୋଚନେ ବିଭ୍ରଚ୍ଚାରୁପଦ୍ମଵିନିନ୍ଦକେ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଚମତ୍କାର ଅପୂର୍ବ ପଦ୍ମକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିଲା।
କପାଲଂ ଚ କପୋଲଂ ଚ ପରମଂ ସୁମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ ଓ ଗାଲ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଵୈ ନିରୁପମଂ ସର୍ଵାଂଗଂ ବିଭ୍ରଦୁତ୍ତମମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଏବଂ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଷଣଂ କୃତ୍ଵା ବଭ୍ରାମ ପରିତୋ ମୁନେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଖୋଜି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ମୁନି।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ହେ ତାତ ଦର୍ଶନଂ ଦେହି ପ୍ରାଣାନ୍ଵୈ ରକ୍ଷ ମେ ଵିଭୋ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ହେ ବାପା, ମୋତେ ତୁମେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ପ୍ରାଣକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଶିଵ ଶୀଘ୍ରଂ ସମୁତ୍ତିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଷଣଂ କୁରୁ
ଶିବ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉଠିଯାଅ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ଖୋଜ।
ଅଗୃହୀତ୍ଵା ଗୃହାତ୍ପୂଜାଂ ଗୃହିଣୋଽତିଥିରୀଶ୍ଵର
ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ଘରେ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଅତିଥି ଭାବରେ ଆସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେ ଗୃହସ୍ଥ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପିତରସ୍ତନ୍ନ ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ପିଣ୍ଡଦାନଂ ଚ ତର୍ପଣମ୍
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କର ତର୍ପଣ କିମ୍ବା ପିଣ୍ଡ ଦାନ ପିତୃଗଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ।