ସନ୍ଧ୍ଯାହୀନୋଽଶୁଚିର୍ନିତ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣେ ଵା ଵିମୁଖୋ ଦ୍ଵିଜଃ 1.11.
ଯେ ଦ୍ୱିଜ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଧନ କରେନି, ସଦା ଅପବିତ୍ର ରହେ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରେ—
ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମଂତ୍ରୋ ଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯତି
ଯାହାର କାନରେ ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ପ୍ରବେଶ କରେ—
ପୁଂସାଂ ମାତାମହାଦୀନାଂ ଶତୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ହରେଃ ପଦମ୍
ସେ, ଶତଶତ ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ମାମାମାନେ ସହିତ, ହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯଵିଟ୍ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚତସ୍ରୋ ଜାତଯୋ ଯଥା
ଯେପରି ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଶୂଦ୍ର—ଏହି ଚାରିଟି ଜାତି ଅଛି—
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଗୋଵିନ୍ଦପଦପଙ୍କଜମ୍
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ସଦା ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପଦକମଳରେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ସୁଦର୍ଶନଂ ସଂନିଯୋଜ୍ଯ ଭକ୍ତାନାଂ ରକ୍ଷଣାଯ ଚ
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରକୁ ନିଯୁକ୍ତ କରି—
ଶୌନକ ଉଵାଚ ଉପାଲମ୍ଭେନ ପ୍ରସ୍ତାଵାତ୍କୌତୁକେନ ଶ୍ରୁତା ମଯା
ଶୌନକ କହିଲେ — ନିନ୍ଦା, ଆରମ୍ଭ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟବଶତଃ ମୁଁ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଛି।
ପ୍ରଜା ଵା ସସୃଜୁଃ କେ ଵା ଊର୍ଧ୍ଵରେତାଶ୍ଚ କଶ୍ଚନ
କିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ? ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତା ତପସ୍ବୀ ଥିଲେ?
ପିତୁଃ ଶାପେନ ପୁତ୍ରସ୍ଯ କିଂ ବଭୂଵ ଵିରୋଧତଃ
ପିତାଙ୍କ ଶାପରେ ପୁଅଙ୍କ ସହ ବିରୋଧରେ କଣ ଘଟିଲା?
ସୌତିରୁଵାଚ ଅପାନ୍ତରତମାଶ୍ଚୈଵ ସନକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଶୌନକ
ସୂତ କହିଲେ — ଶୌନକ, ଅପାନ୍ତରତମ ଓ ସନକାଦି ମୁନିମାନେ ଥିଲେ।
ଏତୈର୍ଵିନାଽନ୍ଯେ ବହଵୋ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଏମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନେକ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ନିରନ୍ତର ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଅପୂଜ୍ଯଃ ପୁତ୍ରଶାପେନ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତିଃ
ପୁଅଙ୍କ ଶାପରେ ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଜାପତି ପୂଜ୍ୟ ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ନାରଦୋ ଗୁରୁଶାପେନ ଗନ୍ଧର୍ଵଶ୍ଚ ବଭୂଵ ସଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଶାପରେ ନାରଦ ଗାନ୍ଧର୍ବ ହେଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଵରୋ ମହାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଲେ।
ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞଯା ପୁଷ୍କରେ ସ ପରମେଣ ସମାଧିନା
ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସେ ପୁଷ୍କରରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ କଵଚଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଚ ଦ୍ଵାଦଶାକ୍ଷରମ୍ 1.12.
ସେ ଶିବଙ୍କ କବଚ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ଦ୍ବାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ଜଜାପ ପରମଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷଶତଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରକୁ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଜପ କଲେ।
ଵିରାମେ ଶତଵର୍ଷସ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ପୁରତଃ ଶିଵମ୍
ଶତବର୍ଷ ଶେଷରେ ସେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମହତ୍ତେଜସ୍ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସେ ଅପାର ତେଜ ଓ ଶାଶ୍ୱତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପୋରୂପଂ ତପୋବୀଜଂ ତପସ୍ଯାଫଲଦଂ ଫଲମ୍
ସେ ତପସ୍ୟାର ମୂର୍ତ୍ତି, ତପସ୍ୟାର ମୂଳ ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟିଶଧରଂ ଵୃଷଭସ୍ଥଂ ଦିଗମ୍ବରମ୍
ତିନି ଶୂଳ ଓ ପଟ୍ଟିଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବୃଷଭ ଉପରେ ବସିଥିବା, ଦିଗମ୍ବର ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପ୍ତସ୍ଵର୍ଣପ୍ରଭାଜୁଷ୍ଟଜଟାଜାଲଧରଂ ଵରମ୍
ତାପି ହୋଇଥିବା ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସଂହର୍ତାରଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କାଲଂ ମୃତ୍ଯୁଂଜଯଂ ପରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସଂହାର କରୁଥିବା, କାଳ ଓ ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞାନପ୍ରଦଂ ଶାଂତଂ ମୁକ୍ତିଦଂ ହରିଭକ୍ତିଦମ୍
ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା, ଶାନ୍ତ, ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିବା ଓ ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠଦତ୍ତସ୍ତୋତ୍ରେଣ ତୁଷ୍ଟାଵ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ସ ଯଯାଚେ ହରେ ଭକ୍ତିଂ ପୁତ୍ରଂ ପରମଵୈଷ୍ଣଵମ୍
ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସ୍ତୁତିରେ ସେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କଠାରୁ ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତି ଓ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ପୁଅ ଆଶା କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାହ ସୀଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରଃ 1.12.
ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜ ଵୃଣୁଷେ କୋ ଵା ତୃପ୍ତୋଽତିମଙ୍ଗଲେ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ହେ ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? କିଏ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହେ, ହେ ଅଶୁଭ ଜନ?
ଯସ୍ଯ ଭକ୍ତିର୍ହରୌ ଵତ୍ସ ସୁଦୃଢା ସର୍ଵମଙ୍ଗଲା
ହେ ପୁଅ, ହରିଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଶୁଭର ମୂଳ।
ଆତ୍ମନଃ କୁଲକୋଟିଂ ଚ ଶତଂ ମାତାମହସ୍ଯ ଚ
ନିଜ ବଂଶର କୋଟି କୋଟି ସଦସ୍ୟ ଓ ମାମାଘରର ଶତଧିକ ପରିବାର,
ତ୍ରିଵିଧାନି ଚ ପାପାନି କୋଟିଜନ୍ମାର୍ଜିତାନି ଚ
ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାରର ପାପ, ଯେଉଁଠାରେ କୋଟି କୋଟି ଜନ୍ମରେ ସଞ୍ଚିତ ହୋଇଛି,