ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତେ ହୀରକେଣ ପରିଷ୍କୃତେ
ଶୁଦ୍ଧ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରତ୍ନ ଓ ହୀରାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ପୀତାଂଶୁକଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧଂ ଵରଂ ଵଂଶକରଂ ପରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ।
କିଶୋରଵଯସଂ ଚିତ୍ରଵେଷଂ ଵୈ ଚନ୍ଦନାଂକିତମ୍
ଯୁବକ ବୟସର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ କେକିପିଚ୍ଛାଵଚୂଡକମ୍
ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ କେକି ପିଛା ଲଗିଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ଲାବଣ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ରୂପଵତୀ ପୁତ୍ରଂ ତଦନୁରୂପକମ୍
ସେ ରୂପକୁ ଦେଖି, ନିଜ ରୂପ ସହିତ ମେଳ ଖାଉଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
କୁମାରଂ ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵଦେଵ୍ଯୈ ଦିଗମ୍ବରମ୍
ସେ ପୁଅକୁ ଜଗାଇ, ଦେବୀଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଇଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଦୁର୍ଗା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମାଳା ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ଦେଵାନ୍ଵୈ ପର୍ଵତାଂସ୍ତଥା
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଂଗଲମ୍
ସେ ଢୋଳ ଓଡ଼ାଇଲେ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ହେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଵ୍ରତଂ ସମାପ୍ଯ ସା ଦୁର୍ଗା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ସସ୍ମିତା
ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦୁର୍ଗା ହସି ହସି ଦାନ ଦେଲେ।
ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଵରଂ ରମ୍ଯଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ସେ ତାମ୍ବୁଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହା କପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିରେ ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଥିଲା।
ପଯଃଫେନନିଭାଂ ଶଯ୍ଯାଂ ରମ୍ଯାଂ ସଦ୍ରତ୍ନମଞ୍ଚକେ ରହସି ସ୍ଵାମିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁଷ୍ଵାପ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଦୁଧର ଝାଗ ଭଳି ଧଳା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟାରେ, ପରମେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ସହ ଗୁପ୍ତରେ ଶୁଇଥିଲେ।
କୈଲାସସ୍ଯୈକଦେଶେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚନ୍ଦନକାନନେ
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଅଂଶରେ, ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଦେଉଳି ମଧ୍ୟରେ,
ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତାଶ୍ରଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ ଏବଂ ପୁରୁଷ କୋଇଲିଙ୍କର ଡାକ ଭରିଥିଲା,
ରେତଃପତନକାଲେ ଚ ସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ବୀର୍ୟ ପତନ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ମାୟାରେ,
ଜଟାଵନ୍ତଂ ଵିନା ତୈଲଂ କୁଚୈଲଂ ଭିକ୍ଷୁକଂ ମୁନେ
ମୁନି, ତେଣୁ ତେଲ ବିନା ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା, ମେଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଭଳି ଦେଖାଦେଲେ,
ଅତୀଵ କୃଶଗାତ୍ରଂ ଚ ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତିଳକ ଲାଗିଥିଲା,
ଆଜୁହାଵ ମହାଦେଵମତିଵୃଦ୍ଧୋଽନ୍ନଯାଚକଃ
ସେ ଅତି ବୃଦ୍ଧ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁଥିବା ମଣିଷ ଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ସପ୍ତରାତ୍ରିଵ୍ରତେଽତୀତେ ପାରଣାକାଂକ୍ଷିଣଂ କ୍ଷୁଧା
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସାତ ରାତିର ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ପାରଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଏବଂ ଭୁଖା।
କିଂ କରୋଷି ମହାଦେଵ ହେ ତାତ କରୁଣାନିଧେ
ମହାଦେବ, ଆପଣ କଣ କରୁଛନ୍ତି? ହେ ତାତ, ଦୟାର ସାଗର!
ମାତରୁତ୍ତିଷ୍ଠ ମେଽନ୍ନଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଶିଵଂ ଜଲମ୍
ମା, ଉଠ! ଆଜି ମୋତେ ଖାଦ୍ୟ ଦିଅ, ଏବଂ ହେ ଶିବ, ମୋତେ ପାଣି ଦିଅ।
ମାତର୍ମାତର୍ଜଗନ୍ମାତରେହି ନାହଂ ସ୍ଥିତୋ ବହିଃ
ମା, ମା, ଜଗତ୍ ଜନନୀ, ଆସ! ମୁଁ ବାହାରେ ଦଢ଼ି ନାହିଁ।
ଇତି କାକୁସ୍ଵରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵସ୍ଯୋତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ମୁନେ
ଏହି କାନ୍ଦୁଥିବା ସ୍ୱର ଶୁଣି, ଶିବ ଉଠୁଥିବାବେଳେ, ହେ ମୁନି,
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ପାର୍ଵତୀ ତ୍ରସ୍ତା ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରଂ ପିଧାଯ ଚ
ପାର୍ବତୀ ଭୟରେ ଉଠିଲେ ଏବଂ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଦୀନଂ ଜରଯା ପରିପୀଡିତମ୍
ସେ ଜରାକ୍ଲିଷ୍ଟ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତପସ୍ଵିନମଶାନ୍ତଂ ଚ ଶୁଷ୍କକଣ୍ଠୌଷ୍ଠତାଲୁକମ୍
ଏକ ତପସ୍ବୀ, ଅଶାନ୍ତ, ଶୁଖିଲା କଣ୍ଠ, ଓଠ ଏବଂ ତାଳୁ ଥିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ତତ୍ର ନୀଲକଣ୍ଠଃ ସୁଧୋପମମ୍
ସେଠାରେ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନୀଳକଣ୍ଠ ମଧୁର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ,
ଶଂକର ଉଵାଚ କିନ୍ନାମ ଭଵତଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଶଙ୍କର କହିଲେ: ଆପଣ କଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? ମୁଁ ଏହି କ୍ଷଣରେ ଜାଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ମଦ୍ଗୃହେଽତିଥିଃ
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା—ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଘରକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଛନ୍ତି।