ଅନେକତପସା ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶିଵଶ୍ଚାତ୍ରାପି ଜନ୍ମନି
ଏହି ଜନ୍ମରେ ବହୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପାଇଲି।
ଶୃଙ୍ଗାରଜଂ ଚ ତତ୍ତେଜୋ ନାଲଭଂ ଦେଵମାଯଯା
ଦେବୀ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୃଙ୍ଗାର ଜନିତ ସେଇ ତେଜ ପାଇପାରିଲି ନାହିଁ।
ଵ୍ରତେ ଭଵଦ୍ଵିଧଂ ପୁତ୍ରଂ ଲବ୍ଧୁମିଚ୍ଛାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ବର୍ତ୍ତମାନ, ଏକ ବ୍ରତ ରଖି, ମୁଁ ତୁମ ପରି ପୁଅ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵଂ କୃପାସିନ୍ଧୋ କୃପାଂ ମେ କର୍ତୁମର୍ହସି
ଏସବୁ ଶୁଣି, ହେ କୃପାର ସାଗର, ମୋତେ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।
ଭାରତେ ପାର୍ଵତୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସୁସଂଯତଃ
ଭାରତରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ମଣିଷ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣେ,
ସଂଵତ୍ସରଂ ହଵିଷ୍ଯାଶୀ ହରିମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ହବିଷ ଖାଇ ସମର୍ପିତ ଭାବରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ,
ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ସର୍ଵସମ୍ପତ୍ତିଵଦ୍ଧର୍ନମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବିଷ୍ଣୁସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ଯବୀଜଂ ଚ ଯଶୋରାଶିଵିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ମୂଳ ଓ ଯଶସ୍ୱୀତାକୁ ବଢ଼ାଏ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵରୂପଂ ଦର୍ଶଯାମାସ ସର୍ଵାଦୃଶ୍ଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ନିଜର ଯେଉଁ ରୂପ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, ତାହା ଦେଖାଇଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ଦେଵୀ ଵ୍ରତପରା କୃଷ୍ଣସଂଲଗ୍ନମାନସା
ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଓ ମନକୁ କୃଷ୍ଣରେ ଲଗାଇ ରହିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସାରରଚିତେ ହୀରକେଣ ପରିଷ୍କୃତେ
ଶୁଦ୍ଧ ମଣିରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ରତ୍ନ ଓ ହୀରାରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ପୀତାଂଶୁକଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧଂ ଵରଂ ଵଂଶକରଂ ପରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପିତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ।
କିଶୋରଵଯସଂ ଚିତ୍ରଵେଷଂ ଵୈ ଚନ୍ଦନାଂକିତମ୍
ଯୁବକ ବୟସର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦନ ଲାଗିଥିଲା।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ କେକିପିଚ୍ଛାଵଚୂଡକମ୍
ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ମୁଣ୍ଡରେ କେକି ପିଛା ଲଗିଥିଲା।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲାଵଣ୍ଯଲୀଲାଧାମ ମନୋହରମ୍
କୋଟି କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଇଥିବା ଲାବଣ୍ୟର ଆଶ୍ରୟ, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରୂପଂ ରୂପଵତୀ ପୁତ୍ରଂ ତଦନୁରୂପକମ୍
ସେ ରୂପକୁ ଦେଖି, ନିଜ ରୂପ ସହିତ ମେଳ ଖାଉଥିବା ସୁନ୍ଦର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
କୁମାରଂ ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ ଦେଵଦେଵ୍ଯୈ ଦିଗମ୍ବରମ୍
ସେ ପୁଅକୁ ଜଗାଇ, ଦେବୀଙ୍କୁ ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖାଇଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଦୁର୍ଗା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମଣିମାଳା ଦେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ ଦେଵାନ୍ଵୈ ପର୍ଵତାଂସ୍ତଥା
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ପାହାଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ।
ଦୁନ୍ଦୁଭିଂ ଵାଦଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଂଗଲମ୍
ସେ ଢୋଳ ଓଡ଼ାଇଲେ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ହେବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।
ଵ୍ରତଂ ସମାପ୍ଯ ସା ଦୁର୍ଗା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ସସ୍ମିତା
ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଦୁର୍ଗା ହସି ହସି ଦାନ ଦେଲେ।
ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଵରଂ ରମ୍ଯଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ସେ ତାମ୍ବୁଳ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ, ଯାହା କପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିରେ ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଥିଲା।
ପଯଃଫେନନିଭାଂ ଶଯ୍ଯାଂ ରମ୍ଯାଂ ସଦ୍ରତ୍ନମଞ୍ଚକେ ରହସି ସ୍ଵାମିନା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୁଷ୍ଵାପ ପରମେଶ୍ଵରୀ
ଦୁଧର ଝାଗ ଭଳି ଧଳା ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ସଜିଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟାରେ, ପରମେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କ ସହ ଗୁପ୍ତରେ ଶୁଇଥିଲେ।
କୈଲାସସ୍ଯୈକଦେଶେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚନ୍ଦନକାନନେ
କୈଳାସ ପର୍ବତର ଏକ ଆନନ୍ଦମୟ ଅଂଶରେ, ଚନ୍ଦନ ଗଛର ଦେଉଳି ମଧ୍ୟରେ,
ଭ୍ରମରଧ୍ଵନିସଂଯୁକ୍ତେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତାଶ୍ରଯେ
ଯେଉଁଠାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଗୁଞ୍ଜନ ଏବଂ ପୁରୁଷ କୋଇଲିଙ୍କର ଡାକ ଭରିଥିଲା,
ରେତଃପତନକାଲେ ଚ ସ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା
ବୀର୍ୟ ପତନ ସମୟରେ, ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ମାୟାରେ,
ଜଟାଵନ୍ତଂ ଵିନା ତୈଲଂ କୁଚୈଲଂ ଭିକ୍ଷୁକଂ ମୁନେ
ମୁନି, ତେଣୁ ତେଲ ବିନା ଜଟା ଧାରଣ କରିଥିବା, ମେଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଏକ ଭିକ୍ଷୁକ ଭଳି ଦେଖାଦେଲେ,
ଅତୀଵ କୃଶଗାତ୍ରଂ ଚ ବିଭ୍ରତ୍ତିଲକମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଦେହ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତିଳକ ଲାଗିଥିଲା,
ଆଜୁହାଵ ମହାଦେଵମତିଵୃଦ୍ଧୋଽନ୍ନଯାଚକଃ
ସେ ଅତି ବୃଦ୍ଧ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଁଥିବା ମଣିଷ ଭଳି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଵାଚ ସପ୍ତରାତ୍ରିଵ୍ରତେଽତୀତେ ପାରଣାକାଂକ୍ଷିଣଂ କ୍ଷୁଧା
ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ସାତ ରାତିର ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ମୁଁ ପାରଣ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଏବଂ ଭୁଖା।