ଉଚ୍ଚୈଃ ସିଂହାସନେଷ୍ଵେତେ ପୂଜିତାଃ ଶଙ୍କରେଣ ଚ
ଉଚ୍ଚ ସିଂହାସନରେ ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଦାନାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ଶୁନାସୀରଃ କୁବେରଃ କୋଶରକ୍ଷକଃ
ଦାନର ଦେଖାଶୁନା ଶୁନାସୀର, ଧନର ରକ୍ଷା କୁବେର କରୁଥିଲେ।
ଦଧ୍ନାଂ ନଦ୍ଯଃ ସହସ୍ରାଣି ଦୁଗ୍ଧାନାଂ ଚ ତଥୈଵ ଚ
ହଜାର ହଜାର ଦହି ନଦୀ ଓ ଦୁଧ ନଦୀ ଥିଲା।
ମାଧ୍ଵୀକାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ତୈଲାନାଂ ଚ ଶତାନି ଚ
ହଜାର ମାଧ୍ବୀକ ମଦ ଓ ଶତ ତେଲ ଭଣ୍ଡା ଥିଲା।
ପୀଯୂଷାଣାଂ ଚ କୁମ୍ଭାନି ଶତଲକ୍ଷାଣି ନାରଦ ଯଵଗୋଧୂମଚୂର୍ଣାନାଂ ଘୃତାକ୍ତାନାଂ ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ଶତ ଲକ୍ଷ ପିଉଷ ଘଡ଼ ଓ ଯବ ଗହୁଁ ଚୁରା ଘିରେ ମିଶାଇ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ଚ ପୂର୍ଣାନାଂ ବଭୂଵୁର୍ଲକ୍ଷରାଶଯଃ
ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୁଭ ପାତ୍ର ଏଠାରେ ରଖାଯାଇଥିଲା।
ଶାଲୀନାଂ ପୃଥୁକାନାଂ ଚ ରାଶୀନାଂ ଦଶକୋଟଯଃ
ଦଶ କୋଟି ଚାଉଳ ଓ ଚିଡ଼ା ରାଶି ଥିଲା।
ସ୍ଵର୍ଣରୌପ୍ଯପ୍ରଵାଲାନାଂ ମଣୀନାଂ ଚ ମହାମୁନେ
ମହାମୁନି, ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ପ୍ରବାଳ ଓ ମଣିର ଏକାଠି ରାଶି ଥିଲା।
ପାଯସଂ ପିଷ୍ଟକଂ ଚୈଵ ଶାଲ୍ଯନ୍ନଂ ସୁମନୋହରମ୍
ମିଠା ପାୟସ, ପିଠା ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚାଉଳ ଭୋଜନ ଥିଲା।
ବୁଭୁଜେ ଦେଵର୍ଷିଗଣୈଃ ଶିଵୋ ନାରାଯଣେନ ଚ
ଶିବ, ନାରାୟଣ ଓ ଦେବର୍ଷିମାନେ ଏହି ଭୋଜନ ଖାଇଥିଲେ।
ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଦଦୌ ତେଭ୍ଯଃ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ସେମାନେ ପାଇଁ କର୍ପୁର ଓ ଅନ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା ତାମ୍ବୁଳ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଂ କ୍ଷୀରୋଦଶାଯିନମ୍
କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ ରତ୍ନ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସ୍ତୂଯମାନଂ ଚ ସିଦ୍ଧୈର୍ଦେଵଗଣୈସ୍ତଥା
ଋଷି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଦେବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ଚ ସଂଗୀତଂ ଶ୍ରୁତଵନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରେରିତୋ ଯୁକ୍ତଂ ଵ୍ରତଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯମୀପ୍ସିତମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ଇଚ୍ଛିତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ତପସ୍ସ୍ଵରୂପ ତପସାଂ କର୍ମଣାଂ ଚ ଫଲପ୍ରଦ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ: ତପସ୍ୟାର ମୂଳ ହେଉଛି ତାହାର ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେବା।
ଵ୍ରତାନାଂ ଜପଯଜ୍ଞାନାଂ ପୂଜାନାଂ ସର୍ଵପୂଜିତ
ବ୍ରତ, ଜପ, ଯଜ୍ଞ, ଓ ପୂଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଏହା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନିତ।
ସୁପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଵ୍ରତଂ କର୍ତ୍ତୁଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିଚ୍ଛତି ପାର୍ଵତୀ
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ପାର୍ବତୀ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୁଣ୍ୟ ବ୍ରତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି।
ରତିଭଂଗେ କୃତେ ଦେଵୈର୍ଵ୍ଯର୍ଥଵୀର୍ଯ୍ଯଶୁଚାର୍ଦିତା
ରତିର ବିଘ୍ନ ହେବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଥକ ଶକ୍ତି ଓ ଅଶୁଦ୍ଧତାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ସତ୍ପୁତ୍ରଂ ସ୍ଵାମିସୌଭାଗ୍ଯଂ ସୁଵ୍ରତା ଯାଚତେ ଵ୍ରତେ
ବ୍ରତରେ, ସୁଶୀଳା ଜନନୀ ଏକ ସତ୍ପୁତ୍ର ଓ ସ୍ୱାମୀଙ୍କର ସୁଭାଗ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି।
ପୁରା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଦେହଂ ଚ ପିତୃଯଜ୍ଞେ ଚ ମାନିନୀ
ପୂର୍ବେ, ଗର୍ବିତା ହୋଇ, ସେ ନିଜ ଶରୀରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ, ପିତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞରେ।
ସର୍ଵଂ ଜାନାସି ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ତ୍ଵାଂ ଵଦାମି କିମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣିଛ; ତୁମେ ସବୁଜଣା, ମୁଁ କଣ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ?
ଦୁର୍ନିଵାର୍ଯ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଶ ସ୍ତ୍ରୀସ୍ଵଭାଵଶ୍ଚ ଚାପଲଃ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଜନନୀମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ଅତି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଓ ଚଞ୍ଚଳ।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ଜିତକ୍ରୋଧୈଃ ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ମୋହକାରଣମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଜନନୀର ରୂପକୁ ମୋହର କାରଣ ଭାବନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ କାମଦେଵସ୍ଯ ଦୁର୍ଭେଦ୍ଯଂ ଜଯକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର କାମଦେବଙ୍କର, ଏହା ଭେଦ କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ ଓ ଜୟର କାରଣ।
ମୋକ୍ଷଦ୍ଵାରକପାଟଂ ଚ ହରିଭକ୍ତିନିରୋଧନମ୍
ଏହା ମୋକ୍ଷର ଦ୍ୱାର, କିନ୍ତୁ ହରିଭକ୍ତିକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ।
ଵୈରାଗ୍ଯନାଶବୀଜଂ ଚ ଶଶ୍ଵଦ୍ରାଗଵିଵର୍ଦ୍ଧନମ୍
ଏହା ବୈରାଗ୍ୟ ନାଶର ମୂଳ, ଏବଂ ସଦା ଆସକ୍ତିକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ।
ଅପ୍ରତ୍ଯଯାନାଂ କ୍ଷେତ୍ରଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ କପଟମୂର୍ତିମତ୍
ଏହା ଅନିଶ୍ଚିତାର କ୍ଷେତ୍ର, ନିଜେ ଚତୁର୍ତ୍ତାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ସର୍ଵୈରସାଧ୍ଯମାନଂ ଚ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଦା
ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସଦା ଅତି କଷ୍ଟରେ ରୋଷା କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ସର୍ଵଂ ନିଵେଦିତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖାଯାଇଛି; ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ତୁମେ କହ।