ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗଜ୍ଞାନଵିଶାରଦଃ
ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍ଭଯାର୍ତ୍ତଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାନ୍
ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ଓ ପୁନି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି,
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ମହେଶସ୍ଯ ତ୍ରାସଲଜ୍ଜାଯୁତସ୍ଯ ଚ
ମହେଶ ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିତ ହୋଇ ଉଠିବା ସମୟରେ,
ପଶ୍ଚାତ୍ତାଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି କଥାମତିମନୋହରାମ୍
ପରେ, ମୁଁ ସେ ଅତି ମନୋହର କଥା କହିବି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପଲାଯଧ୍ଵମିତି ପ୍ରାହ କୃପଯା ପାର୍ଵତୀଭଯାତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: କୃପାବଶତାରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭୟରୁ, 'ପଳାଇଯାଉ' ବୋଲି କହିଥିଲେ।
ଦେଵାଃ ପଲାଯିତା ଭୀତାଃ ପାର୍ଵତୀଶାପହେତୁନା
ଦେବମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଶାପରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।
ତଲ୍ପାଦୁତ୍ଥାଯ ସା ଦୁର୍ଗା ନ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରସ୍ସୁରାନ୍
ଶୟନରୁ ଉଠି, ଦୁର୍ଗା ସାମ୍ନାରେ ଦେବମାନେ ନାହିଁ ଦେଖିଲେ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ଦେଵା ଵ୍ଯର୍ଥଵୀର୍ଯ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଵିତି
ଆଜିଠୁ ଏହି ଦେବମାନେ ଅପରାକ୍ରମୀ ହେଉନ୍।
ତତଃ ଶିଵଃ ଶିଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ତାପରେ ଶିବ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିଵସ୍ତାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅତୀଵ ଭୀତଃ ସଂତ୍ରସ୍ତ ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵଚଃ କଥଂ ରୁଷ୍ଟା ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠକନ୍ଯେ ଧନ୍ଯେ ମନୋହରେ
ଅତି ଭୟଭୀତ ଓ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ହେ ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ଧନ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷକା, ତୁମେ କିପରି ରୁଷ୍ଟ ହେଲୁ?'
ମମ ସୌଭାଗ୍ଯରୂପେ ଚ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତେ
ତୁମେ ମୋର ଭାଗ୍ୟର ଆକାର, ମୋର ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂଘେ ନିଖିଲେ କିମସାଧ୍ଯମିହାଵଯୋଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ କଣସି କଥା ଅସମ୍ଭବ ଅଛି କି?
ଦୈଵାଦଜ୍ଞାତଦୋଷସ୍ଯ ଶାନ୍ତିଂ ମେ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଅଜଣା ଦୋଷ ଘଟିଛି; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ହୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ଶଵତୁଲ୍ଯୋଽଶିଵଃ ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ସଦା ମୃତଦେହ ସମାନ, ଅଶୁଭ ଓ ନିର୍ଜୀବ।
ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତଥା ପୁଷ୍ଟିଃ ଶାନ୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷାନ୍ତିରେଵ ଚ
ତୁମେ ହେଉଛ, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, ଶାନ୍ତି ଓ ଖ୍ଷମା।
ସର୍ଵାଧାରସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵବୀଜସ୍ଵରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ତ୍ଵତ୍କୋପଵିଷସଂଦଗ୍ଧଂ ଦ୍ରୁତଂ ଜୀଵଯ ମାଂ ମୃତମ୍
ତୁମର କ୍ରୋଧର ବିଷରେ ପୁଡ଼ି, ମୁଁ ମୃତ ସମାନ; ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ।
ଶଂକରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷମାଯୁକ୍ତା ଚ ପାର୍ଵତୀ
ଶଙ୍କରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ କ୍ଷମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଆତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ସର୍ଵଦେହେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: 'ଯିଏ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।'
କାମିନୀ ମାନସଂ କାମମପ୍ରଜ୍ଞଂ ସ୍ଵାମିନଂ ଵଦେତ୍
ଏକ ଜଣ ନାରୀ ତାଙ୍କର ମନର ଇଚ୍ଛା ଓ ଅଜ୍ଞାନ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କୁହନ୍ତି।
ସୁଗୋପ୍ଯଂ ସର୍ଵନାରୀଣାଂ ଲଜ୍ଜାଜନନକାରଣମ୍
ଏହି କଥା ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତ ରଖିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଲଜ୍ଜାର କାରଣ।
ସୁଖେଷୁ ମଧ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଭଵେଷୁ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ନାରୀମାନେ ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ—
ତଦ୍ଭଂଗେନ ଚ ଯଦ୍ଦୁଃଖଂ ତତ୍ସମଂ ନାସ୍ତି ଚ ସ୍ତ୍ରିଯାଃ
ଏହା ହରାଇବା ଦୁଃଖ ସମାନ, ନାରୀ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦୁଃଖ ନାହିଁ।
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରଃ କ୍ଷୀଯମାଣୋ ଦିନେ ଦିନେ
ଯେପରି ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦିନକୁ ଦିନ କ୍ଷୀଣ ହୁଏ—
ଚିନ୍ତାଜ୍ଵରଶ୍ଚ ସର୍ଵେଷାମୁପତାପଶ୍ଚ ଵାସସାମ୍
ସେପରି ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖର ଜ୍ୱର ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଭୋଗାଏ।
ରତିଭଂଗୋ ଦୁଃଖମେକଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଵୀର୍ଯ୍ଯପାତନମ୍
ଆନନ୍ଦ ଭଙ୍ଗ ହେବା ଏକ ଦୁଃଖ, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ଶକ୍ତି ହ୍ରାସ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକାନ୍ତଂ କାନ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽପି ନ ଚ ମେ ସୁତଃ
ତୁମେ ତିନି ଲୋକର ପ୍ରିୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋ ପାଖରେ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ।
ଜନ୍ମାନ୍ତରସୁଖଂ ପୁଣ୍ଯଂ ତପୋଦାନସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଶୁଭ ଫଳ ପୂଣ୍ୟ, ତପସ୍ୟା ଓ ଦାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ସୁପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵାମିନୋଂଽଶଶ୍ଚ ସ୍ଵାମିତୁଲ୍ଯସୁଖପ୍ରଦଃ
ଭଲ ସନ୍ତାନ ମାଲିକଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ମାଲିକ ସମାନ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।