ଶକ୍ରୋ ରାଜା କୁବେରଂ ଚ କୁବେରୋ ଵରୁଣଂ ତଥା
ଶକ୍ର ରାଜା, କୁବେର ଏବଂ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
ହୁତାଶନଂ ଯମଶ୍ଚୈଵ ଭାସ୍କରଂ ଚ ହୁତାଶନଃ
ହୁତାଶନ, ଯମ ଏବଂ ଭାସ୍କର, ହୁତାଶନ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରେରଯନ୍ତି ଦେଵାଂଶ୍ଚ ରତିଭଞ୍ଜନେ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ରତି ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋ ଵକ୍ରଶିରାଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରାହ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିବା ଶକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଜଗଦୀଶ ଜଗଦ୍ବୀଜ ଭକ୍ତାନାଂ ଭଯଭଞ୍ଜନ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଜଗତ୍ ନାଥ, ଜଗତ୍ ର ମୂଳ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ,
ହରିର୍ଜଗାମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତମାଜଗାମ ଚ ଭାସ୍କରଃ
ହରି ଆସିଲେ, ଯେପରି କହାଯାଇଥିଲା, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯ ଉଵାଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଭାଗ ପାର୍ଵତୀଶ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସ ଜଗାମ ଭଯାତ୍ତତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଆତ୍ମାରାମ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଣ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତ୍ତନ
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା, ସ୍ୱୟଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର,
ପଵନ ଉଵାଚ ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ବୀଜରୂପ ସନାତନ
ପବନ କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ମୂଳ ରୂପ,
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗଜ୍ଞାନଵିଶାରଦଃ
ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍ଭଯାର୍ତ୍ତଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାନ୍
ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ଓ ପୁନି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି,
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ମହେଶସ୍ଯ ତ୍ରାସଲଜ୍ଜାଯୁତସ୍ଯ ଚ
ମହେଶ ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିତ ହୋଇ ଉଠିବା ସମୟରେ,
ପଶ୍ଚାତ୍ତାଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି କଥାମତିମନୋହରାମ୍
ପରେ, ମୁଁ ସେ ଅତି ମନୋହର କଥା କହିବି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପଲାଯଧ୍ଵମିତି ପ୍ରାହ କୃପଯା ପାର୍ଵତୀଭଯାତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: କୃପାବଶତାରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭୟରୁ, 'ପଳାଇଯାଉ' ବୋଲି କହିଥିଲେ।
ଦେଵାଃ ପଲାଯିତା ଭୀତାଃ ପାର୍ଵତୀଶାପହେତୁନା
ଦେବମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଶାପରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।
ତଲ୍ପାଦୁତ୍ଥାଯ ସା ଦୁର୍ଗା ନ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରସ୍ସୁରାନ୍
ଶୟନରୁ ଉଠି, ଦୁର୍ଗା ସାମ୍ନାରେ ଦେବମାନେ ନାହିଁ ଦେଖିଲେ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ଦେଵା ଵ୍ଯର୍ଥଵୀର୍ଯ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଵିତି
ଆଜିଠୁ ଏହି ଦେବମାନେ ଅପରାକ୍ରମୀ ହେଉନ୍।
ତତଃ ଶିଵଃ ଶିଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ତାପରେ ଶିବ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିଵସ୍ତାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଅତୀଵ ଭୀତଃ ସଂତ୍ରସ୍ତ ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵଚଃ କଥଂ ରୁଷ୍ଟା ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠକନ୍ଯେ ଧନ୍ଯେ ମନୋହରେ
ଅତି ଭୟଭୀତ ଓ ଆତଙ୍କିତ ହୋଇ, ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ: 'ହେ ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ଧନ୍ୟ ଓ ଆକର୍ଷକା, ତୁମେ କିପରି ରୁଷ୍ଟ ହେଲୁ?'
ମମ ସୌଭାଗ୍ଯରୂପେ ଚ ପ୍ରାଣାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତେ
ତୁମେ ମୋର ଭାଗ୍ୟର ଆକାର, ମୋର ପ୍ରାଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡସଂଘେ ନିଖିଲେ କିମସାଧ୍ଯମିହାଵଯୋଃ
ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ କଣସି କଥା ଅସମ୍ଭବ ଅଛି କି?
ଦୈଵାଦଜ୍ଞାତଦୋଷସ୍ଯ ଶାନ୍ତିଂ ମେ କର୍ତ୍ତୁମର୍ହସି
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଅଜଣା ଦୋଷ ଘଟିଛି; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦେବା ଉଚିତ।
ତ୍ଵଯା ଵିନା ହୀଶ୍ଵରଶ୍ଚ ଶଵତୁଲ୍ଯୋଽଶିଵଃ ସଦା
ତୁମେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ସଦା ମୃତଦେହ ସମାନ, ଅଶୁଭ ଓ ନିର୍ଜୀବ।
ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ତଥା ପୁଷ୍ଟିଃ ଶାନ୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷାନ୍ତିରେଵ ଚ
ତୁମେ ହେଉଛ, ସନ୍ତୋଷ, ପୋଷଣ, ଶାନ୍ତି ଓ ଖ୍ଷମା।
ସର୍ଵାଧାରସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵବୀଜସ୍ଵରୂପିଣୀ
ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତ ବୀଜର ମୂଳ ଅଟୁଟ ଅଂଶ।
ତ୍ଵତ୍କୋପଵିଷସଂଦଗ୍ଧଂ ଦ୍ରୁତଂ ଜୀଵଯ ମାଂ ମୃତମ୍
ତୁମର କ୍ରୋଧର ବିଷରେ ପୁଡ଼ି, ମୁଁ ମୃତ ସମାନ; ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ବଞ୍ଚାଅ।
ଶଂକରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ଷମାଯୁକ୍ତା ଚ ପାର୍ଵତୀ
ଶଙ୍କରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ କ୍ଷମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ଆତ୍ମାରାମଂ ପୂର୍ଣକାମଂ ସର୍ଵଦେହେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: 'ଯିଏ ନିଜରେ ଆନନ୍ଦିତ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେହରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।'