ସୁଗନ୍ଧିକୁସୁମାଶ୍ଲେଷିଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପବନରେ ସେଠି ସ୍ଥାନ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଯୋସ୍ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗାରଂ ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରାପୁଃ ସୁରାଃ ପରାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ତଂ ନତ୍ଵା କଥଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଚାହିଥିବା କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ରତୌ ରତଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ନ ଯୋଗୀ ଵିରରାମ ହ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ରତି କ୍ରିୟାରେ ଶିବ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗୀ ରତିରୁ ବିରତ ହେଲେନି।
ମୈଥୁନସ୍ଯ ଵିରାମେ ଚ ଦମ୍ପତ୍ଯୋର୍ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ଯୁଗଳର ମିଳନ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ହେ ଜଗଦୀଶ୍ୱର,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଯି ଯେ ଶରଣାପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ଦୁଖଂ କୁତୋ ଵିଧେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେମିତି ଦୁଃଖ ହେବ?
ଯେନୋପାଯେନ ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଭୂମୌ ପତତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁପ୍ରକାରେ ହେଉ, ସେ ଶୁକ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭୂମିରେ ପଡିଯାଏ।
ଯଦା ଚ ଶମ୍ଭୋର୍ଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ତତ୍ପାର୍ଵତ୍ଯା ଉଦରେ ପତେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶୁକ୍ର ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଡିଯାଏ,
ତତଃ ଶକ୍ରାଦଯଃ ସର୍ଵେ ସୁରା ନାରାଯଣାଜ୍ଞଯା
ତାପରେ ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ,
ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତଦ୍ରୋଣୀବହିର୍ଦେଶେ ସୁରାଃ ପରାଃ
ସେଠି, ପର୍ବତ ଗହ୍ବରର ବାହାର ଦିଗରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ...
ଶକ୍ରୋ ରାଜା କୁବେରଂ ଚ କୁବେରୋ ଵରୁଣଂ ତଥା
ଶକ୍ର ରାଜା, କୁବେର ଏବଂ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
ହୁତାଶନଂ ଯମଶ୍ଚୈଵ ଭାସ୍କରଂ ଚ ହୁତାଶନଃ
ହୁତାଶନ, ଯମ ଏବଂ ଭାସ୍କର, ହୁତାଶନ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରେରଯନ୍ତି ଦେଵାଂଶ୍ଚ ରତିଭଞ୍ଜନେ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ରତି ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋ ଵକ୍ରଶିରାଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରାହ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିବା ଶକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଜଗଦୀଶ ଜଗଦ୍ବୀଜ ଭକ୍ତାନାଂ ଭଯଭଞ୍ଜନ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଜଗତ୍ ନାଥ, ଜଗତ୍ ର ମୂଳ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ,
ହରିର୍ଜଗାମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତମାଜଗାମ ଚ ଭାସ୍କରଃ
ହରି ଆସିଲେ, ଯେପରି କହାଯାଇଥିଲା, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯ ଉଵାଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଭାଗ ପାର୍ଵତୀଶ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସ ଜଗାମ ଭଯାତ୍ତତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଆତ୍ମାରାମ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଣ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତ୍ତନ
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା, ସ୍ୱୟଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର,
ପଵନ ଉଵାଚ ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ବୀଜରୂପ ସନାତନ
ପବନ କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ମୂଳ ରୂପ,
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗଜ୍ଞାନଵିଶାରଦଃ
ଏପରି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଯୋଗ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଜଣେ,
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁରାନ୍ଭଯାର୍ତ୍ତଶ୍ଚ ପୁନଃ ସ୍ତୋତୁଂ ସମୁଦ୍ଯତାନ୍
ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ଓ ପୁନି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଦେଖି,
ଉତ୍ତିଷ୍ଠତୋ ମହେଶସ୍ଯ ତ୍ରାସଲଜ୍ଜାଯୁତସ୍ଯ ଚ
ମହେଶ ଭୟ ଓ ଲଜ୍ଜାରେ ଭରିତ ହୋଇ ଉଠିବା ସମୟରେ,
ପଶ୍ଚାତ୍ତାଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି କଥାମତିମନୋହରାମ୍
ପରେ, ମୁଁ ସେ ଅତି ମନୋହର କଥା କହିବି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପଲାଯଧ୍ଵମିତି ପ୍ରାହ କୃପଯା ପାର୍ଵତୀଭଯାତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: କୃପାବଶତାରେ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଭୟରୁ, 'ପଳାଇଯାଉ' ବୋଲି କହିଥିଲେ।
ଦେଵାଃ ପଲାଯିତା ଭୀତାଃ ପାର୍ଵତୀଶାପହେତୁନା
ଦେବମାନେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ଶାପରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ।
ତଲ୍ପାଦୁତ୍ଥାଯ ସା ଦୁର୍ଗା ନ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରସ୍ସୁରାନ୍
ଶୟନରୁ ଉଠି, ଦୁର୍ଗା ସାମ୍ନାରେ ଦେବମାନେ ନାହିଁ ଦେଖିଲେ।
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ତେ ଦେଵା ଵ୍ଯର୍ଥଵୀର୍ଯ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଵିତି
ଆଜିଠୁ ଏହି ଦେବମାନେ ଅପରାକ୍ରମୀ ହେଉନ୍।
ତତଃ ଶିଵଃ ଶିଵାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ତାପରେ ଶିବ ଶିବାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଆଖି ରୋଷରେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଶିଵସ୍ତାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଲୋଚନାମ୍
ଶିବ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ।