ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଏସବୁ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପାପସନ୍ତାପହରଣଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍
ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହା ପାପର କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲଦଂ ସାରଂ ସର୍ଵଶ୍ରୁତିମନୋହରମ୍
ଏହି ଗାଥା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଏକ ମূল ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ଶୁଣିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦୈତ୍ଯାର୍ଦିତାନାଂ ଦେଵାନାଂ ତେଜୋରାଶିସମୁଦ୍ଭଵା
ଦେବତାମାନେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେବାବେଳେ, ଦେବତାଙ୍କ ତେଜରୁ ଏହି ଗାଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ସା ଚ ନାମ୍ନା ସତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵାମିନୋ ନିନ୍ଦଯା ପୁରା
ସେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସତୀ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶଙ୍କରାଯ ଦଦୌ ତାଂ ଚ ପାର୍ଵତୀଂ ପର୍ଵତୋ ମୁଦା
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଶଯ୍ଯାଂ ରତିକରୀଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାମ୍
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ରତି ଶୟ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଵର୍ଷପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଦୈଵମାନେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ଦେବତାଙ୍କ ଗଣନାରେ ଏହି ଦମ୍ପତି ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ରତିରେ ରହିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂଗସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ମଦନାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ଶିଵଃ
ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରରେ, ଶିବ ମଦନରେ ମୂର୍ଛିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ହଂସକାରଣ୍ଡଵାକୀର୍ଣେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତାକୁଲେ
ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ପୁରୁଷ କୋଇଲାର କୁହୁ କୁହୁ ଶବ୍ଦରେ ମୁହଁ ହୋଇଥିଲା।
ସୁଗନ୍ଧିକୁସୁମାଶ୍ଲେଷିଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପବନରେ ସେଠି ସ୍ଥାନ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଯୋସ୍ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗାରଂ ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରାପୁଃ ସୁରାଃ ପରାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ତଂ ନତ୍ଵା କଥଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଚାହିଥିବା କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ରତୌ ରତଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ନ ଯୋଗୀ ଵିରରାମ ହ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ରତି କ୍ରିୟାରେ ଶିବ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗୀ ରତିରୁ ବିରତ ହେଲେନି।
ମୈଥୁନସ୍ଯ ଵିରାମେ ଚ ଦମ୍ପତ୍ଯୋର୍ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ଯୁଗଳର ମିଳନ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ହେ ଜଗଦୀଶ୍ୱର,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଯି ଯେ ଶରଣାପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ଦୁଖଂ କୁତୋ ଵିଧେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେମିତି ଦୁଃଖ ହେବ?
ଯେନୋପାଯେନ ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଭୂମୌ ପତତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁପ୍ରକାରେ ହେଉ, ସେ ଶୁକ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭୂମିରେ ପଡିଯାଏ।
ଯଦା ଚ ଶମ୍ଭୋର୍ଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ତତ୍ପାର୍ଵତ୍ଯା ଉଦରେ ପତେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶୁକ୍ର ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଡିଯାଏ,
ତତଃ ଶକ୍ରାଦଯଃ ସର୍ଵେ ସୁରା ନାରାଯଣାଜ୍ଞଯା
ତାପରେ ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ,
ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତଦ୍ରୋଣୀବହିର୍ଦେଶେ ସୁରାଃ ପରାଃ
ସେଠି, ପର୍ବତ ଗହ୍ବରର ବାହାର ଦିଗରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ...
ଶକ୍ରୋ ରାଜା କୁବେରଂ ଚ କୁବେରୋ ଵରୁଣଂ ତଥା
ଶକ୍ର ରାଜା, କୁବେର ଏବଂ ବରୁଣ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି।
ହୁତାଶନଂ ଯମଶ୍ଚୈଵ ଭାସ୍କରଂ ଚ ହୁତାଶନଃ
ହୁତାଶନ, ଯମ ଏବଂ ଭାସ୍କର, ହୁତାଶନ ମଧ୍ୟ ପୁନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ଦେଵାଃ ପ୍ରେରଯନ୍ତି ଦେଵାଂଶ୍ଚ ରତିଭଞ୍ଜନେ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ରତି ଭଙ୍ଗ କରିବାରେ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋ ଵକ୍ରଶିରାଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରାହ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥିବା ଶକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଜଗଦୀଶ ଜଗଦ୍ବୀଜ ଭକ୍ତାନାଂ ଭଯଭଞ୍ଜନ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଜଗତ୍ ନାଥ, ଜଗତ୍ ର ମୂଳ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ,
ହରିର୍ଜଗାମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତମାଜଗାମ ଚ ଭାସ୍କରଃ
ହରି ଆସିଲେ, ଯେପରି କହାଯାଇଥିଲା, ଭାସ୍କର ମଧ୍ୟ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯ ଉଵାଚ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହାଭାଗ ପାର୍ଵତୀଶ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ନାଥ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସ ଜଗାମ ଭଯାତ୍ତତଃ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଶ୍ରୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୟରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଆତ୍ମାରାମ ସ୍ଵଯଂପୂର୍ଣ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତ୍ତନ
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ନିଜେ ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିବା, ସ୍ୱୟଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯାଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର,
ପଵନ ଉଵାଚ ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ବୀଜରୂପ ସନାତନ
ପବନ କହିଲେ: ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷର ପ୍ରାଚୀନ ମୂଳ ରୂପ,