ଵର୍ଦ୍ଧତେ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଦିର୍ଯଶସ୍ଵୀ ତତ୍ପ୍ରସାଦତଃ ଲଭେତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଦାସ୍ଯଂ ସ ଭକ୍ତିଂ କୃଷ୍ଣେ ସୁନିଶ୍ଚଲାମ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ ପୁଅ, ପଉତି, ଓ ଯଶ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ; ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଓ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ପାଇଥାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମୋହନକଵଚଂ ନାମ ସପ୍ତଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦରେ, ଦୁର୍ଗା କଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ମୋହନ କବଚ ନାମକ ସତ୍ତର ଅଧ୍ୟାୟ।
ଶ୍ରୀଗଣେଶାଯ ନମଃ ଶ୍ରୀଗୁରୁଭ୍ଯୋ ନମଃ ନାରାଯଣଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ନରଂ ଚୈଵ ନରୋତ୍ତମମ୍
ଶ୍ରୀ ଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵୋତ୍କୃଷ୍ଟମଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ମୂଢାନାଂ ଜ୍ଞାନଵର୍ଦନମ୍
ନାରଦ କହିଲେ: ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ମୂଢ଼ମାନେ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ବୃଦ୍ଧି କରେ।
ଅଧୁନା ଶ୍ରୀଗଣେଶସ୍ଯ ଖଣ୍ଡଂ ଶ୍ରୋତୁମିହାଗତଃ
ଏବେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ଶ୍ରୀ ଗଣେଶଙ୍କ ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଆସିଛି।
କଥଂ ଜଜ୍ଞେ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଉଦରେ ଶୁଭେ
କିପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଶୁଭ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ?
ସ ଚାଂଶଃ କସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ କଥଂ ଜନ୍ମ ଲଲାଭ ସଃ
ସେ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶ ଥିଲେ, କିପରି ଜନ୍ମ ପାଇଲେ?
କିଂ ଵା ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମତେଜୋ ଵା କିଂ ତସ୍ଯ ଚ ପରାକ୍ରମଃ
ସେହି ବ୍ରହ୍ମା ତେଜ କଣ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ କଣ?
କଥଂ ତସ୍ଯ ପୁରଃପୂଜା ଵିଶ୍ଵେଷୁ ନିଖିଲେଷୁ ଚ
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କିପରି ତାଙ୍କର ପୂଜା ପ୍ରଥମେ ହେଉଥିଲା?
ପୁରାଣେଷୁ ନିଗୂଢଂ ଚ ତଜ୍ଜନ୍ମ ପରିକୀର୍ତ୍ତିତମ୍
ପୁରାଣମାନେ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି।
ଏତତ୍ସର୍ଵଂ ସମାଚକ୍ଷ୍ଵ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ଏସବୁ କଥା ମୋତେ କହ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପାପସନ୍ତାପହରଣଂ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶନମ୍
ଶ୍ରୀ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହା ପାପର କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ ଓ ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନଶ୍ଟ କରେ।
ସର୍ଵମଙ୍ଗଲଦଂ ସାରଂ ସର୍ଵଶ୍ରୁତିମନୋହରମ୍
ଏହି ଗାଥା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ଏକ ମূল ତତ୍ତ୍ୱ, ଏବଂ ଶୁଣିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦୈତ୍ଯାର୍ଦିତାନାଂ ଦେଵାନାଂ ତେଜୋରାଶିସମୁଦ୍ଭଵା
ଦେବତାମାନେ ଦେଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହେବାବେଳେ, ଦେବତାଙ୍କ ତେଜରୁ ଏହି ଗାଥା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
ସା ଚ ନାମ୍ନା ସତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵାମିନୋ ନିନ୍ଦଯା ପୁରା
ସେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସତୀ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବମାନିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶଙ୍କରାଯ ଦଦୌ ତାଂ ଚ ପାର୍ଵତୀଂ ପର୍ଵତୋ ମୁଦା
ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ଶଯ୍ଯାଂ ରତିକରୀଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତାମ୍
ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଏକ ରତି ଶୟ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଵର୍ଷପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ଦୈଵମାନେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ଦେବତାଙ୍କ ଗଣନାରେ ଏହି ଦମ୍ପତି ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ରତିରେ ରହିଥିଲେ।
ଦୁର୍ଗାଂଗସ୍ପର୍ଶମାତ୍ରେଣ ମଦନାନ୍ମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ ଶିଵଃ
ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରରେ, ଶିବ ମଦନରେ ମୂର୍ଛିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ହଂସକାରଣ୍ଡଵାକୀର୍ଣେ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତାକୁଲେ
ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ପୁରୁଷ କୋଇଲାର କୁହୁ କୁହୁ ଶବ୍ଦରେ ମୁହଁ ହୋଇଥିଲା।
ସୁଗନ୍ଧିକୁସୁମାଶ୍ଲେଷିଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ସୁଗନ୍ଧି ଫୁଲ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିବା ପବନରେ ସେଠି ସ୍ଥାନ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଯୋସ୍ତଚ୍ଛୃଙ୍ଗାରଂ ଚିନ୍ତାଂ ପ୍ରାପୁଃ ସୁରାଃ ପରାମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ।
ତଂ ନତ୍ଵା କଥଯାମାସ ବ୍ରହ୍ମା ଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଚାହିଥିବା କଥା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ରତୌ ରତଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟୋ ନ ଯୋଗୀ ଵିରରାମ ହ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ରତି କ୍ରିୟାରେ ଶିବ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟ ରହିଲେ, ଏବଂ ଯୋଗୀ ରତିରୁ ବିରତ ହେଲେନି।
ମୈଥୁନସ୍ଯ ଵିରାମେ ଚ ଦମ୍ପତ୍ଯୋର୍ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ଯୁଗଳର ମିଳନ ଶେଷ ହେବାବେଳେ, ହେ ଜଗଦୀଶ୍ୱର,
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ମଯି ଯେ ଶରଣାପନ୍ନାସ୍ତେଷାଂ ଦୁଖଂ କୁତୋ ଵିଧେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେମାନେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କେମିତି ଦୁଃଖ ହେବ?
ଯେନୋପାଯେନ ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଭୂମୌ ପତତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଯେଉଁପ୍ରକାରେ ହେଉ, ସେ ଶୁକ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭୂମିରେ ପଡିଯାଏ।
ଯଦା ଚ ଶମ୍ଭୋର୍ଵୀର୍ଯ୍ଯଂ ତତ୍ପାର୍ଵତ୍ଯା ଉଦରେ ପତେତ୍
ଯେତେବେଳେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶୁକ୍ର ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ପଡିଯାଏ,
ତତଃ ଶକ୍ରାଦଯଃ ସର୍ଵେ ସୁରା ନାରାଯଣାଜ୍ଞଯା
ତାପରେ ଶକ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ,
ତତ୍ରୈଵ ପର୍ଵତଦ୍ରୋଣୀବହିର୍ଦେଶେ ସୁରାଃ ପରାଃ
ସେଠି, ପର୍ବତ ଗହ୍ବରର ବାହାର ଦିଗରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ...