ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତମ୍ବପର୍ଯନ୍ତଂ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଵରମେଵ ଚ
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କିଛି ଅସ୍ଥାୟୀ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାମହମାଦ୍ଯା ପରାତ୍ପରା
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ପ୍ରଥମ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ନିତ୍ଯା ଽନିତ୍ଯା ସର୍ଵରୂପା ସର୍ଵକାରଣକାରଣମ୍
ସେ ସଦା ଅବିନାଶୀ ଓ ଅବିନାଶୀ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ।
ପୁଣ୍ଯେ ଵୃନ୍ଦାଵନେ ରମ୍ଯେ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ପବିତ୍ର ଓ ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନରେ, ଗୋଲୋକରେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ।
ସାଵିତ୍ରୀ ଵେଦମାତାଽହଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମଲୋକତଃ
ମୁଁ ସାବିତ୍ରୀ, ବେଦମାତା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରୁ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ।
ନାନାଵିଧାଽହଂ କଲଯା ମାଯଯା ସର୍ଵଯୋଷିତଃ
ମୋର ନାନା ପ୍ରକାର ରୂପ ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜନନୀ।
ଭ୍ରୂଭଂଗଲୀଲଯା ସୃଷ୍ଟୋ ଯେନ ପୁଂସା ମହାନ୍ଵିରାଟ୍
ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟିର ଖେଳିଳା ଚଳାଚଳରେ, ଏହି ବଡ଼ ବିରାଟ୍ ପୁରୁଷ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ଅସଂଖ୍ଯାନି ଚ ତାନ୍ଯେଵ କୃତ୍ରିମାଣି ଚ ମାଯଯା 2.65.
ସେଗୁଡିକ ଅସଂଖ୍ୟ, ଏବଂ ମାୟାରେ କୃତ୍ରିମ।
ସପ୍ତସାଗରସଂଯୁକ୍ତା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁନ୍ଧରା
ସାତଟି ସାଗର ଓ ସାତଟି ଦ୍ବୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ।
ଏଵଂ ଵିଶ୍ଵଂ ବହୁଵିଧଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଂ ବ୍ରହ୍ମଣା କୃତମ୍
ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ବିଶ୍ୱ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା।
ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରଃ କୃଷ୍ଣ ଇତି ଜ୍ଞାନଂ ପରାତ୍ପରମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଳିକ।
ଦେଵାନାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵେଷାଂ ସାରଃ କୃଷ୍ଣ ଇତି ସ୍ମୃତଃ
ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୃଷ୍ଣକୁ ମୂଳ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ପଵିତ୍ରାଣି ଚ ତୀର୍ଥାନି ତଦ୍ଭକ୍ତସ୍ପର୍ଶଵାଯୁନା
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ତୀର୍ଥ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ନରୋ ନାରାଯଣୋ ଭଵେତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ମାତ୍ରେ ଏକ ମଣିଷ ନାରାୟଣ ହେଇଯାଏ।
ମାତାମହାନାଂ ଶତକଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ମାତାମାଙ୍କ ଶତ ଓ ପିତୃପକ୍ଷର ହଜାର।
ଇଦଂ ଜ୍ଞାନଂ ସାରଭୂତଂ କଥିତଂ ତେ ନରାଧିପ
ଏହି ମୂଳ ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି, ରାଜା।
ଅହଂ ଯମନୁଗୃହ୍ଣାମି ତସ୍ମୈ ଦାସ୍ଯାମି ନିର୍ମଲାମ୍ 2.65.
ଯାହାକୁ ମୁଁ କୃପା କରେ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧତା ଦେଇଥାଏ।
କରୋମି ଵଞ୍ଚନାଂ ଯଂ ଯଂ ତେଭ୍ଯୋ ଦାସ୍ଯାମି ସମ୍ପଦମ୍
ଯାହାକୁ ମୁଁ ଭ୍ରମ କରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସମ୍ପଦ ଦେଇନଥାଏ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଜ୍ଞାନଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହିଦିଆଯାଇଛି; ଯାଉ, ଶିଶୁ, ଇଚ୍ଛାମତେ।
ରାଜା ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ନତ୍ଵା ତାଂ ପ୍ରଯଯୌ ଗୃହମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନେ ପ୍ରକୃତିସୁରଥସଂଵାଦେ ଜ୍ଞାନକଥନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦ, ଦୁର୍ଗା ଉପାଖ୍ୟାନ, ପ୍ରକୃତି ଓ ସୁରଥଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ଜ୍ଞାନ କଥନ' ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପ୍ରକୃତେଃ କଵଚଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ବ୍ରୂହି ମେ ମୁନିସତ୍ତମ
ନାରଦ କହିଲେ— ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରକୃତିଙ୍କର କବଚ ଓ ସ୍ତୋତ୍ର ମୋତେ କହିଦିଅ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ମଧୁମାସେ ଚ ସଂପ୍ରୀତେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ନାରାୟଣ କହିଲେ— ମଧୁମାସରେ ଭକ୍ତିସହିତ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜା କରିବା ପରେ,
ତତ୍ରୈଵ କାଲେ ସା ଦୁର୍ଗା ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରାଣସଙ୍କଟେ
ସେହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଭୟରେ ପଡିଥିବାବେଳେ,
ପୁରା ତ୍ରିପୁରଯୁଦ୍ଧେ ଚ ମହାଘୋରତରେ ମୁନେ
ପୂର୍ବେ ତ୍ରିପୁର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅତି ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟରେ,
ଶକ୍ରେଣ ସର୍ଵଦେଵୈଶ୍ଚ ଘୋରେ ଚ ପ୍ରାଣସଙ୍କଟେ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣସଙ୍କଟରେ ପଡିଥିଲେ,
ସଂସ୍ତୁତା ପୂଜିତା ସା ଚ କଲ୍ପେ କଲ୍ପେ ପରାତ୍ପରା ସୁଖଦଂ ମୋକ୍ଷଦଂ ସାରଂ ଭଵସନ୍ତାରକାରଣମ୍
ସେ ପରାପରା ପ୍ରକୃତି ପ୍ରତି ଯୁଗ ଯୁଗରେ ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ, ସେ ଶୁଭ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଏହି ଗୁଣ ଭବସାଗର ଉତ୍ତୀରଣର କାରଣ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ତ୍ଵମେଵାଦ୍ଯା ସୃଷ୍ଟିଵିଧୌ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯା ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମିକା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ— ତୁମେ ଏକା, ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ତିନି ଗୁଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ।
କାର୍ଯ୍ଯାର୍ଥେ ସଗୁଣା ତ୍ଵଂ ଚ ଵସ୍ତୁତୋ ନିର୍ଗୁଣା ସ୍ଵଯମ୍
କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୁଣମୟ ହେଉଛ, ତଥାପି ତୁମେ ନିଜରେ ନିର୍ଗୁଣ।
ତେଜସ୍ସ୍ଵରୂପା ପରମା ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରଵିଗ୍ରହା
ତୁମେ ତେଜର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟାର ଅବତାର।