ଶିଶୁନା ବଲିନା ଦାତୁର୍ହନ୍ତି ପୁତ୍ରଂ ଚ ଚଣ୍ଡିକା
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶିଶୁ ଦାନ କରିଲେ, ଦାତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଚଣ୍ଡିକା ମାରିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଘୁଟିକେନ ଭଵେନ୍ମୃତ୍ଯୁର୍ଵିଘ୍ନଂ ସ୍ଯାଚ୍ଚିତ୍ରମସ୍ତକୈଃ
ଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ଅଜଗୁଳା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ବିଘ୍ନ ଆସେ।
ମାଯାତୀନାଂ ସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶ୍ରୂଯତାଂ ମୁନିସତ୍ତମ 2.64.
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ମାୟାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଶୁଣ।
ପିତୃମାତୃଵିହୀନଂ ଚ ଯୁଵକଂ ଵ୍ଯାଧିଵର୍ଜିତମ୍
ଏକ ଯୁବକ, ଜନକ ଓ ମାତା ନଥିବା, ରୋଗ ମୁକ୍ତ।
ଅଜାରଜଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଚ ସଚ୍ଛୂଦ୍ରପରିପୋଷିତମ୍
ଅବିଚାର ଜନ୍ମ ନୁହେଁ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଭଲ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବରେ ପୋଷିତ।
ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ଚ ତଂ କର୍ତ୍ତା ପୂଜଯେଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଚନ୍ଦନୈଃ
ତାକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ଉପାସକ ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ତଂ ଚ ଵର୍ଷଂ ଭ୍ରାମଯିତ୍ଵା ଭୃତ୍ଯଦ୍ଵାରେଣ ଯତ୍ନତଃ
ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଭୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସାବଧାନ ଭାବେ ତାକୁ ଘୁମାଇବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟମୀନଵମୀସନ୍ଧୌ ଦଦ୍ଯାନ୍ମାଯାତିମେଵ ଚ
ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ନବମୀ ତିଥି ଯୁଗମେ, ମାୟାତୀଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ବଲିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଧୃତ୍ଵା ଚ କଵଚଂ ବୁଧଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଜଣେ ବଳି ଦେଇ, ସ୍ତୁତି କରି, କବଚ ପିନ୍ଧିବା ପରେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ପୂଜାଫଲଂ କାଲଂ ଵଦ ପ୍ରଭୋ
ନାରଦ କହିଲେ: ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଶ୍ରୋତ୍ର, କବଚ, ପୂଜାର ଫଳ ଓ ଉଚିତ ସମୟ ବିଷୟରେ କହ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉତ୍ତରେଣାର୍ଚ୍ଚଯିତ୍ଵା ତାଂ ଶ୍ରଵଣାଯାଂ ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିସର୍ଜନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆର୍ଦ୍ରାଯୁକ୍ତନଵମ୍ଯାଂ ତୁ କୃତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ବୋଧନମ୍
ଆର୍ଦ୍ରା ନକ୍ଷତ୍ର ଯୁକ୍ତ ନବମୀ ତିଥିରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ।
ମୂଲାଯାଂ ତୁ ପ୍ରଵେଶେ ଚ ନରମେଧଫଲଂ ଲଭେତ୍
ମୂଳ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ମାନବ ବଳିର ଫଳ ମିଳେ।
କୃତ୍ଵା ଵିସର୍ଜନଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶ୍ରଵଣାଯାଂ ଚ ମାନଵଃ
ଶ୍ରବଣ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଦେବୀଙ୍କ ବିସର୍ଜନ କରିଲେ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ...
ଭୁଵଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପୂଜାଯାଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଯେ କୌଣସି ଲୋକ ପୂଜା କରେ, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ପରିକ୍ରମା କରିଥିବାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ନଵମ୍ଯାଂ ବୋଧନଂ କୃତ୍ଵା ପକ୍ଷଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ମାନଵଃ
ନବମୀ ଦିନରେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରି ଏବଂ ପକ୍ଷକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଏକ ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ପୂଜନଂ କୃତ୍ଵା ବଲିଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ସପ୍ତମୀ ଦିନରେ, ପୂଜା କରିବା ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ବଳି ଦେବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ବଲିଦାନେନ ଵିପତ୍ତିର୍ଜାଯତେ ନୃଣାମ୍
ଅଷ୍ଟମୀ ଦିନରେ, ବଳି ଦେଇଲେ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପସ୍ତିତି ଆସେ।
ବଲିଦାନେନ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ଦୁର୍ଗାପ୍ରୀତିର୍ଭଵେନ୍ନୃଣାମ୍ 2.65.
ବଳି ଦେଇଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଉତ୍ସର୍ଗକର୍ତ୍ତା ଦାତା ଚ ଚ୍ଛେତ୍ତା ପୋଷ୍ଟା ଚ ରକ୍ଷକଃ
ଯେଉଁଜଣ ଉତ୍ସର୍ଗ କରେ, ଦେଇଥାଏ, କାଟେ, ପୋଷଣ କରେ ଏବଂ ରକ୍ଷା କରେ—
ଯୋ ଯଂ ହନ୍ତି ସ ତଂ ହନ୍ତି ନେତି ଵେଦୋକ୍ତମେଵ ଚ
ଯେଉଁଜଣ ଅନ୍ୟକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ସେ ନିଜକୁ ହତ୍ୟା କରେ; ଏହି କଥା ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ସୁରଥଃ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହିତ ସୁରଥ ଏକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଷ ପୂଜା କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପରିତୁଷ୍ଟା ସା ତସ୍ଯ ସାକ୍ଷାଦ୍ବଭୂଵ ହ
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ତେଜସ୍ଵରୂପାଂ ପରମାଂ ସଗୁଣାଂ ନିର୍ଗୁଣାଂ ଵରାମ୍
ସେ ଦେବୀ ତେଜର ଆକୃତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଗୁଣମୟ ଏବଂ ନିର୍ଗୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯୀଂ କୃପାରୂପାଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରିଣୀମ୍
ସେ ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, କୃପାର ଆକୃତି ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ।
ସ୍ତଵେନ ପରିତୁଷ୍ଟା ସା ସସ୍ମିତା ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ ଦେବୀ ହସି ଭକ୍ତି ସହିତ କଥା କହିଲେ।
ପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ଦଦାମି ତୁଭ୍ଯଂ ଵିଭଵଂ ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଵାଞ୍ଛିତଂ ତଵ
ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମକୁ ଏବେ ତୁମେ ଚାହିଁଥିବା ସମ୍ପଦ ଦେଉଛି।
ନିର୍ଜିତ୍ଯ ସର୍ଵାଞ୍ଛତ୍ରୂଂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ରାଜ୍ଯମକଣ୍ଟକମ୍
ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି ଏବଂ ଅସୁବିଧା ନଥିବା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ—
ଦାସ୍ଯାମି ତୁଭ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ପରିଣାମେ ନରାଧିପ 2.65.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ତରେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇବି, ରାଜା।
ଵୃଣୋତି ଵିଭଵଂ ଯୋ ହି ସାକ୍ଷାନ୍ମାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମନ୍ଦଧୀଃ
ଯେଉଁଜଣ ସାକ୍ଷାତ୍ ମୋତେ ପାଇ ଧନ ଚାହେ, ସେ ଅବୁଦ୍ଧି।