କୃଷ୍ଣେତି ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଦାସ୍ଯଦମ୍
'କୃଷ୍ଣ' ଏହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଦଶଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେତ୍ତଵ
ଦଶ ଲକ୍ଷ ଥର ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ନତ୍ଵା ଚ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଗମତ୍ପୁଷ୍କରଂ ମୁନେ ଭଗଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ କୃଷ୍ଣଦାସୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଏକ ବୈଶ୍ୟ, ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ; ଭଗବତୀଙ୍କର କୃପାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂ ଵାଦେ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁରଥସମାଧିମେଧସ୍ସଂଵାଦେ ପ୍ରକୃତିଵୈଶ୍ଯସଂଵାଦକଥନଂ ନାମ ତ୍ରିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ଦୁର୍ଗା କଥାରେ, ସୁରଥ, ସମାଧି ଓ ମେଧାସଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ପ୍ରକୃତି ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ନାମକ ତିରିଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତଚ୍ଛ୍ରୂଯତାଂ ମହାଭାଗ ଵେଦୋକ୍ତଂ କ୍ରମମେଵ ଚ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ବେଦରେ ଯେପରି ଉପାୟ କହାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ମନ ଦିଅ।
ସ୍ନାତ୍ଵାଽଽଚମ୍ଯ ମହାରାଜଃ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯାସତ୍ରଯଂ ତଦା
ସ୍ନାନ କରି, ଆଚମନ କରି ଏବଂ ତାପରେ ମହାରାଜା ତିନି ପ୍ରକାର ନ୍ୟାସ କଲେ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଚ ଶଙ୍ଖଶୋଧନମ୍
ତାପରେ ସେ ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ ଏବଂ ଶଂଖକୁ ଭଲଭାବେ ପବିତ୍ର କଲେ।
ପୁନର୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ପୁଣି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ହୃଦୟରୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଧାର୍ମିକଃ
ସେ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଲୋକ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ଦେଵଷଟ୍କଂ ଚ ସଂପୂଜ୍ଯ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଵିଚକ୍ଷଣଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ସେ, ଛଅ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିର ନମାଇଲେ।
ଧ୍ଯାନଂ ଚ ସାମଵେଦୋକ୍ତଂ ପରଂ କଲ୍ପତରୁଂ ମୁନେ
ମୁନି, ସେ ସାମବେଦରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଳ୍ପବୃକ୍ଷର ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦୀନାଂ ପୂଜ୍ଯାଂ ଵନ୍ଦ୍ଯାଂ ସନାତନୀମ୍
ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଇ ଚିରନ୍ତନାଙ୍କୁ—
ସର୍ଵସ୍ଵରୂପାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ସର୍ଵାଧାରାଂ ପରାତ୍ପରାମ୍ 2.64.
ସେ ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆକୃତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଉପରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସଗୁଣାଂ ନିର୍ଗୁଣାଂ ସତ୍ତ୍ଵାଂ ଵରାଂ ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯୀଂ ସତୀମ୍
ସେ ଗୁଣସହିତ ଓ ଗୁଣରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା ଓ ସତୀ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାଂ କୃଷ୍ଣଶକ୍ତିଂ କୃଷ୍ଣବୁଦ୍ଧ୍ଯଧିଦେଵତାମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ।
ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭାଂ କୋଟିସୂର୍ଯ୍ଯସମପ୍ରଭାମ୍
ତାଙ୍କର ରୂପ ତପ୍ତ ସୁନାର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଆଭା।
ଦୁର୍ଗାଂ ଶତଭୁଜାଂ ଦେଵୀଂ ମହଦ୍ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍
ଶତଭୁଜା ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ, ମହାଦୁର୍ଗତି ନାଶକ।
ତ୍ରିଲୋଚନପ୍ରାଣରୂପାଂ ଶୁଦ୍ଧାର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ରଶେଖରାମ୍
ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବାଙ୍କର ପ୍ରାଣ, ଶୁଦ୍ଧ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ।
ଵର୍ତୁଲଂ ଵାମଵକ୍ତ୍ରଂ ଚ ଶମ୍ଭୋର୍ମାନସମୋହିନୀମ୍
ବାମ ଗାଲ ଗୋଲାକାର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା।
ନାସାଦକ୍ଷିଣଭାଗେନ ବିଭ୍ରତୀଂ ଗଜମୌକ୍ତିକମ୍
ନାକର ଡାହାଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ହାତୀମୁକ୍ତା ଧାରଣ କରିଥିବା।
ମୁକ୍ତାପଂକ୍ତିଵିନିନ୍ଦ୍ଯୈକଦନ୍ତପଂକ୍ତିସୁଶୋଭିତାମ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ଶାରୀ ଦାନ୍ତ ମୁକ୍ତାମାଳାକୁ ଲଜ୍ଜିତ କରେ।
ଚିତ୍ରପତ୍ରାଵଲୀରମ୍ଯକପୋଲଯୁଗଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ବିବିଧ ପତ୍ରର ରେଖାରେ ଶୋଭିତ, ଦୁଇ ଗାଲ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ରତ୍ନକଙ୍କଣଭୂଷାଢ୍ଯାଂ ରତ୍ନପାଶଂକଶୋଭିତାମ୍ ।। 2.64.
ରତ୍ନ କଙ୍କଣରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ରତ୍ନ ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ପାଦାଙ୍ଗୁଲିନଖାସକ୍ତାଲକ୍ତରେଖାସୁଶୋଭନାମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦ ଓ ହାତର ନଖରେ ଲାଲ ଆଲତାର ସୁନ୍ଦର ରେଖା ଶୋଭା ପାଉଛି।
ବିଭ୍ରତୀଂ ସ୍ତନଯୁଗ୍ମଂ ଚ କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଶୋଭିତମ୍
ସେ ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ସ୍ତନ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ କଷ୍ଟୂରୀର ଚିହ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ।
ଅତୀଵ କାନ୍ତାଂ ଶାନ୍ତାଂ ଚ ନିତାନ୍ତାଂ ଯୋଗସିଦ୍ଧିଷୁ
ସେ ଅତି ରୂପବତୀ, ଶାନ୍ତ ଓ ଯୋଗସିଧିରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯାମତୀଵ ସୁମନୋହରାମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର।
ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁନା ଶଶ୍ଵଦ୍ଭାଲମଧ୍ଯସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ତାଙ୍କର କପାଳ ମଧ୍ୟରେ ସିନ୍ଧୂରର ତିଳକ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଚାରୁକଜ୍ଜଲରେଖାଭ୍ଯାଂ ସର୍ଵତଶ୍ଚ ସମୁଜ୍ଜ୍ଵଲାମ୍
ସୁନ୍ଦର କଜଳର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।