ଆଯୁର୍ହରତି ଲୋକାନାଂ ରଵିରେଵ ହି ସନ୍ତତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମାଏ।
ଭକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଗତଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଶ୍ଚିରଜୀଵିନଃ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଵଃ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାନ୍ଵିରାଟ୍
ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହାନ ବିରାଟ—
ଵୋଢୁଃ ପଞ୍ଚଶିଖୋ ଦକ୍ଷୋ ନାରଦଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ ଓ ସନାତନ—
ମେଧାଵୀ ଲୋମଶଃ ଶୁକ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରେଵ ଚ
ମେଧାବୀ ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ ଓ କ୍ରତୁ—
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ବଲିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରହ୍ଲାଦଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର—
ଅକୂପାର ଉଲୂକଶ୍ଚ ନାଡୀଜଂଘଶ୍ଚ ଵାଯୁଜଃ
ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡିଜଂଘ ଓ ବାୟୁଜ—
ନଵଧା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ।
ଯେ ତଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତେ ତଦଂଶା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ସପ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗାଶ୍ଚ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁନ୍ଧରା 2.63.
ଉପରେ ସାତଟି ସ୍ୱର୍ଗ ଅଛି, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ଅଛି।
ଏଵଂଵିଧାନାଂ ଵିଶ୍ଵାନାଂ ସଂଖ୍ଯା ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ପୁତ୍ରକ
ଏପରି ପ୍ରକାର ଅନେକ ବିଶ୍ୱର ଗଣନା କେବେ ହେବ ନାହିଁ, ଓ ପୁତ୍ର।
ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ମନଵୋ ମାନଵାଦଯଃ
ଦେବତା, ଦେବ ଋଷିମାନେ, ମନୁମାନେ ଏବଂ ମନୁର ସନ୍ତାନମାନେ—
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ଲୋମକୂପେ ସନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ଯସ୍ଯ ଚ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ରନ୍ଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି।
ଭଜ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯଂ ନିର୍ଗୁଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଚିରନ୍ତନ, ଗୁଣହୀନ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସଦା ଭଜନ କର।
ନିରୀହଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ସେ ନିର୍ଲୋଭ, ନିରାକାର, ନିର୍ବିକାର ଏବଂ ନିର୍ମଳ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ସର୍ଵରୂପଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ଶିଵାଦୀନାଂ ଚ ଯୋଗିନାମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହାକୁ ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵାନନ୍ଦକରଂ ପରମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦାସ୍ଯଦଂ ଧର୍ମଦଂ ଚୈଵ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ସତାମ୍ 2.63.
ସେ ଦାସ୍ୟ, ଧର୍ମ ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଶିଵମ୍
ସେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ପବିତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ।
କୃଷ୍ଣେତି ଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷରଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା କୃଷ୍ଣଦାସ୍ଯଦମ୍
'କୃଷ୍ଣ' ଏହି ଦୁଇ ଅକ୍ଷରର ମନ୍ତ୍ରକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଏହା କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।
ଦଶଲକ୍ଷଜପେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରସିଦ୍ଧିର୍ଭଵେତ୍ତଵ
ଦଶ ଲକ୍ଷ ଥର ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ର ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ନତ୍ଵା ଚ ତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚାଗମତ୍ପୁଷ୍କରଂ ମୁନେ ଭଗଵତ୍ଯାଃ ପ୍ରସାଦେନ କୃଷ୍ଣଦାସୋ ବଭୂଵ ସଃ
ଏକ ବୈଶ୍ୟ, ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପୁଷ୍କରକୁ ଗଲେ; ଭଗବତୀଙ୍କର କୃପାରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଦାସ ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂ ଵାଦେ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁରଥସମାଧିମେଧସ୍ସଂଵାଦେ ପ୍ରକୃତିଵୈଶ୍ଯସଂଵାଦକଥନଂ ନାମ ତ୍ରିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ, ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ଦୁର୍ଗା କଥାରେ, ସୁରଥ, ସମାଧି ଓ ମେଧାସଙ୍କ ସମ୍ବାଦରେ, ପ୍ରକୃତି ଓ ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ବାଦ ନାମକ ତିରିଷଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ତଚ୍ଛ୍ରୂଯତାଂ ମହାଭାଗ ଵେଦୋକ୍ତଂ କ୍ରମମେଵ ଚ
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ବେଦରେ ଯେପରି ଉପାୟ କହାଯାଇଛି, ସେଥିରେ ମନ ଦିଅ।
ସ୍ନାତ୍ଵାଽଽଚମ୍ଯ ମହାରାଜଃ କୃତ୍ଵା ନ୍ଯାସତ୍ରଯଂ ତଦା
ସ୍ନାନ କରି, ଆଚମନ କରି ଏବଂ ତାପରେ ମହାରାଜା ତିନି ପ୍ରକାର ନ୍ୟାସ କଲେ।
ପ୍ରାଣାଯାମଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ଚ ଶଙ୍ଖଶୋଧନମ୍
ତାପରେ ସେ ପ୍ରାଣାୟାମ କଲେ ଏବଂ ଶଂଖକୁ ଭଲଭାବେ ପବିତ୍ର କଲେ।
ପୁନର୍ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ପୁଣି ଭକ୍ତିଭାବରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସେ ହୃଦୟରୁ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଧାର୍ମିକଃ
ସେ ଅତି ଧାର୍ମିକ ଲୋକ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିପୂର୍ଵଂ ଚ ନାରଦ
ନାରଦ, ସେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କଲେ।