ଚେତନାଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵଯଂ ଚୈତନ୍ଯରୂପିଣୀ
ସେ ନିଜେ ଚେତନାର ରୂପ ଥିବା ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ସଚେତନତା ଦେଲେ।
ତମୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାଽସୌ କୃପଯାଽତିକୃପାମଯୀ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାମୟୀ ଦେବୀ, ଦୟାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଵା ତତୋ ଵାଽତିସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶ୍ରୀପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ହେବା, କିମ୍ବା ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି, କିମ୍ବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ କିଛି—
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଵା ମନୁତ୍ଵଂ ଵା ସର୍ଵସିଦ୍ଧତ୍ଵମେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା, କିମ୍ବା ମନୁ ହେବା, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ—
ଵୈଶ୍ଯ ଉଵାଚ ତତୋଽତିଦୁର୍ଲଭଂ କିଂ ଵା ନ ଜାନେ ତଦଭୀପ୍ସିତମ୍
ବୈଶ୍ୟ କହିଲେ: ତେବେ, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ କ’ଣ ଅଛି? ମୁଁ କ’ଣ ଚାହିଁବି, ଜାଣିନି।
ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଶରଣାପନ୍ନୋ ଦେହି ଯଦ୍ଵାଞ୍ଛିତଂ ତଵ
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି; ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ମୋତେ ଦିଅ।
ପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ଯତୋ ଯାସ୍ଯସି ଗୋଲୋକଂ ପଦମେଵ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ତେଣୁ, ତୁମେ ଗୋଲୋକ—ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ଧାମକୁ ଯିବ।
ସର୍ଵସାରଂ ଚ ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ସୁରର୍ଷୀଣାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସାର, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ମରଣଂ ଵନ୍ଦନଂ ଧ୍ଯାନମର୍ଚନଂ ଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍
ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ଗୁଣଗାନ—
ଏତଦେଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ନଵଧା ଭକ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍ 2.63.
ଏହିଭଳି, ଏହା ହେଉଛି ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ନବଧା ଭକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ଆଯୁର୍ହରତି ଲୋକାନାଂ ରଵିରେଵ ହି ସନ୍ତତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମାଏ।
ଭକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଗତଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଶ୍ଚିରଜୀଵିନଃ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଵଃ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାନ୍ଵିରାଟ୍
ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହାନ ବିରାଟ—
ଵୋଢୁଃ ପଞ୍ଚଶିଖୋ ଦକ୍ଷୋ ନାରଦଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ ଓ ସନାତନ—
ମେଧାଵୀ ଲୋମଶଃ ଶୁକ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରେଵ ଚ
ମେଧାବୀ ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ ଓ କ୍ରତୁ—
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ବଲିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରହ୍ଲାଦଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର—
ଅକୂପାର ଉଲୂକଶ୍ଚ ନାଡୀଜଂଘଶ୍ଚ ଵାଯୁଜଃ
ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡିଜଂଘ ଓ ବାୟୁଜ—
ନଵଧା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ।
ଯେ ତଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତେ ତଦଂଶା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ସପ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗାଶ୍ଚ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁନ୍ଧରା 2.63.
ଉପରେ ସାତଟି ସ୍ୱର୍ଗ ଅଛି, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ଅଛି।
ଏଵଂଵିଧାନାଂ ଵିଶ୍ଵାନାଂ ସଂଖ୍ଯା ନାସ୍ତ୍ଯେଵ ପୁତ୍ରକ
ଏପରି ପ୍ରକାର ଅନେକ ବିଶ୍ୱର ଗଣନା କେବେ ହେବ ନାହିଁ, ଓ ପୁତ୍ର।
ଦେଵା ଦେଵର୍ଷଯଶ୍ଚୈଵ ମନଵୋ ମାନଵାଦଯଃ
ଦେବତା, ଦେବ ଋଷିମାନେ, ମନୁମାନେ ଏବଂ ମନୁର ସନ୍ତାନମାନେ—
ମହାଵିଷ୍ଣୋର୍ଲୋମକୂପେ ସନ୍ତି ଵିଶ୍ଵାନି ଯସ୍ଯ ଚ
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରର ଲୋମ ରନ୍ଦ୍ରରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ବସିଛି।
ଭଜ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ନିତ୍ଯଂ ନିର୍ଗୁଣମଚ୍ଯୁତମ୍
ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଚିରନ୍ତନ, ଗୁଣହୀନ ଏବଂ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସଦା ଭଜନ କର।
ନିରୀହଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ସେ ନିର୍ଲୋଭ, ନିରାକାର, ନିର୍ବିକାର ଏବଂ ନିର୍ମଳ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ସର୍ଵରୂପଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ, ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରେ ଏବଂ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୃପାର ମୂର୍ତ୍ତି।
ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯଂ ଦୁରାରାଧ୍ଯଂ ଶିଵାଦୀନାଂ ଚ ଯୋଗିନାମ୍
ଧ୍ୟାନରେ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହାକୁ ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵାଧାରଂ ଚ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵାନନ୍ଦକରଂ ପରମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଧାର, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପରମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ।
ଦାସ୍ଯଦଂ ଧର୍ମଦଂ ଚୈଵ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ସତାମ୍ 2.63.
ସେ ଦାସ୍ୟ, ଧର୍ମ ଏବଂ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ପରାତ୍ପରତରଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଶିଵମ୍
ସେ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ପବିତ୍ର, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳମୟ।