ନାରଦ ଉଵାଚ ରାଜା କେନ ପ୍ରକାରେଣ ସିଷେଵେ ପ୍ରକୃତିଂ ପରାମ୍
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ରାଜା କିପରି ଉପାୟରେ ପରମ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ?
ସମାଧିର୍ନାମ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ନିଷ୍କାମଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵିଭୁମ୍
ସମାଧି ନାମକ ବଣିକ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ ଗୁଣହୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
କିଂ ଵା ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ଧ୍ଯାନଂ ଵା ମନୁରେଵ ଚ
କେଉଁ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଥିଲା, କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା କି?
ଵୈଶ୍ଯାଯ ପ୍ରକୃତିସ୍ତସ୍ମୈ କିଂ ଵା ଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ପରମ୍
ଦେବୀ ସେ ବଣିକଙ୍କୁ କେଉଁ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ?
ଜ୍ଞାନଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ କିଂ ପଦଂ ପ୍ରାପ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ବଣିକ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲାପରେ କେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ପଦବୀକୁ ଲାଭ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ଦେଵ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ଚୈଵ ପୁରସ୍କ୍ରିଯାମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର, କବଚ, ଧ୍ୟାନ ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିକାଲଂ ଵର୍ଷଂ ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଦିନରେ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଜ୍ଞେ ଦଦୌ ରାଜ୍ଯଵରଂ ମନୁତ୍ଵଂ ଵାଞ୍ଛିତଂ ସୁଖମ୍
ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସୁଖ ଦେଲେ।
ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଶୂଲିନେ ପୂର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ଯାହା କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବରୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେଲେ।
ରୁରୋଦ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ତମଚେଷ୍ଟଂ ଶ୍ଵାସଵର୍ଜିତମ୍ 2.63.
ସେ ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରି, ନିର୍ଜୀବ ଓ ଶ୍ୱାସ ନଥିବା ଦେଖି କାନ୍ଦିଲେ।
ଚେତନାଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ସ୍ଵଯଂ ଚୈତନ୍ଯରୂପିଣୀ
ସେ ନିଜେ ଚେତନାର ରୂପ ଥିବା ଦେବୀ, ତାଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ସଚେତନତା ଦେଲେ।
ତମୁଵାଚ ପ୍ରସନ୍ନାଽସୌ କୃପଯାଽତିକୃପାମଯୀ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କୃପାମୟୀ ଦେବୀ, ଦୟାଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଵା ତତୋ ଵାଽତିସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶ୍ରୀପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ହେବା, କିମ୍ବା ଅମରତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି, କିମ୍ବା ଅତି ଦୁର୍ଲଭ କିଛି—
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଵା ମନୁତ୍ଵଂ ଵା ସର୍ଵସିଦ୍ଧତ୍ଵମେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା, କିମ୍ବା ମନୁ ହେବା, କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ—
ଵୈଶ୍ଯ ଉଵାଚ ତତୋଽତିଦୁର୍ଲଭଂ କିଂ ଵା ନ ଜାନେ ତଦଭୀପ୍ସିତମ୍
ବୈଶ୍ୟ କହିଲେ: ତେବେ, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ କ’ଣ ଅଛି? ମୁଁ କ’ଣ ଚାହିଁବି, ଜାଣିନି।
ତ୍ଵଯ୍ଯେଵ ଶରଣାପନ୍ନୋ ଦେହି ଯଦ୍ଵାଞ୍ଛିତଂ ତଵ
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଇଛି; ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ମୋତେ ଦିଅ।
ପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ଯତୋ ଯାସ୍ଯସି ଗୋଲୋକଂ ପଦମେଵ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ପ୍ରକୃତି କହିଲେ: ତେଣୁ, ତୁମେ ଗୋଲୋକ—ଏହି ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ଧାମକୁ ଯିବ।
ସର୍ଵସାରଂ ଚ ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ସୁରର୍ଷୀଣାଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ସାର, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ମରଣଂ ଵନ୍ଦନଂ ଧ୍ଯାନମର୍ଚନଂ ଗୁଣକୀର୍ତ୍ତନମ୍
ସ୍ମରଣ, ସ୍ତୁତି, ଧ୍ୟାନ, ପୂଜା ଓ ଗୁଣଗାନ—
ଏତଦେଵଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ନଵଧା ଭକ୍ତିଲକ୍ଷଣମ୍ 2.63.
ଏହିଭଳି, ଏହା ହେଉଛି ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କର ନବଧା ଭକ୍ତିର ଲକ୍ଷଣ।
ଆଯୁର୍ହରତି ଲୋକାନାଂ ରଵିରେଵ ହି ସନ୍ତତମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ନିରନ୍ତର ଲୋକମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ କମାଏ।
ଭକ୍ତାସ୍ତଦ୍ଗତଚିତ୍ତାଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵାଶ୍ଚିରଜୀଵିନଃ
କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନେ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଵଃ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁର୍ମହାନ୍ଵିରାଟ୍
ଶିବ, ଶେଷ, ଧର୍ମ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହାନ ବିରାଟ—
ଵୋଢୁଃ ପଞ୍ଚଶିଖୋ ଦକ୍ଷୋ ନାରଦଶ୍ଚ ସନାତନଃ
ବୋଢୁ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ଦକ୍ଷ, ନାରଦ ଓ ସନାତନ—
ମେଧାଵୀ ଲୋମଶଃ ଶୁକ୍ରୋ ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରେଵ ଚ
ମେଧାବୀ ଲୋମଶ, ଶୁକ୍ର, ବଶିଷ୍ଠ ଓ କ୍ରତୁ—
ମାର୍କଣ୍ଡେଯୋ ବଲିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରହ୍ଲାଦଶ୍ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ, ବଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଗଣେଶ୍ୱର—
ଅକୂପାର ଉଲୂକଶ୍ଚ ନାଡୀଜଂଘଶ୍ଚ ଵାଯୁଜଃ
ଅକୂପାର, ଉଲୂକ, ନାଡିଜଂଘ ଓ ବାୟୁଜ—
ନଵଧା ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହି ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନବଧା ଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ।
ଯେ ତଦ୍ଭକ୍ତାସ୍ତେ ତଦଂଶା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ସନ୍ତତମ୍
ଯେମାନେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଏବଂ ସେମାନେ ସଦା ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ଚ ସପ୍ତ ସ୍ଵର୍ଗାଶ୍ଚ ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁନ୍ଧରା 2.63.
ଉପରେ ସାତଟି ସ୍ୱର୍ଗ ଅଛି, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ସାତଟି ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ଅଛି।