ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ସଂସେଵ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ କୃପାମଯୀମ୍
ସାତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ କୃପାମୟୀ ମାୟାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି।
ଜ୍ଞାନାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵଂ ଚ ହରେସ୍ସଂସେଵ୍ଯ ଶଙ୍କରମ୍
ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତା ଦେବ ଏବଂ ହରିଙ୍କୁ ଭଜୁଥିବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି।
ସେଵନ୍ତେ ସଗୁଣଂ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵିଷଯିଣଂ ତଦା
ଯେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖରେ ଲାଗିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁଣମୟ ଶୁଭ ଦେହୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ନିଷେଵ୍ଯ ସଗୁଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ସାତ୍ତ୍ଵିକା ଵୈଷ୍ଣଵା ନରାଃ
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ୱଭାବର ବୈଷ୍ଣବ ପୁରୁଷମାନେ ଗୁଣମୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି।
ଗୃହ୍ଣନ୍ତି ସନ୍ତସ୍ତଦ୍ଭକ୍ତା ମନ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ନିରାମଯମ୍
ସଜ୍ଜନ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କର ନିର୍ମଳ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି।
ଅସଂଖ୍ଯବ୍ରହ୍ମଣାଂ ପାତଂ ତେ ଚ ପଶ୍ଯନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପତନ ଦେଖନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣଭକ୍ତାତ୍କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରଂ ଯୋ ଗୃହ୍ଣାତି ନରୋତ୍ତମଃ 2.62.
ଯିଏ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତଙ୍କଠାରୁ କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ।
ମାତାମହାନାଂ ସାହସ୍ରମୁଦ୍ଧରେନ୍ମାତରଂ ତଥା
ସେ ଏକ ହଜାର ମାତାମହ ଏବଂ ନିଜ ମାଆଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇପାରେ।
ଭଵାର୍ଣଵେ ମହାଘୋରେ କର୍ଣଧାରସ୍ଵରୂପିଣୀ
ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ସେ ନାଉକାର ମାଲିକୀ ରୂପେ ଦେଖାଦିଅନ୍ତି।
ସ୍ଵକର୍ମବନ୍ଧନଂ ଛେତ୍ତୁଂ ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀ
ବୈଷ୍ଣବୀ ବୈଷ୍ଣବମାନେଙ୍କର କର୍ମବନ୍ଧନ କାଟିଦିଅନ୍ତି।
ଵିଵେଚିକା ଚାଵରଣୀ ଶକ୍ତେଃ ଶକ୍ତିର୍ଦ୍ଵିଧା ନୃପ
ହେ ରାଜା, ଶକ୍ତିର ଶକ୍ତି ଦୁଇ ପ୍ରକାର: ବିବେକ ଏବଂ ଆବରଣ।
ସତ୍ଯସ୍ଵରୂପଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ନଶ୍ଵରମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସତ୍ୟର ମୂର୍ତ୍ତି; ତେଣୁ ଅନ୍ୟ ସବୁ କ୍ଷଣିକ ଓ ନଶ୍ୱର।
ନିତ୍ଯରୂପା ମମେଯଂ ଶ୍ରୀରିତି ଚାଵରଣୀ ଚ ଧୀଃ
ଏହି ଶ୍ରୀ ମୋର ନିଜ ଅଂଶ ଓ ନିତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପା, ସେ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଆବୃତ କରିଥିବା ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି।
ଅହଂ ପ୍ରଚେତସଃ ପୁତ୍ରଃ ପୌତ୍ରଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ନୃପ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ପ୍ରଚେତସଙ୍କର ପୁଅ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନାତି।
ଗଚ୍ଛ ରାଜନ୍ନଦୀତୀରଂ ଭଜ ଦୁର୍ଗାଂ ସନାତନୀମ୍
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନଦୀ କୂଳକୁ ଯାଅ ଓ ସନାତନୀ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ନିଷ୍କାମାଯ ଚ ଵୈଶ୍ଯାଯ ଵୈଷ୍ଣଵାଯ ଚ ଵୈଷ୍ଣଵୀ
ଅନିର୍ମୋହୀ ବଣିକ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଦେବୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଦଦୌ ତାଭ୍ଯାଂ କୃପାନିଧିଃ ।। 2.62.
ଏପରି କହି, ସେ ମହାମୁନି ଦୟାର ସାଗର, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ଵୈଶ୍ଯୋ ମୁକ୍ତିଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ ତାଂ ନିଷେଵ୍ଯ କୃପାମଯୀମ୍
ବଣିକ ଦୟାମୟୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବନ କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ଦୁର୍ଗାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତମ କଥା କହାଯାଇଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତ୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଦ୍ଵିତୀଯେ ପ୍ରକୃତି ଖଣ୍ଡେ ନାରଦନାରାଯଣସଂଵାଦେ ଦୁର୍ଗୋପାଖ୍ଯାନେ ସୁରଥମେଧସ୍ସଂଵାଦେ ସୁରଥଵୈଶ୍ଯଯୋରଭିଲଷିତସିଦ୍ଧିର୍ନାମ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରକୃତିଖଣ୍ଡରେ ନାରଦ ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସଂବାଦ, ଦୁର୍ଗା କଥା, ସୁରଥ ଓ ବଣିକଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷା ପୂରଣ ନାମକ ବାଉଠିଏ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ରାଜା କେନ ପ୍ରକାରେଣ ସିଷେଵେ ପ୍ରକୃତିଂ ପରାମ୍
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ରାଜା କିପରି ଉପାୟରେ ପରମ ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ?
ସମାଧିର୍ନାମ ଵୈଶ୍ଯୋ ଵା ନିଷ୍କାମଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଵିଭୁମ୍
ସମାଧି ନାମକ ବଣିକ ନିର୍ମୋହ ହୋଇ ଗୁଣହୀନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
କିଂ ଵା ପୂଜାଵିଧାନଂ ଚ ଧ୍ଯାନଂ ଵା ମନୁରେଵ ଚ
କେଉଁ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଥିଲା, କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା କୌଣସି ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା କି?
ଵୈଶ୍ଯାଯ ପ୍ରକୃତିସ୍ତସ୍ମୈ କିଂ ଵା ଜ୍ଞାନଂ ଦଦୌ ପରମ୍
ଦେବୀ ସେ ବଣିକଙ୍କୁ କେଉଁ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ?
ଜ୍ଞାନଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ କିଂ ପଦଂ ପ୍ରାପ ଦୁର୍ଲଭମ୍
ବଣିକ ଜ୍ଞାନ ପାଇଲାପରେ କେଉଁ ଦୁର୍ଲଭ ପଦବୀକୁ ଲାଭ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ଦେଵ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ଚୈଵ ପୁରସ୍କ୍ରିଯାମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଷ୍ଟୋତ୍ର, କବଚ, ଧ୍ୟାନ ଓ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ତ୍ରିକାଲଂ ଵର୍ଷଂ ଚ ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ବଭୂଵ ସଃ
ସେ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଦିନରେ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ।
ରାଜ୍ଞେ ଦଦୌ ରାଜ୍ଯଵରଂ ମନୁତ୍ଵଂ ଵାଞ୍ଛିତଂ ସୁଖମ୍
ଦେବୀ ରାଜାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ସୁଖ ଦେଲେ।
ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଶୂଲିନେ ପୂର୍ଵଂ କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ଯାହା କୃଷ୍ଣ ପୂର୍ବରୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେଇ ଦେଲେ।
ରୁରୋଦ କୃତ୍ଵା କ୍ରୋଡେ ତମଚେଷ୍ଟଂ ଶ୍ଵାସଵର୍ଜିତମ୍ 2.63.
ସେ ତାଙ୍କୁ କୋଳରେ ଧରି, ନିର୍ଜୀବ ଓ ଶ୍ୱାସ ନଥିବା ଦେଖି କାନ୍ଦିଲେ।