ଦୁର୍ବଲା ବଲିନା ଗ୍ରସ୍ତା ନିଷ୍କାମା ନ ଚ୍ଯୁତା ଭଵେତ୍
ଯେ ଦୁର୍ବଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ, ଯଦି ଚାହିଦା ନଥାଏ, ସେ କେବେ ବି ଅପମାନିତ ହୁଏନା।
ସକାମା କାମତୋ ଜାରଂ ଭଜତେ ସ୍ଵସୁଖେନ ଚ
ଯେ ଚାହିଦା ରଖିଥାଏ, ସେ ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ ଚାହିଦାରେ ପ୍ରେମିକା ସହ ରହେ।
କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚ୍ଯତେ ସା ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରମ୍
ତାଙ୍କୁ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ।
ପାପୀ ଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ସାଧୁଭିଃ ପରିଵର୍ଜିତମ୍
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପରାଧ ଭରିତ, ସାଧୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତି।
ତ୍ଯଜ ଲଜ୍ଜାଂ ମହାଭାଗେ ସର୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାକ୍ତନାଦ୍ଭଵେତ୍
ମହାଭାଗେ, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼; ସବୁ କିଛି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ହୁଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭଂ ହେ ତାତ ବିଭର୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ସ୍ଵକର୍ମଣା
ତାତ, ଆଜି ମୁଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଗର୍ଭ ଧରିଛି।
ଯଦା ଜଗ୍ରାହ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମାଂ ଦଯାହୀନଶ୍ଚ ଦୁର୍ମତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଧରିଥିଲେ, ସେ ଦୟାହୀନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଥିଲେ।
କୁମାରଂ ସୁନ୍ଦରଂ ତତ୍ର ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଜଗାମ ସ ସ୍ଵଭଵନଂ ବ୍ରହ୍ମା ସିନ୍ଧୁତଟଂ ଯଯୌ
ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇଲେ।
ଆଶିଷଂ ଶମ୍ଭୁଧର୍ମାଭ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଲୋକଂ ଯଯୌ ଵିଧିଃ 2.61.
ଶିବ ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବିଧାତା ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭାଵାନୁରକ୍ତଵନିତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ଭାବରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଜନନୀକୁ ପାଇ, ସେ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତେଜସ୍ଵୀ ସଦ୍ଗ୍ରହୋ ବ୍ରହ୍ମଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ତନଯୋ ମହାନ୍
ତେଜସ୍ବୀ ଓ ସଦ୍ଗୁଣୀ ବ୍ରହ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ମହାନ ପୁଅ, ଦୃଢ଼ ଥିଲେ।
ଘୃତାଚ୍ଯା ଗର୍ଭସଂଭୂତାଂ କୁବେରସ୍ଯ ଚ ରେତସା
ଘୃତାଚୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ, କୁବେରଙ୍କ ଶୁକ୍ରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଅତୀଵ ଯୌଵନସ୍ଥାଂ ଚ ବାଲାଂ ଷୋଡଶଵାର୍ଷିକୀମ୍
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଯୁବତୀ, ଷୋଳ ଅଠର ବର୍ଷର ଏକ କନ୍ୟା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯାମଥାଯଂ ରହସି ଵୀର୍ଯ୍ଯାଧାନଂ ଚକାର ସଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁପ୍ତରେ, ସେ ନିଜ ବୀର୍ଯ୍ୟ ଦାନ କଲେ।
ସପ୍ତଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ପୃଥ୍ଵୀଂ ଶାସ୍ତି ଵୈ ଧାର୍ମିକୋ ବଲୀ
ସେ ଧର୍ମିକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାତ ଦ୍ୱୀପର ସହିତ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରନ୍ତି।
ମିଷ୍ଟାନ୍ନାନାଂ ସ୍ଵସ୍ତିକାନାଂ ଲକ୍ଷରାଶିଶ୍ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଲକ୍ଷେ ଲକ୍ଷେ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି।
ଏତେଷାଂ ଚ ନଦୀରାଶୀର୍ଭୁଞ୍ଜତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ମୁନେ
ଏହି ସମସ୍ତ ନଦୀର ଆଶୀର୍ବାଦ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ମୁନି।
ଶତଲକ୍ଷଂ ସୁଵର୍ଣାନାଂ ଲକ୍ଷଂ ଵୈ ସୂକ୍ଷ୍ମଵାସସାମ୍ 2.61.
ସେ ଶତ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଓ ଏକ ଲକ୍ଷ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଦାନ କଲେ।
ଦଦୌ ଦ୍ଵିଜାତଯେ ରାଜା ନିତ୍ଯଂ ଵୈ ଜୀଵିତାଵଧି
ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ବିଜମାନେକୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଦିନ ଦେଇଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ସୁରଥଶ୍ଚକ୍ରଵର୍ତ୍ତୀ ବୃହଚ୍ଛ୍ରଵାଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ସୁରଥ, ମହାନ ଖ୍ୟାତିର ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ଥିଲେ।
ଭେଜେ ପୁରା ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରେ ଚ ଭାରତେ
ପୁରାତନ କାଳରେ, ସେ ଭାରତର ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ।
ଵୈଶ୍ଯେନ ସାର୍ଧଂ ସ ମହାଞ୍ଜ୍ଞାନିନାଂ ମୁନିସତ୍ତମ
ସେ ଏକ ବୈଶ୍ୟ ଓ ମହାଜ୍ଞାନୀ ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ମହାଯୋଗୀ ଦ୍ରୁମିଣୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵରଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଡ୍ରୁମି, ମହାଯୋଗୀ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା ସମାଧିଂ ସଂପ୍ରାପ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵୈଷ୍ଣଵାଗ୍ରଣୀଃ
ସେ ସମାଧିରେ ବସି, ବୈଷ୍ଣବ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପାଇଥିଲେ।
ସ ଚ କୋଟିସୁଵର୍ଣଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜଲଂ ପପୌ
ସେ ପ୍ରତିଦିନ କୋଟି ସୁନା ଦାନ କରି, ପାଣି ପିଇଥିଲେ।
ରାଜା ଲେଭେ ମନୁତ୍ଵଂ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ନିଷ୍କଣ୍ଟକଂ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, ରାଜା ମନୁ ହେବାର ସମ୍ମାନ ଓ ବିପଦବିହୀନ ରାଜ୍ୟ ପାଇଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଵୈଶ୍ଯୋ ମୁକ୍ତିଂ ମେଧସଶ୍ଚ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ କହିଲେ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମେ ମୋତେ ବଣ୍ଣନା କର, ବୈଶ୍ୟ ଓ ମେଧାସଙ୍କର ମୋକ୍ଷ କିପରି ହେଲା।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵାଯମ୍ଭୁଵମନୋର୍ଵଂଶ୍ଯଃ ସତ୍ଯଵାଦୀ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ, ସେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କ ବଂଶର, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିଲା।
ଅକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ଶତକଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସୈନ୍ଯମେଵ ଚ
ସେ ଶତଟି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଏବଂ ନିଜ ଦଳ ଏକଠା କଲେ।