ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରସାଦେନ ନିର୍ଭଯୋଽହଂ ନିରାମଯଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମୁଁ ଭୟହୀନ ଓ ଦୁଃଖମୁକ୍ତ।
ସ୍ଵପାପେନ ମୃତସ୍ତାତୋ ପୁରା ଵୈ ଵିଷ୍ଣୁନିନ୍ଦଯା
ମୋ ବାପା ନିଜ ପାପରେ, ବହୁଦିନ ପୂର୍ବେ, ବିଷ୍ଣୁନିନ୍ଦା କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ତ୍ରିପୁରଃ କିଙ୍କରୋଽସ୍ମାକଂ ଵୀରତ୍ଵେନ ନ ଗଣ୍ଯତେ
ତ୍ରିପୁର ଆମର ଦାସ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଗଣନାରେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିରରାମ ଚ ସଂସଦି
ଏପରି କହି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ, ସଭାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ସୁପ୍ରୀତ୍ଯା ଚରଣଂ ଵତ୍ସ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ବଡ଼ ସ୍ନେହରେ, ବେଟା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ ହେଉଥିବା ଚରଣକୁ ଛୁଅ।
ତାରାଂ ଭିକ୍ଷାଂ ଦେହି ମହ୍ଯଂ ଭିକ୍ଷୁକାଯ ଚ ଵେଧସେ
ତାରାକୁ ମୋତେ ଦାନ ଦିଅ, ଏହି ଭିକ୍ଷୁ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାକୁ।
ସନତ୍କୁମାର ଉଵାଚ ଯସ୍ଯ ଭିକ୍ଷୁର୍ଜଗଦ୍ଧାତା ତସ୍ଯ କୀର୍ତେଶ୍ଚ କା କଥା
ସନତ୍କୁମାର କହିଲେ: ଯେଉଁଠି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭିକ୍ଷୁ ହେବେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି କଣ କୁହିବା?
ସନାତନ ଉଵାଚ ରକ୍ଷିତଃ କୃଷ୍ଣଚକ୍ରେଣ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ପୁଣ୍ଯଵାଞ୍ଛୁଚିଃ
ସନାତନ କହିଲେ: କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚକ୍ରରେ ରକ୍ଷିତ, ବୈଷ୍ଣବ ଧର୍ମୀ ଓ ପବିତ୍ର।
ସନନ୍ଦନ ଉଵାଚ ଗୁରୁଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଶୁକ୍ରଃ ସ ଚ କେନ ଜିତୋ ମହାନ୍
ସନନ୍ଦନ କହିଲେ: ଗୁରୁ ବୈଷ୍ଣବ ଶୁକ୍ର, ସେଇ ବଡ଼ ମଣିଷ କିପରି ହାରିଗଲେ?
ସନକ ଉଵାଚ ପୁଣ୍ଯଦୀପୋ ନ ନିର୍ଵାତି ପାଷଣ୍ଡେନୈଵ ଵାଯୁନା ।। 2.61.
ସନକ କହିଲେ: ପୁଣ୍ୟର ଦୀପକୁ କୁପଥର ବାତାସେ ନିବାଇପାରିନାହିଁ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ସ୍ଵକୀର୍ତିଂ ରକ୍ଷ ସୁଚିରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯାମଃ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ: ଆମର ନାମ ଦୀର୍ଘକାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବା ପାଇଁ ଆମେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛୁ।
ପ୍ରହ୍ରାଦ ଉଵାଚ କର୍ତ୍ତାରଂ ବ୍ରୂହି ମନ୍ନାଥଂ ଗୁରୁଂ ଶୁକ୍ରଂ ସତାଂ ଵରମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: ମୋ ନାଥ, ମୋ ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର, ନିର୍ମଳ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ବିଷୟରେ କହ।
ଶିଷ୍ଯାଣାମାଧିପତ୍ଯେ ଚ ସାଧୂନାଂ ଗୁରୁରୀଶ୍ଵରଃ
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସାଧୁମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଅଧିକାରୀ।
ଵଯଂ ଭୃତ୍ଯାଶ୍ଚ ପୋଷ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ଵଗୁରୋଃ ପରିଚାରକାଃ
ଆମେ ଆମ ଗୁରୁଙ୍କର ଦାସ ଓ ନିର୍ଭର କରୁଥିବା ସେବକ।
ପ୍ରହ୍ରାଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚକାର ପ୍ରାର୍ଥନାଂ କଵିମ୍
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଅନ୍ତର୍ଗତ କବି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ତାରାଂ ଵିଧୁଂ ଶୁକ୍ରଃ ପ୍ରଣନାମ ଵିଧେଃ ପଦେ
ଶୁକ୍ର ତାରାକୁ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଇ, ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ସଗଣୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଵିଧେଃ ପଦେ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ସହ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଦଦର୍ଶ ତାରାଂ ଚ ପ୍ରଣତାଂ ସ୍ଵପଦେ ସତୀମ୍
ବ୍ରହ୍ମା ତାରାକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ପ୍ରଣତଂ ଧାତା କ୍ରୋଡେ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ମାଯଯା
ଧାତା ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ନମସ୍କାର କରିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ କୋଳେ ରଖିଲେ।
ତାରେ ତ୍ଯଜ ଭଯଂ ମତ୍ତଃ ଭଯଂ କିଂ ତେ ମଯି ସ୍ଥିତେ 2.61.
ତାରା, ମୋଠୁ ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ଥିଲେ ତୁମେ କଣ ଭୟ କରିବା?
ଦୁର୍ବଲା ବଲିନା ଗ୍ରସ୍ତା ନିଷ୍କାମା ନ ଚ୍ଯୁତା ଭଵେତ୍
ଯେ ଦୁର୍ବଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିଲେ, ଯଦି ଚାହିଦା ନଥାଏ, ସେ କେବେ ବି ଅପମାନିତ ହୁଏନା।
ସକାମା କାମତୋ ଜାରଂ ଭଜତେ ସ୍ଵସୁଖେନ ଚ
ଯେ ଚାହିଦା ରଖିଥାଏ, ସେ ନିଜ ସୁଖ ପାଇଁ ଚାହିଦାରେ ପ୍ରେମିକା ସହ ରହେ।
କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚ୍ଯତେ ସା ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରମ୍
ତାଙ୍କୁ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ।
ପାପୀ ଯସ୍ଯାଶ୍ଚ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ସାଧୁଭିଃ ପରିଵର୍ଜିତମ୍
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପରାଧ ଭରିତ, ସାଧୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖନ୍ତି।
ତ୍ଯଜ ଲଜ୍ଜାଂ ମହାଭାଗେ ସର୍ଵଂ ଚ ପ୍ରାକ୍ତନାଦ୍ଭଵେତ୍
ମହାଭାଗେ, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼; ସବୁ କିଛି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କାର୍ଯ୍ୟରୁ ହୁଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଗର୍ଭଂ ହେ ତାତ ବିଭର୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ସ୍ଵକର୍ମଣା
ତାତ, ଆଜି ମୁଁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ଗର୍ଭ ଧରିଛି।
ଯଦା ଜଗ୍ରାହ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମାଂ ଦଯାହୀନଶ୍ଚ ଦୁର୍ମତିଃ
ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଧରିଥିଲେ, ସେ ଦୟାହୀନ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଥିଲେ।
କୁମାରଂ ସୁନ୍ଦରଂ ତତ୍ର ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ସେଠାରେ, ବ୍ରହ୍ମାର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଜଗାମ ସ ସ୍ଵଭଵନଂ ବ୍ରହ୍ମା ସିନ୍ଧୁତଟଂ ଯଯୌ
ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ ଯାଇଲେ।
ଆଶିଷଂ ଶମ୍ଭୁଧର୍ମାଭ୍ଯାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଲୋକଂ ଯଯୌ ଵିଧିଃ 2.61.
ଶିବ ଓ ଧର୍ମଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ବିଧାତା ନିଜ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।