ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଚାଗମଚ୍ଛୁକ୍ରସନ୍ନିଧିମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ନାରଦ କହିଲେ: ଭଗବାନ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ କୁତୁହଳ ହେଉଛି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନାନାଦୈତ୍ଯଗଣାକୀର୍ଣଂ ରତ୍ନମଣ୍ଡପଭୂଷିତମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା,
ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଭିଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ଷିତଂ ରକ୍ଷକଗଣୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଅନେକ ରକ୍ଷକ ଓ ଶତ କୋଟି ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଜଗତାଂ ଧାତା ସଭାଯାଂ ଭୃଗୁନନ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସଭାରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜପନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଈଶ୍ୱର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୌତ୍ରଂ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତଂ ଵିଧାତା ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଉତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଶୁକ୍ରୋ ଧାତାରଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ପ୍ରପିତାମହ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ପୂଜଯାମାସ ଚୋପଚାରାଂସ୍ତୁ ଷୋଡଶ
ସେ ଶୋଧ ଭାବରେ ଷୋଳ ଉପଚାର ନେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଵିଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରପ୍ରଦାତାରଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍ ।। ସ୍ଵକର୍ମଣାଂ ଚ ଫଲଦଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଵିଶ୍ଵତୋ ଵରମ୍ ।2.61.
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାତା।
ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ସ୍ତଵନେନୈଵ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଶୁକ୍ରେଣ ଶିରସା ଦତ୍ତରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଶୁକ୍ର ନମ୍ରତା ସହିତ ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ଶୁକ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କୁମାରଂ ଶକୁନଂ କ୍ରତୁମ୍
ଶୁକ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, କୁମାର, ଶକୁନ, କ୍ରତୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କପିଲଂ ଵୈ ପଞ୍ଚଶିଖଂ ଵୋଢୁମଂଗିରସଂ ମୁନେ
କପିଳ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବୋଢୁ, ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ମୁନି, ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରଂ ଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣେମୁର୍ଦିତିନନ୍ଦନାଃ
ସମସ୍ତ ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ହସାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମଣ୍ଡିଆ ପଡିଲେ।
ସର୍ଵାନ୍ସଂସ୍ତୂଯ ସ କଵିରଵୋଚତ୍ସମ୍ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ କବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ହାତ ଯୋଡି ମନରେ ଭକ୍ତି ନେଇ କହିଲେ।
ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵମନ୍ଦିରେ
ଶୁକ୍ର କହିଲେ — ନିଜ ଗୃହରେ ନିଜେ ଭଗବାନ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତତ୍ପୁତ୍ରା ଭଗଵନ୍ତଃ ସନାତନାଃ
ତାଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ପୁଅମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି।
କୃତାର୍ଥଂ କର୍ତୁମୀଶା ମାଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ସ୍ଵାଗତଂ ଶିଶୁମ୍ 2.61.
ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ, ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କର କାମ ସାର୍ଥକ କରିବାକୁ ଏବଂ ଶିଶୁଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ଏଠାରେ ଆସିଛି।
ପଵିତ୍ରଂ କର୍ତୁମୀଶା ମାଂ ହେତୁରାଗମନେଽତ୍ର ଵଃ
ହେ ପ୍ରଭୁମାନେ, ମୋର ଏଠାରେ ଆସିବାର କାରଣ ହେଉଛି ତୁମମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବା।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଵିଚ୍ଛେଦଃ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଣାଂ ମରଣାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ — ପୁଅ ଓ ନାତିମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିଛିନ୍ନ ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ।
କୁଶଲଂ ତେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ରଯୋଶ୍ଚାପି ଯୋଷିତଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପୁଅମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ଜୀବନରେ ଭଲ ହେଉ।
ଦିନେ ଦିନେଽପରିଚ୍ଛନ୍ନଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣାର୍ଚନମୀପ୍ସିତମ୍
ପ୍ରତିଦିନ ଅବିରତ ଭାବରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ପୂଜା କରିବା ଆଶା କରାଯାଏ।
ଗୁର୍ଵିଷ୍ଟଯୋଃ ପୂଜନଂ ଚ ସର୍ଵମଙ୍ଗଲକାରଣମ୍
ଗୁରୁ ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କର ପୂଜା ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର କାରଣ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଗୁରୌ ତୁଷ୍ଟେ ନୃଣାମିହ
ଏଠାରେ ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ମନୋରଥ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଲୋକମାନେ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଗୁରୁର୍ଵିପ୍ରଃ ସୁରୋ ରୁଷ୍ଟୋ ଯେଷାଂ ପାତକିନାମିହ
ଏଠାରେ ଯଦି ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତା କୌଣସି ଲୋକ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ତୁଷ୍ଟଶ୍ଚ ସତତଂ ଵତ୍ସ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ
କିନ୍ତୁ, ପ୍ରିୟ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ଥିବା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ଅଛନ୍ତି।
ସାମ୍ପ୍ରତଂ ଶୃଣୁ ମେ ଧୀମନ୍ନତ୍ରାଗମନକାରଣମ୍ 2.61.
ଏବେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋ ଏଠାରେ ଆସିବାର କାରଣ ଶୁଣ।