ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଶୁକ୍ରଂ କଞ୍ଚିଚ୍ଚ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯିତୁମର୍ହଥ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା କାହାକୁ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବେ ପଠାଇବା ଉଚିତ।'
ଵିଗ୍ରହେଣୈଵ ଵିଷମଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସୁରୈଃ ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ହେବେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯମାନୋଽହଂ ଯୁଵଯୋଃ ସ୍ତଵନେନ ଚ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଏବଂ ତୁମର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର ଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତେ ଚ ଜଗତାଂ ନାଥେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଚ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ନାରଦ,
ମୁନୀନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସଂବୋଧ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ଵୈ ତତ୍ର ସଂସଦି 2.60.
ମହାମୁନି ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ସେ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଅସ୍ମାକଂ ଚ ସମଃ ସ୍ନେହୋ ଦୈତ୍ଯେ ଦେଵେ ଚ ପୁତ୍ରକାଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ମୋର ସ୍ନେହ ଦେବ ଓ ଦାନବ, ଦୁହିଁ ପାଇଁ ସମାନ, ହେ ପୁଅମାନେ।'
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ଗୁରୁଂ ଶୁକ୍ରଂ ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ଚ ନିଶାକରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଯାଇଥିଲେ।
ତାରାହେତୋରହଂ ଯାମି ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ସୁରାଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ତାରାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଏବେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଚାଗମଚ୍ଛୁକ୍ରସନ୍ନିଧିମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ନାରଦ କହିଲେ: ଭଗବାନ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ କୁତୁହଳ ହେଉଛି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନାନାଦୈତ୍ଯଗଣାକୀର୍ଣଂ ରତ୍ନମଣ୍ଡପଭୂଷିତମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା,
ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଭିଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ଷିତଂ ରକ୍ଷକଗଣୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଅନେକ ରକ୍ଷକ ଓ ଶତ କୋଟି ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଜଗତାଂ ଧାତା ସଭାଯାଂ ଭୃଗୁନନ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସଭାରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜପନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଈଶ୍ୱର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୌତ୍ରଂ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତଂ ଵିଧାତା ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଉତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଶୁକ୍ରୋ ଧାତାରଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ପ୍ରପିତାମହ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ପୂଜଯାମାସ ଚୋପଚାରାଂସ୍ତୁ ଷୋଡଶ
ସେ ଶୋଧ ଭାବରେ ଷୋଳ ଉପଚାର ନେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଵିଦ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରପ୍ରଦାତାରଂ ଦାତାରଂ ସର୍ଵସମ୍ପଦାମ୍ ।। ସ୍ଵକର୍ମଣାଂ ଚ ଫଲଦଂ ସର୍ଵେଷାଂ ଵିଶ୍ଵତୋ ଵରମ୍ ।2.61.
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦାତା।
ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ସ୍ତଵନେନୈଵ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଜଗତର ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଶୁକ୍ରେଣ ଶିରସା ଦତ୍ତରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଶୁକ୍ର ନମ୍ରତା ସହିତ ମୂଳ୍ୟବାନ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ଶୁକ୍ରଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ କୁମାରଂ ଶକୁନଂ କ୍ରତୁମ୍
ଶୁକ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା, କୁମାର, ଶକୁନ, କ୍ରତୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
କପିଲଂ ଵୈ ପଞ୍ଚଶିଖଂ ଵୋଢୁମଂଗିରସଂ ମୁନେ
କପିଳ, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବୋଢୁ, ଓ ଅଙ୍ଗିରାସଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ମୁନି, ନମସ୍କାର କଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରଂ ଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣେମୁର୍ଦିତିନନ୍ଦନାଃ
ସମସ୍ତ ଦିତିର ପୁଅମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁହଁ ହସାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ମଣ୍ଡିଆ ପଡିଲେ।
ସର୍ଵାନ୍ସଂସ୍ତୂଯ ସ କଵିରଵୋଚତ୍ସମ୍ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ କବି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ହାତ ଯୋଡି ମନରେ ଭକ୍ତି ନେଇ କହିଲେ।
ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଭଗଵାନ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵମନ୍ଦିରେ
ଶୁକ୍ର କହିଲେ — ନିଜ ଗୃହରେ ନିଜେ ଭଗବାନ୍ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଦୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତତ୍ପୁତ୍ରା ଭଗଵନ୍ତଃ ସନାତନାଃ
ତାଙ୍କର ଶାଶ୍ୱତ ପୁଅମାନେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି।