ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତାରା ତିଷ୍ଠତୁ ତତ୍ରୈଵ ନ ତଯା ମେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ତାରା ସେଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋତେ ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।'
ପଶ୍ଯାମି ଵିଷତୁଲ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵର
ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ବିଷ ସମାନ ଦେଖୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସବୁ କିଛି ନଶ୍ୱର।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ସମ୍ଭାଵିତସ୍ଯ ଦୁଶ୍ଚର୍ଚ୍ଚା ମରଣାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ, 'ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମାନ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।'
ପୁରୋ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତମେତଂ ନର୍ମଦାତଟମ୍
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆଗକୁ ଯାଆ, ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚ।
ଶିଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୌ ସୁରଗୁରୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଚାଲିଗଲେ।
ସଗଣଂ ଶଙ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦ ଓ କୃପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନନାମ ଶମ୍ଭୁଃ ଶିରସା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବିଷ୍ଣୁ ଓ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଗମଚ୍ଚ ବୃହସ୍ପତିଃ 2.60.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଧର୍ମମନନ୍ତଂ ଚ ନରଂ ମାଂ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ, ନର, ମୋତେ ଏବଂ ମହାମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ଯୁକ୍ତିମୂଚେ ତତ୍ର ଚ ସଂସଦି
ମନରେ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ସେ ସେଠାରେ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଶୁକ୍ରଂ କଞ୍ଚିଚ୍ଚ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯିତୁମର୍ହଥ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା କାହାକୁ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବେ ପଠାଇବା ଉଚିତ।'
ଵିଗ୍ରହେଣୈଵ ଵିଷମଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସୁରୈଃ ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ହେବେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯମାନୋଽହଂ ଯୁଵଯୋଃ ସ୍ତଵନେନ ଚ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଏବଂ ତୁମର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର ଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତେ ଚ ଜଗତାଂ ନାଥେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଚ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ନାରଦ,
ମୁନୀନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସଂବୋଧ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ଵୈ ତତ୍ର ସଂସଦି 2.60.
ମହାମୁନି ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ସେ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଅସ୍ମାକଂ ଚ ସମଃ ସ୍ନେହୋ ଦୈତ୍ଯେ ଦେଵେ ଚ ପୁତ୍ରକାଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ମୋର ସ୍ନେହ ଦେବ ଓ ଦାନବ, ଦୁହିଁ ପାଇଁ ସମାନ, ହେ ପୁଅମାନେ।'
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ଗୁରୁଂ ଶୁକ୍ରଂ ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ଚ ନିଶାକରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଯାଇଥିଲେ।
ତାରାହେତୋରହଂ ଯାମି ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ସୁରାଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ତାରାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଏବେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ଧାତା ଚାଗମଚ୍ଛୁକ୍ରସନ୍ନିଧିମ୍
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଗଵନ୍ପରଂ କୌତୂହଲଂ ମମ
ନାରଦ କହିଲେ: ଭଗବାନ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋର ଅତ୍ୟଧିକ କୁତୁହଳ ହେଉଛି।
ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ନାନାଦୈତ୍ଯଗଣାକୀର୍ଣଂ ରତ୍ନମଣ୍ଡପଭୂଷିତମ୍
ନାରାୟଣ କହିଲେ: ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଥିଲେ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା,
ପଞ୍ଚାଶତ୍କୋଟିଭିଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ପଞ୍ଚାଶି କୋଟି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ରକ୍ଷିତଂ ରକ୍ଷକଗଣୈର୍ଦୈତ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶତକୋଟିଭିଃ
ଅନେକ ରକ୍ଷକ ଓ ଶତ କୋଟି ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଜଗତାଂ ଧାତା ସଭାଯାଂ ଭୃଗୁନନ୍ଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସଭାରେ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଜପନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଠାରେ ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନାମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କର ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଈଶ୍ୱର।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୌତ୍ରଂ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତଂ ଵିଧାତା ହୃଷ୍ଟମାନସଃ
ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଉତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତାମହଂ ଶୁକ୍ରୋ ଧାତାରଂ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ପ୍ରପିତାମହ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶୁକ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ପୂଜଯାମାସ ଚୋପଚାରାଂସ୍ତୁ ଷୋଡଶ
ସେ ଶୋଧ ଭାବରେ ଷୋଳ ଉପଚାର ନେଇ ପୂଜା କଲେ।