ଭକ୍ତି ନିର୍ମଥନଂ ଭକ୍ତୋ ମୋକ୍ଷଂ ନୋ ଵାଞ୍ଛତି ପ୍ରଭୋଃ
ଭକ୍ତମାନେ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ କେବଳ ଭକ୍ତିର ଆନନ୍ଦ ଚାହାନ୍ତି।
ଵାକ୍ସିଦ୍ଧିଂ ଚୈଵ ଧାତୃତ୍ଵଂ ଭକ୍ତାନାଂ ନହି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଭକ୍ତମାନେ ବାଣୀର ସିଦ୍ଧି ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପଦ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଧର୍ମୋଽନନ୍ତଶ୍ଚ କଶ୍ଯପଃ
ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ ଓ କଶ୍ୟପ,
କପିଲଶ୍ଚ କୁମାରଶ୍ଚ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
କପିଳ, କୁମାର ଏବଂ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି,
ଭୃଗୁଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଦୁର୍ଵାସା ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଂଗିରାଃ
ଭୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ଦୁର୍ବାସା, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା,
ଵାଯୁଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ଗରୁଡୋ ଦକ୍ଷୋ ଗଣପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବାୟୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗରୁଡ଼, ଦକ୍ଷ ଓ ଗଣପତି ସ୍ୱୟଂ,
ଯେ ଚ ତସ୍ଯ କଲାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେ ତଦ୍ଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ଏବଂ ତାଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀମାଯାକାମବୀଜଂ ଙେନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣପଦଂ ମୁନେ ।। 2.60.
ମୁନି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା ଓ କାମର ବୀଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ନେଇଯାଏ।
ତତ୍ପୁରଶ୍ଚରଣଂ ଧ୍ଯାନଂ ଶୁଦ୍ଧେ ମନ୍ଦାକିନୀତଟେ
ସେହି ପୂର୍ବସ୍ଥାନ ଓ ଧ୍ୟାନ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦାକିନୀ ତଟରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଷଣ୍ଣୋ ହି ଭଵାବ୍ଧୌ ଚ ବଭୂଵ ତମୁଵାଚ ହ
ସେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ତାରା ତିଷ୍ଠତୁ ତତ୍ରୈଵ ନ ତଯା ମେ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, 'ତାରା ସେଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋତେ ତାଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।'
ପଶ୍ଯାମି ଵିଷତୁଲ୍ଯଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵର
ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ବିଷ ସମାନ ଦେଖୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସବୁ କିଛି ନଶ୍ୱର।
ଶ୍ରୀମହାଦେଵ ଉଵାଚ ସମ୍ଭାଵିତସ୍ଯ ଦୁଶ୍ଚର୍ଚ୍ଚା ମରଣାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ଶ୍ରୀମହାଦେବ କହିଲେ, 'ମାନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପମାନ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟଦାୟକ।'
ପୁରୋ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତମେତଂ ନର୍ମଦାତଟମ୍
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆଗକୁ ଯାଆ, ସେ ନର୍ମଦା ନଦୀର କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚ।
ଶିଵସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୌ ସୁରଗୁରୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଶିବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ସ୍ୱୟଂ ଚାଲିଗଲେ।
ସଗଣଂ ଶଙ୍କରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଵଦନେକ୍ଷଣମ୍
ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଆନନ୍ଦ ଓ କୃପାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ନନାମ ଶମ୍ଭୁଃ ଶିରସା ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ କମଲୋଦ୍ଭଵମ୍
ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବିଷ୍ଣୁ ଓ କମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଚାଗମଚ୍ଚ ବୃହସ୍ପତିଃ 2.60.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୂର୍ଯ୍ଯଂ ଧର୍ମମନନ୍ତଂ ଚ ନରଂ ମାଂ ଚ ମୁନୀଶ୍ଵରାନ୍
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ, ନର, ମୋତେ ଏବଂ ମହାମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ଯୁକ୍ତିମୂଚେ ତତ୍ର ଚ ସଂସଦି
ମନରେ ଭଲଭାବେ ଭାବି, ସେ ସେଠାରେ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ ଶୁକ୍ରଂ କଞ୍ଚିଚ୍ଚ ମଧ୍ଯସ୍ଥଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯିତୁମର୍ହଥ
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଶୁକ୍ର କିମ୍ବା କାହାକୁ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଭାବେ ପଠାଇବା ଉଚିତ।'
ଵିଗ୍ରହେଣୈଵ ଵିଷମଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା କେବଳ ଅବସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସୁରୈଃ ସ୍ତୁତଶ୍ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଭଲ ହେବେ।
ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯମାନୋଽହଂ ଯୁଵଯୋଃ ସ୍ତଵନେନ ଚ
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଏବଂ ତୁମର ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଥସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର ଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତେ ଚ ଜଗତାଂ ନାଥେ ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପଂ ଚ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଯେତେବେଳେ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ନାରଦ,
ମୁନୀନ୍ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସଂବୋଧ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା ଵୈ ତତ୍ର ସଂସଦି 2.60.
ମହାମୁନି ଓ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ବ୍ରହ୍ମା ସେ ସଭାରେ କଥା କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଅସ୍ମାକଂ ଚ ସମଃ ସ୍ନେହୋ ଦୈତ୍ଯେ ଦେଵେ ଚ ପୁତ୍ରକାଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, 'ମୋର ସ୍ନେହ ଦେବ ଓ ଦାନବ, ଦୁହିଁ ପାଇଁ ସମାନ, ହେ ପୁଅମାନେ।'
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ଗୁରୁଂ ଶୁକ୍ରଂ ପ୍ରପନ୍ନଶ୍ଚ ନିଶାକରଃ
ଦାନବମାନଙ୍କର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଚନ୍ଦ୍ରଦେବ ଯାଇଥିଲେ।
ତାରାହେତୋରହଂ ଯାମି ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ସୁରାଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ତାରାଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ ଏବେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଉଛି।