ପରିପକ୍ଵା ଵିପକ୍ଵା ଵା ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ସାଧଵଶ୍ଚ ତେ
ସେମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନ୍ତି କିମ୍ବା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ, ଯେମାନେ ବୈଷ୍ଣବ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ।
ଯଥା ଵହ୍ନୌ ଶୁଷ୍କତୃଣଂ ଭସ୍ମୀଭୂତଂ ଭଵେତ୍ସଦା
ଯେପରି ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଖିଲା ଘାସ ସଦା ଭସ୍ମ ହୋଇଯାଏ,
ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରୋ ଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯତି
ଗୁରୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠାରେ କାନରେ ପଡ଼େ,
ପୁଂସାଂ ଶତଂ ପିତୄଣାଂ ଚ ଶତଂ ମାତାମହସ୍ଯ ଚ
ସେଥିରେ ପୁରୁଷଙ୍କ ପିତୃପକ୍ଷର ଶତଜନ ଓ ମାତୃପକ୍ଷର ଶତଜନ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ।
ଗଯାଯାଂ ପିଣ୍ଡଦାନେନ ପିଣ୍ଡଦାଃ ପିଣ୍ଡଭୋଜିନମ୍
ଗୟାରେ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରିଲେ, ଯେମାନେ ପିଣ୍ଡ ଦେଉଛନ୍ତି ଓ ଯେମାନେ ପିଣ୍ଡ ଭୋଜନ କରନ୍ତି—
ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କେବଳ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଣିଷ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତି ପାଏ ।
ପୁନନ୍ତ୍ଯେଵ ହି ତୀର୍ଥାନି ଗଙ୍ଗାଦୀନି ଚ ଭାରତେ
ଭାରତରେ ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ।
ପାପାନି ପାପିନାଂ ତୀର୍ଥେ ଯାଵନ୍ତି ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଚ 2.60.
ତୀର୍ଥରେ ପାପୀମାନେ ଯେତେ ପାପ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଏତେ ପାପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ—
କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ରୋପାସକାନାଂ ରଜସା ପାଦପଦ୍ମଯୋଃ
କୃଷ୍ଣମନ୍ତ୍ର ଉପାସକଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଦ୍ୱାରା—
ଵାଯୁଶ୍ଚ ପଵନୋ ଵହ୍ନିଃ ସୂର୍ଯ୍ଯଃ ସର୍ଵଂ ପୁନାତି ଚ
ବାୟୁ, ପବନ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ—ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଶେଷଶ୍ଚ ଧର୍ମଃ ସାକ୍ଷୀ ଚ କର୍ମ୍ମଣାମ୍
ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ, ଧର୍ମ ଓ କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ—
ଫଲଂ କର୍ମାନୁରୂପେଣ ସର୍ଵେଷାଂ ଭାରତେ ଭଵେତ୍
ଭାରତରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କର୍ମଅନୁସାରେ ଫଳ ମିଳେ ।
ହନ୍ତି ତେଷାଂ କର୍ମ ପୂର୍ଵଂ ଭକ୍ତାନାଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ପ୍ରଭୁ, ସେମାନଙ୍କର ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର କର୍ମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଅନ୍ତି।
ତେଜସ୍ଵିନାଂ ଚ ପ୍ରଵରଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ଭୃଗୁନନ୍ଦନମ୍
ତେଜସ୍ୱୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ, ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜ ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ବୈଷ୍ଣବ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସୁଦର୍ଶନୋ ବଲିଷ୍ଠଂ ଚ ଶୁକ୍ରଂ ଜେତୁଂ ନ ଶକ୍ତିମାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୁଦର୍ଶନ ମଧ୍ୟ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଭଜ ସତ୍ଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସତ୍ୟ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ନିଜରୂପ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭଜନ କର।
ମନ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଭ୍ରାତଃ କଲ୍ପତରୁଂ ପରମ୍
ଭାଇ, ମୁଁ ତୋତେ ସେମାନଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଦେବି, ଯାହା ସର୍ବୋତ୍ତମ କାମନାପୂରଣ ବୃକ୍ଷ ସମାନ।
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବପର୍ଯ୍ଯନ୍ତଂ ନଶ୍ଵରଂ ଜଲବିମ୍ବଵତ୍ ତାଵଦ୍ଭଵେଚ୍ଛା ଭୋଗେଚ୍ଛା ସ୍ତ୍ରୀସୁଖେଚ୍ଛା ନୃଣାମିହ ।। 2.60.
ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ କିଛି ପାଣିର ବୁଲିବୁଲି ସମାନ ନଶ୍ୱର; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗ ଓ ନାରୀସୁଖ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଆକାଂକ୍ଷା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥାଏ।
ଯାଵଦ୍ଗୁରୁମୁଖାମ୍ଭୋଜାନ୍ନ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ମନୁଂ ହରେଃ
ଗୁରୁଙ୍କର କମଳମୁଖରୁ ହରିଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନଥିଲେ,
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମମରତ୍ଵଂ ଚ ନହି ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଵୈଷ୍ଣଵାଃ
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରପଦ ବା ଅମରତ୍ୱ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭକ୍ତି ନିର୍ମଥନଂ ଭକ୍ତୋ ମୋକ୍ଷଂ ନୋ ଵାଞ୍ଛତି ପ୍ରଭୋଃ
ଭକ୍ତମାନେ ମୁକ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ପ୍ରଭୁ, ସେମାନେ କେବଳ ଭକ୍ତିର ଆନନ୍ଦ ଚାହାନ୍ତି।
ଵାକ୍ସିଦ୍ଧିଂ ଚୈଵ ଧାତୃତ୍ଵଂ ଭକ୍ତାନାଂ ନହି ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ଭକ୍ତମାନେ ବାଣୀର ସିଦ୍ଧି ବା ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପଦ ଆଶା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଧର୍ମୋଽନନ୍ତଶ୍ଚ କଶ୍ଯପଃ
ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଧର୍ମ, ଅନନ୍ତ ଓ କଶ୍ୟପ,
କପିଲଶ୍ଚ କୁମାରଶ୍ଚ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
କପିଳ, କୁମାର ଏବଂ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଋଷି,
ଭୃଗୁଃ ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଦୁର୍ଵାସା ଵସିଷ୍ଠଃ କ୍ରତୁରଂଗିରାଃ
ଭୃଗୁ, ଶୁକ୍ର, ଦୁର୍ବାସା, ବଶିଷ୍ଠ, କ୍ରତୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା,
ଵାଯୁଃ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ଗରୁଡୋ ଦକ୍ଷୋ ଗଣପତିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ବାୟୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗରୁଡ଼, ଦକ୍ଷ ଓ ଗଣପତି ସ୍ୱୟଂ,
ଯେ ଚ ତସ୍ଯ କଲାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠାସ୍ତେ ତଦ୍ଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ଏବଂ ତାଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ କଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀମାଯାକାମବୀଜଂ ଙେନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣପଦଂ ମୁନେ ।। 2.60.
ମୁନି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ମାୟା ଓ କାମର ବୀଜ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ନେଇଯାଏ।
ତତ୍ପୁରଶ୍ଚରଣଂ ଧ୍ଯାନଂ ଶୁଦ୍ଧେ ମନ୍ଦାକିନୀତଟେ
ସେହି ପୂର୍ବସ୍ଥାନ ଓ ଧ୍ୟାନ ଶୁଦ୍ଧ ମନ୍ଦାକିନୀ ତଟରେ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଷଣ୍ଣୋ ହି ଭଵାବ୍ଧୌ ଚ ବଭୂଵ ତମୁଵାଚ ହ
ସେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।