ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ ମୁହୁଃ
ଏଭଳି କହି ଗୁରୁ ବାରମ୍ବାର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମୁହୁର୍ମୁହୁଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ଚେତନାଂ ସମଵାପ ସଃ
ସେ ବାରେମ୍ବାର ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ, ପୁଣି ସ୍ବଚେତନ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥାନ୍ତରେ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନିଭିଶ୍ଚ ପ୍ରବୋଧିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଚେତନ କଲେ।
ସ ଗୁରୁଃ ପୂଜିତସ୍ତେନ ଚାତିଥ୍ଯେନ ମରୁତ୍ଵତା
ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମରୁତ୍ବତ୍ ସମ୍ମାନ ଓ ଅତିଥିସତ୍କାର ଦେଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନଃ 2.59.
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଆଖି ମାଟି ଲଗା ପଦ୍ମ ପରି ରକ୍ତ ହେଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଅତୀଵ ନିପୁଣଂ ଦକ୍ଷଂ ତତ୍ତ୍ଵପ୍ରାପ୍ତିନିମିତ୍ତକମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ସେ ବହୁତ ଚତୁର ଓ କୁଶଳ, ସତ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଯତ୍ରାସ୍ତି ପାତକୀ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ମାତ୍ରା ତାରଯା ସହ
ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋ ମାପରେ ତାରା ସହିତ ଅଛନ୍ତି—
ତ୍ଯଜ ଚିନ୍ତାଂ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍; ସବୁ ଭଲ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଶୁନାସୀରୋ ଦୂତାନାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁନାଶୀର ହଜାର ଦୂତ ପଠାଇଲେ।
ତେ ଦୂତା ଵୈ ଵର୍ଷଶତଂ ଯଯୁର୍ନିର୍ଜନମେଵ ଚ
ସେଇ ଦୂତମାନେ ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଶୁକ୍ରଭଵନେ ତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଚ ଵିଜ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରେ ନିରୋଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁନାସୀରୋ ନତଵକ୍ତ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁନାଶୀର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଭୟ ଛାଡ଼, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍; ସବୁ ଭଲ ହେବ।'
ତ୍ଵଯା ନହି ଜିତଃ ଶୁକ୍ରୋ ନ ମଯା ଦିତିନନ୍ଦନଃ
ତୁମେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନାହ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନାହିଁ।
ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମସ୍ମାଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧମେଵ ଚ 2.59.
ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସନ୍ତପ୍ତୋ ଗୁରୁଣା ସହ
ଏହିପରି କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ନନାମ ଗୁରୁଣା ସହ
ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ମଣ୍ଡିଆଗଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହସିତ୍ଵା କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତସ୍ମୈ ଦଦାତି ଦୁଃଖଂ ଚ ଶାସ୍ତା କୃଷ୍ଣଃ ସନାତନଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସେଠି ସନାତନ କୃଷ୍ଣ, ଶିକ୍ଷକ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅହଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ସୃଷ୍ଟେଶ୍ଚ ପାତା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ।
ନିରନ୍ତରଂ ସର୍ଵସାକ୍ଷୀ ଧର୍ମୋ ଵୈ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ଧର୍ମ ସବୁ କଥାର ନିରନ୍ତର ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ସବୁ କାରଣର ମୂଳ।
ବୃହସ୍ପତିରୁତଥ୍ଯଶ୍ଚ ସଂଵର୍ତଶ୍ଚ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ବୃହସ୍ପତି, ଉତଥ୍ୟ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଥିବା ସଂବର୍ତ୍ତ।
ସଂଵର୍ତାଯ କନିଷ୍ଠାଯ ନ ଚ କିଞ୍ଚିଦ୍ଦଦୌ ଗୁରୁଃ
ସଂବର୍ତ୍ତ, ଯିଏ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ, ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ କିଛି ଦେଲେ ନାହିଁ।
ମଧ୍ଯମସ୍ଯୋତଥ୍ଯକସ୍ଯ ସତୀଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚ ଗୁର୍ଵିଣୀମ୍
ମଧ୍ୟମ ଉତଥ୍ୟଙ୍କୁ ଗୁରୁ ତାଙ୍କର ସତୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗୁର୍ବୀଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଯୋ ହରେଦ୍ଭ୍ରାତୃଜାଯାଂ ଚ କାମୀ କାମାଦକାମୁକୀମ୍ 2.59.
ଯିଏ ଅଭିଲାଷାରେ ଭାଇଙ୍କର ଜାୟକୁ, ସେ ଚାହୁଁଥିବା କିମ୍ବା ନ ଚାହୁଁଥିବା, ନେଇଥାଏ,
ସ ଯାତି କୁମ୍ଭୀପାକଂ ଚ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଯାଏ।
ତସ୍ମାଦୁତ୍ତୀର୍ଯ୍ଯ ପାପୀ ଚ ଵିଷ୍ଠାଯାଂ ଜାଯତେ କୃମିଃ
ସେଠାରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟ ମଳରେ କୀଟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମହାପାପୀ ଵର୍ଷକୋଟିସହସ୍ରକମ୍
ତାପରେ ସେ ଅନେକ କୋଟି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହାପାପୀ ହୋଇ ରହେ।
ଗୃଧ୍ରଃ କୋଟିସହସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି କୁକ୍କୁରଃ
ସେ ଅନେକ କୋଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ଭାବେ ଏବଂ ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁର ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଦଦାତି ଯୋ ନ ଦାଯଂ ଚ ବଲିଷ୍ଠୋ ଦୁର୍ବଲାଯ ଚ
ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତାରାଧିକାର ଦେଇନାହାଁତି,