ଦାହିକାଶକ୍ତିହୀନଶ୍ଚ ଯଥା ମନ୍ଦୋ ହୁତାଶନଃ
ଯେପରି ଦୁର୍ବଳ ଅଗ୍ନି ଜଳିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ଭାର୍ଯ୍ୟାର ଶକ୍ତି ବିନା ପୁରୁଷ ଅଶକ୍ତ।
ଶକ୍ତିହୀନୋ ଯଥା ଜୀଵୋ ଯଥା ଚାତ୍ମା ତନୁଂ ଵିନା
ଯେପରି ଶକ୍ତି ବିନା ଜୀବ ଅଶକ୍ତ, ଯେପରି ଦେହ ବିନା ଆତ୍ମା—
ନ ଚ ଶକ୍ତୋ ଯଥା ଯଜ୍ଞଃ ଫଲଦୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଵିନା
ଯେପରି ଦକ୍ଷିଣା ବିନା ଯଜ୍ଞ ବଳି ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି—
ଵିନା ସ୍ଵର୍ଣଂ ସ୍ଵର୍ଣକାରୋ ଯଥା ଶକ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମଣି
ଯେପରି ସୁନା ବିନା ସୁନାକାରି ତାଙ୍କର କାମ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ—
ତଥା ଗୃହୀ ନ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ସତତଂ ସର୍ଵକର୍ମଣି 2.59.
ସେପରି ଗୃହସ୍ଥ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିନା ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଭାର୍ଯ୍ଯାମୂଲାଃ କ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵା ଭାର୍ଯ୍ଯାମୂଲା ଗୃହାସ୍ତଥା
ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଘର ମଧ୍ୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ଭାର୍ଯ୍ଯାମୂଲଃ ସଦା ହର୍ଷୋ ଭାର୍ଯ୍ଯାମୂଲଂ ଚ ମଙ୍ଗଲମ୍
ସ୍ତ୍ରୀ ଠାରୁ ସଦା ସୁଖ ମିଳେ, ମଙ୍ଗଳ ମଧ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଠାରୁ ହୁଏ।
ଯଥା ରଥଶ୍ଚ ରଥିନାଂ ଗୃହିଣାଂ ଚ ତଥା ଗୃହମ୍
ଯେପରି ରଥ ରଥିର ହୁଏ, ସେପରି ଘର ଘରମାଳିକାର ହୁଏ।
ସର୍ଵରତ୍ନପ୍ରଧାନା ଚ ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନଂ ଦୁଷ୍କୁଲାଦପି
ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ସ୍ତ୍ରୀ ମଣି ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଦିଓ ସେ ନିମ୍ନ କୁଳରୁ ହେଉ।
ଯଥା ଜଲଂ ଵିନା ପଦ୍ମଂ ପଦ୍ମଂ ଶୋଭାଂ ଵିନା ଯଥା
ଯେପରି ପଦ୍ମ ଜଳ ବିନା ରହିପାରେ ନାହିଁ, ସେପରି ତାହାର ରୂପ ଛଡ଼ିଲେ ତାହାର ଶୋଭା ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁଃ ପ୍ରଵିଵେଶ ଗୃହଂ ମୁହୁଃ
ଏଭଳି କହି ଗୁରୁ ବାରମ୍ବାର ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମୁହୁର୍ମୁହୁଶ୍ଚ ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ଚ ଚେତନାଂ ସମଵାପ ସଃ
ସେ ବାରେମ୍ବାର ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ, ପୁଣି ସ୍ବଚେତନ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥାନ୍ତରେ ମହାଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନିଭିଶ୍ଚ ପ୍ରବୋଧିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଚେତନ କଲେ।
ସ ଗୁରୁଃ ପୂଜିତସ୍ତେନ ଚାତିଥ୍ଯେନ ମରୁତ୍ଵତା
ସେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମରୁତ୍ବତ୍ ସମ୍ମାନ ଓ ଅତିଥିସତ୍କାର ଦେଲେ।
ବୃହସ୍ପତିଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନଃ 2.59.
ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଆଖି ମାଟି ଲଗା ପଦ୍ମ ପରି ରକ୍ତ ହେଲା।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଅତୀଵ ନିପୁଣଂ ଦକ୍ଷଂ ତତ୍ତ୍ଵପ୍ରାପ୍ତିନିମିତ୍ତକମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ସେ ବହୁତ ଚତୁର ଓ କୁଶଳ, ସତ୍ୟ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।'
ଯତ୍ରାସ୍ତି ପାତକୀ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ମନ୍ମାତ୍ରା ତାରଯା ସହ
ଯେଉଁଠାରେ ପାପୀ ଚନ୍ଦ୍ର, ମୋ ମାପରେ ତାରା ସହିତ ଅଛନ୍ତି—
ତ୍ଯଜ ଚିନ୍ତାଂ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍; ସବୁ ଭଲ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ଶୁନାସୀରୋ ଦୂତାନାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁନାଶୀର ହଜାର ଦୂତ ପଠାଇଲେ।
ତେ ଦୂତା ଵୈ ଵର୍ଷଶତଂ ଯଯୁର୍ନିର୍ଜନମେଵ ଚ
ସେଇ ଦୂତମାନେ ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ଶୂନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଘୁରିଲେ।
ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଶୁକ୍ରଭଵନେ ତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ଚ ଵିଜ୍ଵରମ୍
ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଘରେ ନିରୋଗ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁନାସୀରୋ ନତଵକ୍ତ୍ରୋ ବୃହସ୍ପତିମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୁନାଶୀର ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଭଯଂ ତ୍ଯଜ ମହାଭାଗ ସର୍ଵଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଭୟ ଛାଡ଼, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ୍; ସବୁ ଭଲ ହେବ।'
ତ୍ଵଯା ନହି ଜିତଃ ଶୁକ୍ରୋ ନ ମଯା ଦିତିନନ୍ଦନଃ
ତୁମେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନାହ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦିତିପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିପାରିନାହିଁ।
ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମସ୍ମାଭିଃ ସାର୍ଦ୍ଧମେଵ ଚ 2.59.
ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଶୀଘ୍ର ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ମହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସନ୍ତପ୍ତୋ ଗୁରୁଣା ସହ
ଏହିପରି କହି, ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ନନାମ ଗୁରୁଣା ସହ
ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ ସହିତ ମଣ୍ଡିଆଗଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ହସିତ୍ଵା କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ତସ୍ମୈ ଦଦାତି ଦୁଃଖଂ ଚ ଶାସ୍ତା କୃଷ୍ଣଃ ସନାତନଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ସେଠି ସନାତନ କୃଷ୍ଣ, ଶିକ୍ଷକ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅହଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ସୃଷ୍ଟେଶ୍ଚ ପାତା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ
ମୁଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଏବଂ ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷକ।