ଗର୍ଦଭୋ ଜନ୍ମଶତକଂ ସୂକରସ୍ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ଜଲୌକା ଜନ୍ମଶତକଂ ଶୁଚିର୍ଭଵତୁ ତତ୍ପରମ୍
ସେ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗଧା ହେଉ, ସାତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୁଅ ହେଉ, ଏବଂ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜଳାଉକା ହେଉ; ତାପରେ ସେ ପବିତ୍ର ହେଉ।
ଵୃଥା ମାଂସଂ ଚ ଯୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ୍ଵାର୍ଥଂ ପାକାନ୍ନମେଵ ଚ
ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ନିଜ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ମାଂସ କିମ୍ବା ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି—
ସ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପେନ ଚାସିପତ୍ରଂ ଚତୁର୍ଯୁଗମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପାପକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଚାରିଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ରର ନରକରେ ପଡ଼ୁ।
ଵିପ୍ରୋ ଵାର୍ଧୁଷିକୋ ଯୋ ହି ଯୋନିଜୀଵୀ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାପିତ, ଯେ ଜନ୍ମକୁ ଆଧାର କରି ଜୀବିକା ଚାଲାଏ, କିମ୍ବା ଚିକିତ୍ସକ—
ସ୍ଵଧର୍ମକଥକଶ୍ଚୈଵ ଯଶ୍ଚ ସ୍ଵାତ୍ମପ୍ରଶଂସକଃ
ଯେ ନିଜ ଧର୍ମ କଥା କହେ କିମ୍ବା ନିଜକୁ ନିଜେ ପ୍ରଶଂସା କରେ—
ତଂ ଯାତୁ ଚନ୍ଦ୍ରପାପଂ ଚ ଚନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପାପକୁ ଯାଉ, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ରୋଗମୁକ୍ତ ହେଉ।
ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ସେଠାରେ ସେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ ରହୁ।
ଲାକ୍ଷାମାଂସରସାନାଂ ଚ ତିଲାନାଂ ଲଵଣସ୍ଯ ଚ
ଯେଉଁମାନେ ଲାଖ, ମାଂସ, ରସ, ତିଳ କିମ୍ବା ଲୁଣ ବ୍ୟବସାୟ କରନ୍ତି—
ଵିପ୍ରଃ କୁଲାଲଃ ଚୌରଶ୍ଚ ଯାତୁ ତଂ ଚନ୍ଦ୍ରପାତକମ୍
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁମ୍ଭକାର କିମ୍ବା ଚୋର—ସେ ଚନ୍ଦ୍ରର ପତନକୁ ଯାଉ।
ତତ୍ର ଚ୍ଛିନ୍ନୋ ଭଵତୁ ସ ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରସହସ୍ରକମ୍ 2.58.
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଟାଯିବ।
ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ମାର୍ଜାରୋ ମହିଷୋ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସେ ସାତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିଲେଇ ହେଉ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହିଷ ହେଉ—
ମତ୍ସ୍ଯତ୍ଵେ ଜନ୍ମଶତକଂ କର୍କଟୀ ଜନ୍ମପଞ୍ଚକମ୍
ସେ ଶତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଛ ହେଉ, ପାଞ୍ଚଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କଙ୍କଡ଼ା ହେଉ—
ନାଵିକଃ ଶଵଜୀଵୀ ଚ ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଣକାରକଃ
ନାଉକାଚାଳକ, ମୃତଦେହ ଖାଇ ଜୀବିକା ଚାଲାଉଥିବା, ଶିକାରୀ କିମ୍ବା ସୁବର୍ଣ୍ଣକାର—
ଇତି ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଶୁଚିଂ କୃତ୍ଵା ସମୁଵାଚ ତୁ ତାରକାମ୍
ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପବିତ୍ର କରି, ସେ ପରେ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିନା ପୂତା ତ୍ଵମେଵଂ ଶୁଦ୍ଧମାନସା
ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ବିନା ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଲ, ଏଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ହେଲ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଵା ତାରକାଂ ସତୀମ୍
ଏଭଳି କହି, ଶୁକ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସତୀ ତାରକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ କଥଂ ସଂପ୍ରାପ ତାଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ତନ୍ମେ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ନାରଦ ପଚାରିଲେ: ସେ କିପରି ସେଇ ସତୀ ଜନନୀଙ୍କୁ ପାଇଲେ? ଦୟାକରି ମୋତେ ଏହା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ଶିଷ୍ଯମନ୍ଵେଷାର୍ଥଂ ଚ ଜାହ୍ନଵୀମ୍
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେ ଜାହ୍ନବୀଙ୍କୁ ଖୋଜିବାପାଇଁ ନିଜ ଶିଷ୍ୟକୁ ପଠାଇଲେ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଗତ୍ଵା ଚ ତଦ୍ଵତ୍ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵୈ ଲୋକଵକ୍ତ୍ରତଃ
ଶିଷ୍ୟ ଶେଖାନକୁ ଯାଇ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେ ସମ୍ବାଦ ଜାଣିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁରଗୁରୁର୍ଵାର୍ତାଂ ଶଶିନା ଚ ପ୍ରିଯାଂ ହୃତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଗୁରୁ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ନେଇଯାଇଛି, ଏହା ଶୁଣି ସେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଃ ସଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ ହଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଉଵାଚ ଶିଷ୍ଯାନ୍ସମ୍ବୋଧ୍ଯ ନୀତିଂ ଚ ଶ୍ରୁତିସମ୍ମତାମ୍
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି, ସେ ଶାସ୍ତ୍ର ସମ୍ମତ ନୀତି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ଦୁଃଖଂ ଧର୍ମ୍ମଵିରୁଦ୍ଧୋ ଯଃ ସ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ନ ସଂଶଯଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମବିରୋଧୀ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭାଵାନୁରକ୍ତା ଵନିତା ହୃତା ଯସ୍ଯ ଚ ଶତ୍ରୁଣା
ଯାହାଙ୍କର ଭକ୍ତିଶୀଳା ଜନାନୀ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଗଲେ—
ସୁଶୀଲା ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ଯା ଗତା ଯସ୍ଯ ଗୃହାଦହୋ 2.59.
ଯାହାଙ୍କର ଗୁଣବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଘରୁ ଚାଲିଗଲେ—ହାୟ!
ଦୈଵେନାପହୃତା ଯସ୍ଯ ପତିସାଧ୍ଯା ପତିଵ୍ରତା
ଯାହାଙ୍କର ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ପତିସେବାରତା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦୈବବଶାତ ହରାଗଲେ—
ଯସ୍ଯ ମାତା ଗୃହେ ନାସ୍ତି ଗୃହିଣୀ ଵା ସୁଶାସିତା
ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ମାଆ ନାହିଁ, କିମ୍ବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଭଲ ଭାବେ ଚାଲିନଥିବେ—
ପ୍ରିଯାହୀନଂ ଗୃହଂ ଯସ୍ଯ ପୂର୍ଣଂ ଦ୍ରଵିଣବନ୍ଧୁଭିଃ
ଯାହାଙ୍କର ଘର ଧନ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରିୟା ବିନା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଏ—
ଭାର୍ଯାଶୂନ୍ଯା ଵନସମାଃ ସଭାର୍ଯାଶ୍ଚ ଗୃହା ଗୃହାଃ
ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିବା ଘର ଜଙ୍ଗଲ ସମାନ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଘର ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଘର।
ଅଶୁଚିଃ ସ୍ତ୍ରୀଵିହୀନଶ୍ଚ ଦୈଵେ ପିତ୍ର୍ଯେ ଚ କର୍ମଣି
ଯିଏ ଭାର୍ଯ୍ୟା ବିନା, ସେ ଦେବତା ଓ ପିତୃକର୍ମରେ ଅଶୁଚି ହୁଏ।